NL Socialisme

Category: Op de werkvloer

  • Agfa Gevaert. Arbeiders kloppen overuren, directie wil 1.000 jobs weg

    Bij Agfa Gevaert in Mortsel kondigde de directie aan dat een kleine 1.000 jobs in België moeten verdwijnen. Het bedrijf gelooft niet meer in analoge fotografie, nochtans moeten de arbeiders van Agfa die zich bezighouden met analoge fotografie overuren kloppen om het orderboekje te kunnen bijhouden.

    Geert Cool

    Winsten stijgen op kap van een sociaal bloedbad

    Vlak voor de zomer kondigde Agfa Gevaert reeds aan dat er eind augustus een herstructureringsplan zou komen. Het bedrijf liet in de media “lekken” dat er mogelijk 1.000 jobs zouden verdwijnen in Mortsel. Resultaat: de aandelen stegen onmiddellijk. Eind augustus volgde de aankondiging dat er 893 jobs in Mortsel moeten verdwijnen, zonder een concrete invulling van dat sociaal bloedbad. De waarde van de aandelen steeg nogmaals met 9%.

    Nochtans maakt het bedrijf heel wat winst. In het tweede kwartaal van 2006 steeg de omzet van het bedrijf met 1,2% en de winst met 42,6% tot 77 miljoen euro. Er was een nettowinst van 28 miljoen euro na aftrek van onder meer de reorganisatiekosten. Dat was 11 miljoen euro meer dan verwacht. Nu wil de directie zo’n 225 miljoen euro per jaar besparen om de winsten verder op te drijven.

    Ondanks die goede cijfers en de hoge werkdruk, zouden er volgens de directie teveel werknemers zijn. Eerder werd het bedrijf opgedeeld in drie afdelingen: Graphics, HealthCare en Materials. Vooral die laatste afdeling zou hard getroffen worden met tot zo’n 700 ontslagen. In de praktijk komt het op neer dat erg hard gesnoeid wordt in de productie, waarbij de vraag zich stelt of de productie op zich niet volledig in het gedrang komt indien er zoveel jobs verdwijnen. Wou Agfa het bedrijf enkel maar opsplitsen om minstens één afdeling af te stoten of te laten overnemen?

    Begin jaren 1990 waren er in Mortsel nog 8.500 werknemers, voorheen waren er zelfs meer dan 10.000. Na het nieuwe bloedbad zouden er nog zo’n 3.000 overblijven.

    57 plannen voor herstructurering

    De directie heeft enkel het algemene principe naar voor gebracht van een 1.000-tal jobs die weg moeten. Daarnaast werd gesteld dat er geen naakte ontslagen zouden vallen. Een aantal werknemers zou met brugpensioen vertrekken. Dit zou een test vormen voor de toepassing van het Generatiepact, de directie wil immers de brugpensioenleeftijd tijdelijk verlagen. De afgelopen jaren is de productiviteit in het bedrijf sterk toegenomen, er zijn tientallen flexibele ploegensystemen ingevoerd. Het is dan ook onduidelijk hoe de herstructurering concreet zal worden ingevuld, maar ook hoe de productie zal georganiseerd worden met één vierde werknemers minder. De directie suggereerde reeds dat er met interimarbeiders en jobstudenten zou gewerkt worden om de productie op peil te houden…

    Het feit dat de directie de herstructurering nog niet concreet invult, bemoeilijkt het verzet ertegen. Velen vragen zich af waarom nog niet werd overgegaan tot stakingsacties. Was dit door een gebrek aan strijdbaarheid?

    De afgelopen jaren werd aangetoond dat de arbeiders van Agfa strijdbaar zijn, zo lag het bedrijf volledig plat op 7 en 28 oktober vorig jaar bij de acties tegen het Generatiepact. Er zijn nu echter 57 verschillende voorstellen van de directie in het kader van de herstructurering. Die worden allemaal besproken met de vakbonden, wat nog maanden kan duren. Het zou moeilijk zijn om heel die periode te staken. Bovendien zou niet voor alle arbeiders duidelijk zijn over welke punten het exact zou gaan.

    Vechten voor iedere job!

    De vakbonden kondigden wel aan dat ze zullen strijden voor iedere job. In het ABVV-blad De Nieuwe Werker stelde AC-secretaris Bruno Verlaeckt: “Wij blijven ervan overtuigd dat 1 op 4 banen in de productie schrappen niet haalbaar is. Het aantal werknemers moet daar op peil blijven. Flexibiliteit organiseren door banen te schrappen en uitzendkrachten in te zetten, dat kan niet. Schommelingen in de productie kunnen zeer goed opgevangen worden met het bestaande systeem van tijdelijke werkloosheid. Wij gaan ons ook verzetten tegen het uitbesteden van activiteiten. En we bekijken welke chemische bedrijven in de regio mensen kunnen overnemen. Met brugpensioenen willen we voorzichtig omspringen omdat het aantal werkkrachten op peil moet blijven. Want nog eens, er zijn vandaag handen tekort bij Agfa Gevaert.”

    Het voorstel van de vakbonden om een werkgelegenheidsconferentie te organiseren voor de volledige chemiesector in de Antwerpse regio werd afgeschoten door het patronaat. Voor de arbeiders zal het echter wel belangrijk zijn om van bij het begin een breder front tot stand te brengen van heel de sector. Dat kan de strijd bij Agfa enorm versterken.

    Wellicht zal het immers tot acties komen indien de directie bij haar plannen blijft. De komende maanden kan de periode van onderhandelen en “consultatie” (in het kader van de procedure van de Renault-wet) gebruikt worden om in het bedrijf tot een front te komen van alle vakbonden in alle afdelingen en om banden te smeden die kunnen leiden tot solidariteit en acties in heel de sector.

