Opgepast! Aanslag op onze inkomens wordt voorbereid!

De nota van Verhofstadt heeft het nogmaals bevestigd: de traditionele Vlaamse partijen willen verder de weg van de regionalisering opgaan. Het “Franstalige front” begint nog ernstiger breuken dan voordien te tonen nu de rivaliteit tussen MR en PS ook de (interim)regering is binnengeloodst. Maar de aankomende crisis – de groeiverwachtingen in 2008 zijn nu ook voor België tot onder de 2% herzien – zou voor Verhofstadt en Leterme wel eens ironisch genoeg een geluk bij een ongeluk kunnen zijn.

Anja Deschoemacker

De interim-regering van Verhofstadt beschikte bij haar aanstelling over één soort lijm, maar wel een vrij stevige: het land moest gered. Gered van het verlammende gekibbel van het eerste half jaar na de verkiezingen. Met een botte recuperatie van de betogingen en acties voor de eenheid van België allerhande en zelfs oproepen van beide grote vakbonden werd de “nationale eenheid” hersteld. En waarvoor? Zoals steeds: om te besparen op de rug van de werkenden en de uitkeringsgerechtigden.

Want daarover gaat de hele discussie: hoe opnieuw een algemeen besparingsplan erdoor drukken wanneer de zenuwen van de arbeidersbeweging duidelijk hard gespannen staan en dat al sinds de strijd tegen het Generatiepact. De dalende koopkracht, veroorzaakt door het samenvallen van snel stijgende prijzen en de gevolgen van 20 jaar loonmatiging en afbraak van de sociale zekerheid, dwingt steeds meer mensen tot actie. Het dwong de arbeiders van Ford en haar onderaannemers tot actie rond looneisen, looneisen die in zeer veel bedrijven leven. Het dwong ook tot de actie van een groep mensen in Gent, die plaatsen onder bruggen en leegstaande panden “verhuurt” om het gebrek aan betaalbare en sociale woningen aan de kaak te stellen.

Hoe nu in deze omstandigheden opnieuw 3,5 miljard euro vinden in de zakken van diezelfde mensen? De slag wordt volop voorbereid en PS enerzijds en CD&V anderzijds spelen er een sleutelrol in. Alle natte dromen van operaties à la Schröder en Balkenende ten spijt, is het in België, met haar sterke vakbonden, meestal niet aangewezen om frontaal op je doel af te gaan. Verhofstadt heeft dit lesje in de jaren ’80 met scha en schande geleerd, de prijs bestond uit 11 jaar oppositie.

Welke uitgaven liggen nog in handen van de verarmde federale staat? Defensie, waar men met De Crem een nieuwe Guust Flater aan het hoofd heeft gezet; ambtenaren, die moeten vrezen voor een stevig jobverlies, maar ook voor een aanval op hun pensioensysteem; maar ook en vooral de sociale zekerheid. In een notendop gaat de discussie over ofwel een algemene aanval op de overblijfselen van het al sterk afgebouwde systeem (de zogenaamde “structurele besparingen”), ofwel een regionalisering van een deel van de sociale zekerheid zonder een complete overheveling van de middelen. Beiden liggen moeilijk: het eerste omdat in de huidige omstandigheden een reactie van de vakbonden onvermijdelijk lijkt, het tweede omdat de Franstaligen dit nooit verkocht krijgen aan hun kiezers.

Omkleden, inkleden, verpakken. Hypocrisie en misleiding zijn niet voor niets de allerbelangrijkste capaciteiten van een burgerlijk politicus. Daarom denken wij vandaag, net zoals we dachten vlak na de verkiezingen, dat uiteindelijk een akkoord zal bekomen worden, dat dicht bij de voorstellen van professor Bea Cantillon zal liggen. “Niet splitsen, maar responsabiliseren”, stelt zij en ze wordt daarin gevolgd door o.a. het Voka (Trends, 02/07/2007). Daarbij zouden regio’s sommen geld ter beschikking krijgen, maar die sommen zouden verbonden worden aan het behalen van afgesproken streefdoelen. Wallonië en Brussel – en Vlaanderen ook natuurlijk – zouden er zo alle belang bij hebben zo weinig mogelijk werklozen te hebben (door werk of schorsing, dat vertelt Cantillon er niet bij).

Het heeft voor de CD&V het grote voordeel dat langs Vlaamse kant gezegd kan worden dat de regio’s nu toch zelf kunnen beslissen hoe ze dat geld inzetten én dat Wallonië en Brussel “geresponsabiliseerd” worden en dat het geld “niet meer in een niet te vullen put terechtkomt”. Langs Franstalige kant kan men zich op de borst kloppen dat de splitsing is tegengehouden. En de economische elite krijgt haar zin, evenwel met een kleine vertraging en eerder in de traditionele salami-tactiek, door de verdere afbouw van (delen van)de sociale zekerheid. BTW-inkomsten en andere inkomsten die niet bij de patroons worden gezocht, zullen een deel van de verloren inkomsten door lastenverlagingen dekken, de rest moet bespaard worden.

We kunnen dan ook niet anders dan de werkenden en de uitkeringsgerechtigden oproepen tot paraatheid. De burgerlijke politici mogen dan hopeloos in communautaire twisten over elkaar rollen, ze zijn het absoluut eens – ook PS en CDH, ook de CD&V na de zogenaamd “linkse” draai waarin haar kersvers (nou ja…) voorzitter Schouppe haar wil duwen – dat het onze zakken zullen zijn waaruit “structureel” geroofd moet worden. En als dat betekent dat er voor de show toch één en ander gesleuteld moet worden aan de notionele intrest (zonder – uiteraard! – de investeringen in gevaar te brengen) omdat het in een té flagrante tegenstelling staat tot de belastingsinspanningen van de gewone werkende mens, dan moet dat maar. Wedden dat ze, als ze zich er al aan wagen, voldoende achterpoortjes inbouwen opdat geen enkele patroon er iets aan verliest?! Hypocrisie en misleiding, dé traditionele waarden van de Belgische, de Vlaamse, de Waalse en de Brusselse burgerlijke politiek!