Interview. “De gepensioneerden hebben het moeilijk en de arbeiders ook. Er zijn nochtans middelen genoeg aanwezig.”

Voor de betoging in Bergen spraken we met Christian Delmotte, ABVV-afgevaardigde bij Lepage-Frère, een onderaannemer actief in industrieel onderhoud. Hij werkt in de kerncentrale van Tihange en beschikt over een grote portie kwaadheid. Volgens hem is hij niet kwader dan de anderen, of toch niet veel.

Christian, we zijn hier voor de tweede dag van de actieweek voor koopkracht na betogingen in Antwerpen en Luik. Waarom vind jij het belangrijk om hier vandaag te komen betogen?

CD: “We komen hier de algemene malaise aantonen. Het gaat niet om iets bijkomstig, maar om het brood op de planken van de gezinnen. Het feit dat er hier heel wat volk begint toe te stromen, is een uitdrukking van de ongerustheid van de arbeidersbeweging, onder meer inzake de index. Ook de kwestie van werk is problematisch, het feit dat we steeds minder kunnen doen met ons geld, de schulden van veel gezinnen of ook nog de pensioenen. Iemand die zijn hele leven heeft gewerkt om nog 1000 euro in de maand te krijgen, hoe kan die nog wat genieten van zijn oude dag? En wat zal er met onze kinderen gebeuren? Wat zal hun positie zijn als we nu niet reageren? Het gaat hier dus om een probleem van de samenleving.”

Het is vandaag exact een jaar geleden dat er verkiezingen waren en er is nog steeds een communautaire knoop…

CD: “Dat belangt ons niet aan. Hier gaat het om een oproep van de arbeiders en alle sectoren komen in actie. Dat is overigens niet beperkt tot België. Er waren ook de vissers of de boeren die geraakt worden door de groot-distributie. Er is een algemeen ongenoegen dat toeneemt.”

Er was op 15 december al een betoging voor koopkracht. We hebben lang moeten wachten vooraleer er nog een actie werd opgezet. Wat denk jij daarvan?

CD: “De basis is het niet bepaald eens met de wijze waarop de vakbondsleiding optreedt. We hebben gewacht op een ordewoord van onze leiding. Het feit dat er hier zoveel volk is, is ook daar een resultaat van. Maar waarom kwam er geen nationale staking? We moeten alles plat leggen zodat ze ons daarboven zouden horen en zouden ‘luisteren’. De betoging in Luik heeft gisteren het voorbeeld gegeven en ik hoop dat er hier straks evenveel betogers zijn. Maar het gaat niet enkel over de betogers in de verschillende steden hier, ook in andere landen begint er vanalles te bewegen. Kijk maar naar Frankrijk.”

Hoe is de mobilisatie in jouw bedrijf verlopen?

CD: “We zijn met iets minder dan 200 arbeiders en we werken een beetje overal met mensen die van overal komen. Ik werk in Tihange op 90 kilometer van bij mij thuis. Voor ons zou een nationale staking een manier zijn om gemakkelijker te mobiliseren. We hebben nu pamfletten uitgedeeld en veel gediscussieerd. Iedereen is het beu, het was niet moeilijk om dit thema aan te brengen. Maar ook de arbeiders die niet bij de vakbond zijn, hadden hier moeten zijn. Naast de delegees waren er nog enkele voortrekkers die actief deelgenomen hebben aan de mobilisatie en die ook actief zullen deelnemen aan de evaluatie van de betoging.

”We werken met een gemeenschappelijk vakbondsfront en dat werkt goed. Er was nochtans een beetje frustratie na de sociale verkiezingen omdat het ABVV de meerderheid van het ACV had overgenomen. We zitten echter in hetzelfde schuitje en we moeten laten zien wat we willen.”

Je werkt en militeert al enkele jaren. Wat denk je van de strijdbewegingen vandaag?

CD: “Er is heel wat potentieel en daarbij kunnen we lessen trekken uit strijdbewegingen van het verleden. In 1986 werkte ik bij ACEC, dat vandaag Alstom is geworden. Op dat ogenblik voerden we strijd voor de 36-urenweek. We hebben 13 weken gestaakt en het bedrijf bezet. En we hebben die 36-urenweek afgedwongen. Nadien werd die maatregel uitgebreid tot heel de regio van Charleroi, we hadden een voorbeeld gesteld.”

We moeten dus terugkeren naar het strijdsyndicalisme…

CD: “Ja, het syndicalisme dat zich beperkt tot dienstverlening is gevaarlijk. Dat leidt tot het ontstaan van baronieën in de vakbond. Ze mogen niet zomaar doen wat ze willen, ze zijn verantwoording verschuldigd. Enkel en alleen met onderhandelingen, wordt niet gemobiliseerd en bereiken we minder. Voor het komende Interprofessioneel Akkoord zal het niet makkelijk zijn, ze moeten niet proberen om ons te rollen. We zullen niet tevreden zijn als we slechts weinig krijgen. De gepensioneerden hebben het moeilijk en de arbeiders ook. Er zijn nochtans middelen genoeg aanwezig.

”Dit belangt iedereen aan, los van hun kleur. We moeten toegeven dat de balans van het dienstensyndicalisme zwak is en bouwen aan een krachtsverhouding om de strijd aan te gaan. Maar hetgeen ik nu zeg, kunnen anderen even goed zeggen. Kijk maar naar het spoor bijvoorbeeld. Ik ben van niemand bang, ik lever strijd voor de kinderen. Begrijp je wat ik bedoel?”