  • Geen ruimte voor loonsverhogingen? Inhaligheid van patronaat kent geen grenzen.

    Topman Timmermans van de patroonsfederatie VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen) stelt dat er geen ruimte is voor loonsverhogingen voor de werknemers. Die moeten verder de buikriem aanspannen, terwijl de winsten blijven stijgen. Timmermans verzet zich tegen een verhoging van de minimumlonen en wil dat de lonen niet teveel stijgen. Daartoe wil hij in de sectoren meer all-in akkoorden.

    Het VBO is haar eisenpakket aan het opmaken om naar de sociale onderhandelingen van het najaar te gaan. Het valt daarbij op dat er voor het VBO zowat niets mogelijk is langs de kant van de werknemers. Zelfs een verhoging van de minimumlonen, waar zelfs Van Eetvelde van het extremistische Unizo mee instemt, kan niet door de beugel.

    Timmermans stelt dat de economische groei te beperkt is om een loonsverhoging toe te kennen. Bovendien verwacht hij na de beperkte groei van 2006 een afname van de groei. Bijgevolg moeten de werknemers de broeksriem flink aanhalen. Uiteraard is het bij Timmermans nog niet opgekomen om het geld te zoeken waar het zit: bij de recordwinsten van de grote bedrijven of de riante vergoedingen voor topmanagers.

    Telkens weer wordt gesteld dat de concurrentiepositie van de Belgische ondernemingen moet worden verbeterd. Tegenover de buurlanden zouden de lonen in België te snel stijgen. In feite gaat het enkel om Duitsland waar de besparingsmaatregelen van de regering hebben geleid tot lagere lonen. In vergelijking met Frankrijk en Nederland zijn de Belgische lonen trager gestegen.

    Het VBO wil echter resoluut werk maken van een aanval op de lonen. Het liefst met all-in akkoorden in de sectoren. Dat zijn akkoorden waarbij een algemene loonnorm wordt afgesproken, maar waar de stijging van de index reeds in verwerkt is. Indien er een loonnorm is die bepaalt dat de lonen met 4% mogen stijgen op 2 jaar tijd en de index stijgt met 3,8%, dan blijft er nog ruimte voor een loonsverhoging met 0,2%. Als de index (en dus de stijging van de prijzen) niet meer stijgt dan de loonnorm is er ruimte voor een extra verhoging. Daarbij moet wel al worden opgemerkt dat het hier gaat om de gezondheidsindex waarin bijvoorbeeld benzine niet is opgenomen. Het aandeel van huisvesting in de index staat overigens ook niet in verhouding tot het aandeel ervan in de budgetten van veel gezinnen.

    Het loon van de directieleden van Bel-20 bedrijven steeg in 2005 met 12% tegenover het jaar ervoor. De winsten van dezelfde bedrijven stegen met 25%. Het VBO ontkent dit. In De Morgen stelde Timmermans zelfs dat de lonen van de topmanagers in 2005 slechts met 2% waren gestegen in vergelijking met een jaar voordien. (Het cijfer van 12% haalden we uit Trends, een magazine dat nogal patroonsgezind is: http://www.trends.be/CMArticles/ShowRelatedArticle.asp?articleID=40440&sectionID=1422. Het cijfer van de bedrijfswinsten komt van de Nationale Bank).

    Blijkbaar zijn alle argumenten goed om in te gaan tegen de looneisen van de arbeiders. Zelfs indien er bijna wordt overgegaan tot een vorm van negationisme, het ontkennen van de stijgende lonen van topmanagers en de recordwinsten.

    Het VBO wil niet enkel toekomstige loonsstijgingen tegengaan, maar ook stijgingen uit het verleden terugschroeven.”Sectoren die in het verleden de loonnorm hebben overschreden, moeten een correctiemechanisme toepassen zodat onze concurrentiepositie niet verder verslechterd.” Voor het VBO zijn de lonen immers te snel gestegen, ook al is er de afgelopen jaren een daling geweest van onze reële koopkracht. Op 20 jaar daalde de koopkracht van arbeiders met gemiddeld 2%. Toch blijft het VBO spreken over onze lonen in termen van een “loonhandicap” die moet worden weggewerkt, “de vraag is nu of dat in één keer moet gebeuren of verspreid over verschillende jaren.”

    Voor de vakbonden zal het belangrijk zijn om de standpunten van het patronaat te weerleggen en een duidelijk eisenpakket op te maken om te komen tot reële loonsverhogingen die de negatieve spiraal van koopkrachtdaling eindelijk doorbreken.

  • Onderwijs“markt” straks enkel toegankelijk voor een kleine elite?

    In de aanloop naar de verkiezingen probeert de Vlaamse onderwijsminister Frank Vandenbroucke (SP.a) studenten en personeel te sussen. Enkele weken geleden kondigde de minister aan dat er vanaf 2010 jaarlijks 100 miljoen euro extra komt voor het hoger onderwijs en dat het personeel o.a. meer vakantiegeld krijgt (wat overigens voorheen ook al werd beloofd…).

    Christophe Michiels

    Dat klinkt in theorie goed, maar het volstaat niet om tegemoet te komen aan de behoeften na eerdere besparingen. Steeds meer wordt duidelijk dat de democratisering van het onderwijs zwaar onder vuur ligt.

    3 jaar Bologna

    Dit academiejaar is het derde jaar van de Bolognahervorming. In het kader van die hervormingen werden de universiteiten en hogescholen samengebracht in associaties, kwam er een flexibel studiepuntensysteem en werd de Bachelor-Master structuur doorgevoerd.

    In essentie gaan de Bologna-hervormingen echter over de creatie van een Europese onderwijsmarkt die de concurrentie moet aangaan met andere onderwijsmarkten. Dat zeggen niet alleen wij, maar ook de rector van de Franstalige universiteit van Louvain-la-Neuve bij de opening van het academiejaar. Hij vond dit niet negatief.

    Wel gaf de rector kritiek op het feit dat er teveel universiteiten zouden zijn met te weinig middelen. De rector wil dus zelf snoeien in de opleidingen en tegelijk middelen zoeken, onder meer in de privé-sector en door het creëren van de mogelijkheid van hogere inschrijvingsgelden.

    Dat zijn elementen die ook reeds aan bod komen in de logica van het financieringsdecreet van minister Vandenbroucke. Er moet gesnoeid worden in het aantal richtingen per instelling en er moeten meer middelen uit de privé-sector komen.

    “Rationaliseren”?

    Het afbouwen van diensten aan de bevolking noemt men tegenwoordig “rationaliseren”. De hogescholen en universiteiten moeten de beperkte middelen zo efficiënt mogelijk aanwenden. Bij de KU Brussel weet men intussen wat dit betekent: deze kleine universiteit is niet efficiënt genoeg en moet vanaf volgend academiejaar reeds een aantal richtingen schrappen. Bovendien moet de KUB aansluiting zoeken bij een grote associatie of instelling. Slachtoffers van deze “rationalisatie” zijn het personeel en de studenten.

    Rationaliseren betekent ook dat er meer moet worden gedaan met minder middelen. Uiteindelijk wordt minder gedaan met veel minder middelen. In 1980 werd nog 7% van het Bruto Binnenlands Product (BBP) aan onderwijs besteed, nu is dat 4,9%. De gevolgen zijn er naar…

    Studeren wordt onbetaalbaar

    Er is momenteel een groot tekort aan goedkope studentenkoten. Bij de sociale kamerverhuur van de universiteiten zijn er ellenlange wachtlijsten. In Leuven zijn er 4.000 kamers beschikbaar, maar staan 500 à 1000 studenten op de wachtlijst. De VUB biedt 1.300 kamers aan voor 9.000 studenten, toch wachten nog 250 studenten op een goedkope verblijfplaats. In Gent staan 412 mensen op de wachtlijst.

    De stijgende kosten om te studeren leiden er toe dat meer studenten moeten bijklussen. Uit vergelijkend onderzoek bleek dat werkende studenten 40% minder slaagkans hebben. Vorig jaar kluste 87% van de studenten bij, tegenover 59% in 1999. Afgelopen studiejaar werkte 90,4% van de 18-jarige studenten en scholieren (inclusief een vakantiejob). Vier jaar geleden was dat 72,5%.

    De huidige studiebeurzen volstaan niet. De gemiddelde beurs in het hoger onderwijs bedraagt 1.499 euro, maar slechts een kleine minderheid krijgt die beurs ook daadwerkelijk. Van de 157.000 studenten vragen 50.000 een beurs aan en zo’n 34.000 krijgen die ook (23% van de studenten).

    In het middelbaar krijgen 72.000 leerlingen op 435.000 een beurs van gemiddeld 164 euro per jaar. Vijftien jaar geleden waren er nog 106.000 scholieren met een studiebeurs, maar de inkomensgrenzen werden niet aangepast sinds 1991. Veel ouders moeten nu leningen aangaan om het begin van het schooljaar door te komen.

    In het lager en secundair onderwijs mag er officieel geen inschrijvingsgeld worden gevraagd. De Grondwet bepaalt immers nog steeds dat de toegang tot het onderwijs kosteloos is tot het einde van de leerplicht. Er zijn echter wel schoolgerelateerde kosten die sterk oplopen.

    Tussen 1989 en 1999 gingen de kosten in het secundair onderwijs met 55% omhoog bovenop de inflatie. In het lager onderwijs was dat zelfs 68%. In het eerste leerjaar wordt nu gemiddeld 389 euro betaald aan schoolkosten, in het eerste middelbaar 857 euro en tegen het zesde middelbaar zelfs 1.265 euro per jaar.

    De school wordt een fabriek

    Deze trends zullen enkel nog versterkt worden door de Bologna-hervormingen. In dit marktgericht denken zijn scholen instellingen die kant-en-klare werkkrachten klaarstomen.

    VDB wil voor het hoger onderwijs bepaalde specialisatiejaren duurder maken. Beurzen zullen, net als in Amerika, op termijn enkel aan de beste studenten en niet aan de minst begoede jongeren gegeven worden. Hierdoor zal de meerderheid van de bevolking enkel toegang hebben tot een basisopleiding en zal een verdere opleiding beperkt zijn voor een elite van rijke of superslimme studenten.

    Verzet is nodig!

    De verschillende maatregelen van Vandenbroucke werden door een deel van de vakbondsleidingen aanvaard. Dat beperkt de actiemogelijkheden. Verzet blijft echter nodig!De strijd voor meer middelen voor onderwijs, door het optrekken van het overheidsbudget tot 7% van het BBP, is immers een strijd voor onze toekomst.

    Op 25 oktober zal daarom in Leuven actie gevoerd worden. Afspraak: 14u, Grote Markt

  • Waarom geen gratis openbaar vervoer voor alle studenten?

    Bij de Brusselse openbare vervoersmaatschappij stonden recent massa’s studenten in de rijk voor een goedkoop abonnement. Dit jaar kwamen 7.000 Vlaamse studenten in aanmerking voor een verminderd tarief. Uiteraard moeten we ons de vraag stellen waarom er niet voor alle studenten gratis openbaar vervoer wordt aangeboden, de studiekosten op zich zijn al duur genoeg. De organisatie van de toekenning van de goedkope abonnementen verliep – om het zacht uit te drukken – chaotisch.

    Jeroen

    De goedkope abonnementen voor een beperkte groep van Vlaamse studenten kwam er na een samenwerking tussen Quartier Latin en de Vlaamse gemeenschap. Maar de MIVB is natuurlijk in Brussel. Resultaat: chaos en desorganisatie.

    Zo vertelde een student dat hij speciaal tot in Brussel kwam voor een abonnement terwijl er die dag geen lessen waren. Hij stond zowat de volledige dag in een lange rij. Hij was bijna aan de plaats waar hij een ticketje mag trekken om vervolgens in een andere rij te wachten. Het zijn zowaar Oost-Europese toestanden! Maar onze student was eraan voor de moeite. Net voor hij een ticket kon trekken, werd aangekondigd dat enkel wie reeds een ticket heeft, zal worden verder geholpen.

    Het duurde niet lang vooraleer de goedkope abonnementen de deur uit waren. Gisterenmorgen hoorde ik het slechte nieuws in mijn schoolsecretariaat. Pas in de namiddag was er een eerste mededeling dat er een actie was voor goedkope abonnementen. Toen was de actie echter al afgelopen…

    In de namiddag hing een berichtje uit op mijn school: “Als EhB-student kun je een jaar lang gebruik maken van de Brusselse tram, bus en metro voor de spotprijs van 25 euro. Het aantal van deze MIVB-schoolabonnementen is beperkt en loopt zolang de voorraad strekt (uiterlijk tot 31 oktober 2006). Aangezien dit voordeel geldt voor alle studenten van de Vlaamse hogescholen en universiteiten in Brussel, raden we je aan zo vlug mogelijk je abonnement aan te kopen, want het aantal beschikbare abonnementen slinkt met het uur.”

    Dit mag dan een sympathieke actie lijken, maar waarom die discriminatie tussen studenten? Waarom de desorganisatie terwijl dit niet nodig hoeft te zijn? Waarom wordt niet geopteerd voor gratis openbaar vervoer voor studenten op vertoon van hun studentenkaart? Dat zou alvast de organisatie gemakkelijker maken en bovendien alle discriminaties wegwerken. Het zou daarnaast eindelijk een element zijn die leidt tot afname van de schoolkosten in plaats van de aanhoudende scherpe stijgingen!

  • Sociaal overleg: instrument voor verbetering arbeidscondities omgesmeed tot neoliberaal breekijzer

    Vanaf 1941 voeren werkgevers en enkele vakbondsleiders geheime onderhandelingen. De bedoeling? Door toegevingen een radicale omwenteling na WOII tegengaan. Het middel daartoe is het ontwerp van overeenkomst tot sociale solidariteit uit 1944, dat dient als uitgangspunt voor besprekingen op de Nationale Arbeidsconferentie datzelfde jaar.

    Eric Byl

    In 1955 wordt een akkoord gesloten over de 45-urenweek. In 1958 krijgen de fondsen voor bestaanszekerheid een vastgelegd statuut. Tussen ’60 en ’75 komt het Belgisch sociaal model echter pas op kruissnelheid. Dan worden zeven centrale akkoorden gesloten, telkens over twee jaar. In 1970 wordt de 41-urenweek en in 1971 de 40-urenweek overeen gekomen. De wet van 5 december 1968 bepaalt dat het voordeel dat op een bepaald niveau wordt toegekend niet kleiner mag zijn dan dat toegekend op een hoger niveau. De nationaal afgesproken loonnorm was toen nog een minimum waarop iedereen recht had.

    Met de aanvang van de crisis in 1975 raakt het sociaal overleg in het slop. Gedurende bijna tien jaar wordt, op 1981 na, geen enkel centraal akkoord meer gesloten. De regering kiest kant voor de patroons: ze voert een loonstop en drie indexsprongen door, wijzigt het systeem van inkomensindexering en werkt een eerste norm voor het concurrentievermogen uit (1983). Tussen 1985 en1997 worden vijf centrale akkoorden gesloten. Voortaan handelen die niet meer over arbeidsduurverkorting of betere verloning, maar over concurrentievermogen en loonmatiging. Een poging tot sociaal pact mislukt, maar met het globaal plan (1993) legt de regering de gezondheidsindex op, een loonstop voor 1995-1996, structurele verlaging van de sociale lasten op lage lonen, flexibiliteit in de arbeidscontracten en alternatieve financiering van de sociale zekerheid.

    De wet van 1996 over concurrentievermogen bepaalt dat de onderhandelingsmarges worden vastgesteld op basis van een verslag van de CRB over de ontwikkeling van de loonkosten in Duitsland, Frankrijk en Nederland. De tweejaarlijkse loonnorm biedt voortaan geen garanties meer op een minimale bescherming en een aanvaardbaar loon, ook voor werknemers uit zwakkere sectoren, maar een maximumnorm die de belangen van de bedrijven garandeert.

  • Loonoverleg. Als de vakbondsleiding nu eens het lef had…

    Begin november publiceert de CRB (*) haar loonrapport. Dan start het tweejaarlijks sociaal overleg, onder meer over een nationale loonnorm. Twee jaar geleden verwierp de ABVV-basis het voorstel. Op 13 december 2004 betoogden 50.000 werknemers, waaronder heel wat groene, door Brussel. Een jaar geleden staakten en betoogden opnieuw honderdduizenden werknemers, deze keer tegen het Generatiepact. Telkens werd het verzet genegeerd en de patronale agenda doorgeduwd.

    Eric Byl

    In 2004 had de ACV-top de regering nog opgeroepen het akkoord éénzijdig door de strot van de ABVV-basis te rammen. In 2005, in aanloop naar de staking van 7 oktober tegen het Generatiepact, had ze zelfs een pamflet geproduceerd met “10 redenen om niet te staken”. Dit schoot heel wat ACV-militanten in het verkeerde keelgat en de top was verplicht haar houding bij te sturen tijdens de staking/annex betoging van 28 oktober. Het neoliberale beleid stoot steeds meer op verzet aan de basis. Niet voor niets wil ACV-voorzitter Cortebeeck “enkel een akkoord als dat ook sociale vooruitgang betekent”, zonder er eindeloos over te palaveren. Liever geen akkoord dus, dan een nieuwe, mogelijk fatale, confrontatie met de basis.

    Zowel de politici, als het patronaat en de vakbondsleiders hebben deze keer goede redenen om een confrontatie uit de weg te gaan. Nog deze maand en ook voor juni volgend jaar staan verkiezingen op de agenda. Bovendien moet de regering een gat van 5 miljard euro dichtrijden om de begrotingsdoelstelling te halen. Ruimte om naast de komende staatshervorming ook het loonoverleg te smeren met bijkomende middelen, is er niet.

    De patroons weten ook wel dat het sociale klimaat in de bedrijven overkookt. Deze keer geen provocaties over de 40-urenweek. Zelfs Van Eetvelt van Unizo wil praten over hogere minimumlonen in ruil voor lastenverlaging op overuren. Het VBO wenst lastenverlaging op ploegenarbeid, maar vooral een meerjarenplan voor lineaire lastenverlaging en flexibiliteit. De bedrijfswinsten draaien op volle toeren, managerslonen en dividenden op aandelen vullen de rijke portefeuilles, bijgevolg verkiezen de patroons een akkoordje met de vakbondstop boven sociale onrust.

    De vakbondsleiders willen een herhaling van najaar 2005 vermijden. Hun krediet bij de basis staat onder nul. Provocaties vanop de patronale banken kunnen ze missen als kiespijn. Al op 27 maart verklaarden ze zich “stoemelings” akkoord met een “correctiemechanisme” tegen het gevaar van galopperende inflatie. De saldo- en all-in akkoorden (*), waaronder nu al zowat 20% van de werknemers in de privé vallen, ondermijnen de loonindex. Voorts heeft de vakbondstop een herziening van de indexcoëfficiënt in het nadeel van de werknemers getekend. En vorige maand is ze in ruil voor de – reeds eind 2005 beloofde – verhoging van de minimumuitkeringen, bereid geweest 300 miljoen euro extra uit onze sociale zekerheid te tillen.

    Vanaf september volgend jaar neemt de minimumuitkering voor wie 20 jaar in het stelsel zit met 2% toe, voor anderen en sowieso voor werklozen pas vanaf 1 januari 2008. Dat kost volgend jaar 52 miljoen en loopt tegen 2008 op tot 263 miljoen. De patroons krijgen in ruil jaarlijks 270 miljoen lastenverlaging op ploegen- en nachtarbeid. Die maatregel gaat al in op 1 juli 2007. In het verleden had de regering 70 miljoen euro teveel uitgetrokken voor lastenverlaging. Dat blijft onder de vorm van lastenverlaging op overuren aan de patronale vingers plakken. Er is wel een voorwaarde: “overuren mogen niet goedkoper worden dan gewone”.

    ACV-voorzitter Cortebeeck en zijn ABVV-collega De Leeuw noemen dit “evenwichtig”. De vakbondstop zou in het offensief moeten zijn, maar streeft blijkbaar naar een voor het patronaat gemakkelijk verteerbaar akkoord. Als het van hen afhangt krijgen we een minimale loonnorm waarbij enkel de minimumlonen sneller stijgen dan de index en de baremieke verhogingen.

    De “looneisen” van de vakbondsleiders laten het ergste vermoeden: hogere minimumlonen voor het ACLVB, hogere brutominimumlonen voor het ACV en hogere brutolonen voor het ABVV. Vooraleer we daar aan toe zijn moeten echter nog belangrijke hindernissen genomen worden. De bepaling voor welke zware beroepen een uitzondering op het Generatiepact geldt bijvoorbeeld, of welke nu juist de gelijkgestelde jaren zijn.

    Patroons, regering en vakbondstop zijn het fundamenteel eens over een mat akkoord waarbij niet teveel potten worden gebroken, de vraag luidt echter of de arbeiders daar genoegen mee zullen nemen.

    (*) Centrale Raad voor het Bedrijfsleven

    (**) als de loonnorm overschreden wordt, roomt een saldo akkoord deels de overeen gekomen opslag af, aan de index wordt niet geraakt, dergelijke akkoorden zijn van toepassing in de metaal. Bij all-in akkoorden kan de loonnorm niet overschreden worden, zelfs als daarvoor een deel van de index moet worden afgeroomd. Ze bestaan in bouw en hout en stoffering.

  • FN-Herstal. Staking leidt tot overwinning

    Op 25 augustus werd op een algemene vergadering van de 1.100 arbeiders van FN in Herstal beslist om over te gaan tot een staking van onbepaalde duur. Stakingsposten blokkeerden de fabriek gedurende drie weken. In het Generatiepact werd bepaald dat brugpensioen pas kan op 58 jaar na een loopbaan van 35 jaar. Daar was reeds heel wat verzet tegen van de vakbonden, maar de directie van FN vindt dat dit het niet ver genoeg gaat.

    Christophe Cusumano

    FN werd in 1997 overgenomen door de Waalse regering. Het bedrijf kende moeilijkheden en de regering wou het bedrijf overnemen om het te saneren en nadien terug te kunnen verkopen aan de privé. Het komt erop neer dat de overheid de verliezen collectiviseert en de winsten privatiseert.

    Met een omzet van 450 miljoen euro en een jaarlijkse winst van zo’n 10 miljoen euro, is het bedrijf erg gezond. Nochtans zullen de arbeiders daar niet van kunnen meeprofiteren. Na het bekendmaken van de winsten, kwam er een speciale bonus. Maar die gold enkel voor de kaders.

    Terwijl de kaders enkele duizenden euro kregen, is er voor de gewone arbeiders zelfs geen toegang tot een normaal brugpensioen. FN telt veel oudere werknemers, tegen 2010 zal 30% van de werknemers ouder zijn dan 58 jaar. Het ABVV wil dat het personeel kan genieten van een brugpensioen vanaf 58 jaar of toch minstens van een loopbaanvermindering. De directie vreest echter dat teveel werknemers zullen vertrekken en stelt tegelijk dat ze over onvoldoende middelen beschikt om jongeren op te leiden zodat deze de oude werknemers kunnen vervangen.

    Het ongenoegen onder de arbeiders was dan ook erg groot. De directie stelde voor om oudere werknemers een premie van 350 euro toe te kennen, maar geen brugpensioen. Bovendien zouden ook de kaders nogmaals een premie krijgen.

    Na een wekenlange staking moest de directie uiteindelijk fundamenteler toegevingen doen. Ze moest het recht erkennen op een brugpensioen vanaf 58 jaar voor alle werknemers en dat met een premie van 1.100 euro bruto. Er kwam bovendien een garantie dat het aantal werknemers stabiel zal blijven tot eind 2010.

    Dat is een overwinning voor de stakingsacties bij FN. Het toonde de kracht van een gezamenlijke actie van arbeiders en bedienden. Bovendien gaat het in tegen de logica die ons de afgelopen jaren werd opgedrongen om de toegang tot brugpensioen steeds moeilijker te maken.

  • Openbare diensten. Geen geld voor personeel, wel voor opzeggingsvergoedingen topmanagers

    Ex-VRT baas Tony Mary stelde zich tevreden met de helft van zijn opzeggingsvergoeding, wat nog steeds goed was voor 775.000 euro. Karel Vinck bij de NMBS moest het met slechts 300.000 euro doen, terwijl zijn voorganger een vergoeding kreeg tussen 1,25 en 1,5 miljoen euro. Rombouts bij De Post moest net als Mary tevreden zijn met een deel van de opzeggingsvergoeding, hij kreeg 800.000 euro van de voorziene 2,5 miljoen. De toplonen en riante opzeggingsvergoedingen voor de managers bij de openbare diensten, staan in een sterk contrast met de werkdruk en de lonen van het personeel.

    NMBS: onvoldoende aanwervingen om personeelsbestand in stand te houden

    Bij het spoor werd enkele jaren geleden aangekondigd dat er teveel personeel was. In juni 2003 waren er zo’n 42.000 voltijdse jobs, maar de directie wou 10.000 jobs weg. Na overleg met de vakbonden werd dat aantal teruggebracht op 3.000. Maar nu zit de NMBS met een probleem. Op 1 september waren er 36.145 voltijdse equivalenten, terwijl met de vakbonden overeengekomen was dat er 37.000 voltijdse krachten in dienst zouden zijn.

    De NMBS is daarom een wervingscampagne begonnen. Het bedrijf is op zoek naar 2.500 nieuwe werknemers op 2 jaar tijd. Zal dat volstaan om het personeelsbestand op peil te houden? Wellicht niet. Met een gemiddelde loopbaan van een kleine 40 jaar, moeten er in een bedrijf van een kleine 40.000 arbeiders jaarlijks gemiddeld 1.000 nieuwe arbeiders aangeworven worden om het personeelsbestand op peil te houden. Indien de NMBS-directie nu stelt dat het op zoek is naar 2.500 nieuwe arbeiders, ligt dit amper boven het gemiddelde. Aangezien de besparingsoperaties uit de jaren 1980 ertoe hadden geleid dat er een hele generatie ontbreekt in het personeelsbestand, komt de NMBS nu in de problemen omwille van de ouderdom van haar arbeiders. De komende 10 jaar zal 40% van de huidige werknemers van de NMBS met pensioen vertrekken.

    Er komen dus 2.500 aanwervingen bij de NMBS, terwijl 40% van de huidige werknemers binnen de 10 jaar op pensioen vertrekt. De opleiding van nieuw personeel duurt al snel een jaar. Het is duidelijk dat de geplande aanwervingen in die omstandigheden niet voldoende zijn. En zelfs dan nog haalt het spoor dit jaar niet de geplande 1.500 aanwervingen. De druk op het personeel is dan ook erg groot en er wordt zelfs gesteld dat het lange wachten met aanwervingen “een gemakkelijke besparing” is, aldus Michel Bovy van ACV-Transcom (die schat dat de NMBS daar zowat 50 miljoen euro mee bespaart).

    Is er dan geen interesse genoeg in een job bij het spoor? Absoluut niet. Op één week tijd kreeg de NMBS 5.300 sollicitaties binnen als reactie op haar aanwervingscampagne. Er waren 1.984 Franstalige en 1.984 Nederlandstalige sollicitaties. De NMBS heeft dus geen enkel ernstig excuus om de noodzalelijke aanwervingen niet te behalen.

    De Post: te weinig personeel

    Bij De Post zijn er problemen door de invoering van Georoute 2. Computergestuurde modellen moeten het werk op een andere manier organiseren, lees: met minder personeel meer doen. In perioden van bvb verkiezingen, wordt al snel duidelijk dat dit niet houdbaar is.

    De afgelopen maanden waren er her en der acties en spontane stakingen. Recent waren er stakingen in onder meer Dilbeek, Bergen, Charleroi,… Terwijl de directie uitpakt met de nieuwe sorteercentra in Gent en Charleroi, moet het personeel het met minder doen. De directie beweert dat de komst van internet het volume zou doen dalen, terwijl in werkelijkheid het postvolume niet daalt, maar wel anders is samengesteld (meer publicitaire zendingen etc). Bovendien zijn er al onmiddellijk problemen bij de sorteercentra, onder meer door een gebrek aan daglicht in het sorteercentrum van Wondelgem (Gent).

    De directie wil de organisatie van de ronden optimaliseren door met minder personeel meer te doen. Er zouden immers niet genoeg middelen zijn en De Post zou moeten efficiënter worden. De nieuwe regeling in de sorteercentra zou ook nog eens leiden tot nieuwe ontslagen. Thijs wil er geen cijfers op plakken, maar verklaarde toch dat er “verschillende honderden banen” kunnen verdwijnen. Er zouden geen naakte ontslagen vallen, ieder banenverlies zou er komen door natuurlijke afvloeiingen.

    Geen middelen?

    Alle openbare diensten hebben te maken met problemen van besparingen op het personeel. Het lijkt erop dat er onvoldoende middelen zouden zijn. Nochtans heeft de overheid wel voldoende middelen voor schandalig hoge lonen voor de topmanagers en opzeggingsvergoedingen.

    Het recente voorbeeld van Tony Mary bij de VRT was geen alleenstaand geval. Eerder waren er bij het spoor de ontslagpremies van Etienne Schouppe (1,25 tot 1,5 miljoen euro) en Karel Vinck (300.000 euro). Vinck was slechts enkele maanden topman bij de NMBS. De topman van De Post, Frans Rombouts, had bij zijn ontslag recht op een ontslagvergoeding van 2,5 miljoen euro. Ook hij moest het uiteindelijk met minder doen: de raad van bestuur bracht de vergoeding terug tot 800.000 euro. Luc Beernaert, de eerste manager van het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen moest na 1,5 jaar vertrekken omwille van verwijten wegens wanbeleid. Hij kreeg een opzeggingsvergoeding van 340.000 euro.

    De prioriteiten van de overheid in het beheer van de openbare diensten liggen duidelijk niet bij het personeel, maar bij de topmanagers. Voor hen zijn er voldoende middelen en cadeau’s. Voor het personeel geldt dat met minder arbeiders meer moet worden gedaan. Wellicht om zo voldoende te besparen om de toplonen en opzeggingsvergoedingen van de managers te betalen?

  • Stijging van de uitkeringen onvoldoende. Personen met een handicap over het hoofd gezien

    De sociale partners sloten een voorstel tot akkoord waarbij enerzijds de patroons heel wat cadeau’s krijgen inzake loonlastenverlagingen en de vakbonden anderzijds beperkte toegevingen inzake de uitkeringen van gepensioneerden, werklozen,… Terwijl de cadeau’s aan het patronaat er bijzonder snel komen, blijft het langer wachten op de aanpassingen van de uitkeringen.

    Bovendien zijn de aanpassingen slechts beperkt qua omvang en ook op het vlak van wie ervan kan genieten. Personen met een handicap werden over het hoofd gezien.

    In De Morgen verscheen daar gisteren een lezersbrief over waarmee we het grotendeels eens zijn. Wij zijn niet verheugd over het akkoord van de sociale partners omwille van de cadeau’s aan het patronaat, maar uiteraard vinden we het wel positief dat de uitkeringen omhoog gaan.

    De lezersbrief in De Morgen stelde: “De sociale partners kwamen tot een akkoord om de laagste uitkeringen van gepensioneerden, werklozen, invaliden en slachtoffers van arbeidsongevallen en beroepsziekten, een welvaartsaanpassing te geven van 2 tot 6 procent. Over dit akkoord kunnen we ons alleen maar verheugen.

    “Beroepshalve ontmoet ik echter dagelijks personen met een handicap en vaak sta ik versteld over het erg lage inkomen waar die mensen mee rond moeten komen. Stel, u bent gehandicapt en u ontvangt een maandelijks vervangingsinkomen, bijvoorbeeld een ziekte-uitkering die aangevuld wordt met een integratietegemoetkoming, in totaal 970 euro. Met dat inkomen moet u al uw woon- en zorgkosten betalen.

    “Probeer het eens! Geen nood, u kunt als persoon met handicap wel terecht in een voorziening. Maar besef dat u voor een verblijf in een tehuis voor 30 dagen 837,30 euro moet betalen. U hebt dus nog 133 euro over voor al uw persoonlijke onkosten, zoals kleding, ontspanning en dokterskosten.

    “De berekening van de tegemoetkoming is voor elke persoon met handicap afhankelijk van zijn inkomenssituatie en graad van handicap. Als gehandicapte bent u er financieel het best aan toe als u uw uitkering kunt combineren met een inkomen uit arbeid. Ondanks alle investeringen van de overheid om personen met een handicap aan het werk te krijgen weet iedereen dat buiten een tewerkstelling in een beschutte werkplaats, het vinden van (betaald) werk voor deze groep heel moeilijk is en voor een grote groep van mensen, gezien hun handicap, onmogelijk.

    “Ook mensen met een handicap hebben recht op een kwaliteitsvol leven, ongeacht de keuzes die ze maken: leven in een instelling of zelfstandig leven met ondersteuning. Het probleem is echter dat als we hun financiële situatie bekijken, dat we moeten vaststellen dat het recht op een kwaliteitsvol leven een mooie intentie kan zijn, maar dat het financieel voor veel personen met een handicap over overleven gaat.

    “De sociale partners geven een mooi advies aan de federale regering betreffende de uitkeringen. Er is echter één groep van uitkeringsgerechtigden bij wie de uitkering al lang de welvaart niet meer volgt en die altijd vergeten wordt. Het probleem is echter wie er door het vuur gaat voor de belangen van die groep uitkeringsgerechtigden.”

    De lezersbrief van een verantwoordelijke van het Vlaams Gebruikersoverleg voor Personen met een Handicap stelt terecht vast dat het noodzakelijk is om de uitkeringen van alle gerechtigden op te trekken en te koppelen aan de stijgende levensduurte.

    Het akkoord van de ‘Groep van 10’ gaat op dat vlak niet ver genoeg. Bovendien werden door de vakbondsleidingen enorme toegevingen gedaan aan het patronaat op het vlak van loonlastenverlagingen. Het valt nog af te wachten of de basis dit zomaar zal aanvaarden. Er zal natuurlijk geschermd worden met het argument dat vakbondsmilitanten die het akkoord afschieten de uitkeringen van behoeftigen zouden bedreigen om zo verdeeldheid te zaaien. We mogen niet in die val trappen en kunnen voorbeelden zoals die van personen met een handicap gebruiken om het akkoord te verwerpen.

  • Staking bij kartonbedrijf Mondi in Hasselt. Verslag van aan het piket

    Sinds maandag wordt er gestaakt bij Mondi, een kartonbedrijf in Houthalen nabij Hasselt. Bijna 100 mensen dreigen hun baan te verliezen. De werknemers hebben een piket opgezet aan de door de directie gesloten poorten van het bedrijf. Men lijkt bereid om nog dagen met de staking door te gaan. In de pers lees je vaak slechts flarden of verdraaiingen. Daarom geven wij hieronder de uitleg van de Mondi arbeiders zelf.

    Wat is de situatie? Mondi heeft eigenlijk nooit winst gemaakt. In 1988 werd het bedrijf opgericht met geld van de Limburgse Reconversie Maatschappij, dat als doel had de sluiting van de mijnen op te vangen door de vroegere mijnwerkers aan nieuw werk te helpen. De vestiging kwam in handen van Roman Bauernfeind, wat een multinationaal familiebedrijf was. De grondstoffen werden gekocht bij zusterbedrijven die eveneens in handen van die familie waren. Blijbaar was het voor die familie voordeliger om, als het er naar uitzag dat de firma winst zou maken, de prijs van de grondstoffen die de vestiging moest aankopen te verhogen, waardoor het bedrijf dus nooit winst maakte. Dit was blijkbaar fiscaal interessanter voor de familie. Zo kregen ze meer subsidies…

    In 2003 werd het bedrijf overgenomen door Mondi. In eerste instantie stond het personeel positief tegenover de overname aangezien ze dachten dat de nieuw investeerder zijn geld zou gebruiken om het bedrijf te moderniseren. In plaats daarvan stopte ze het vol met afgedankte machines. Er waren toen immers plannen dat Mondi een ander bedrijf zou overnemen. Dat bedrijf zou Mondi dan willen houden en de vestiging in Houthalen zou ze sluiten, met daarin alle oude rommel. In plaats daarvan sprong de overname af en bleef Mondi zitten met een fabriek met afgedankt materiaal.

    Anderhalf jaar geleden werd een een herstructurering doorgevoerd die zonder slag of staat aanvaard is. 30 tot 40 man werd onstlagen, het personeel leverde 10% van zijn loon in, er moest flexiblere en harder gewerkt worden. In ruil beloofde het patronaat de nodige investeringen. Maar die kwamen er niet. In plaats daarvan lapte ze de oude machines gewoon wat op.

    Als het bedrijf verlies bleef maken, kwam dit niet door het personeel. Die heeft duidelijk zijn goede wil getoond. Het slikte ten eerste een herstructurering en het overschreed ruim de opgelege doelstellingen. De echte reden ligt bij het patronaat en de directie. Deze heeft de afgelopen 17 jaar een wanbeleid gevoerd. In die periode zijn er bijvoorbeeld 15 verschillende directeurs geweest. Telkens kregen ze een dikke ontslagvergoeding. Na de herstructurering lag de loonkost door dure consultants hoger dan ervoor. Als ander voorbeeld weigerde de directie een onderdeel van een machine aan te kopen, maar in de plaats kocht ze het karton dat die machine dan zou kunnen produceren aan bij een ander bedrijf, wat een pak duurder was. De directie heeft dus een wanbeleid gevoerd en in de eerste plaats haar eigen zakken gevuld.

    Op vrijdag 8 september was er een bijzonder ondernemingsraad waarop het patronaat de intentie tot sluiting aangaf. Kort daarop heeft het patronaat de ketting aan de poort gelegd waardoor niemand er nog in kon. Het gaat hem hier dus om een lock-out!

    Het personeel heeft een piket opgezet bij de fabriekspoorten. Het eist een deftige morele schadevergoeding aangezien het patronaat de gemaakte afspraken niet nakomt. Er was een mondeling akkoord, maar de directie trok haar staart terug in en opeens was de afgesproken ontslagvergoeding bruto en niet langer netto. Voorlopig wordt er dus verder gestaakt. In eerste instantie proberen ze via verzoening alsnog een aanvaardbare onslagpremie uit de bus te krijgen, lukt dat niet, dan gaat het verder via de rechtbank.

    Het comité voor een Andere Politiek steunt de strijd van de werknemers van Mondi Packaging Houthalen.

    nvdr. Gisteren zijn de werknemers naar de vestiging in Duffel getrokken om daar he toegang tot het bedrijf te blokkeren en zo druk te zetten op het patronaat.

0
    0
    Your Cart
    Your cart is emptyReturn to Shop
    Continue Shopping