Brandweer in actie. Regering en gemeenten besparen ten koste van onze veiligheid!
Sinds enkele jaren eist het personeel van de brandweer een verbetering van haar positie. Zowel op nationaal niveau als bij de gemeenten eisen ze meer middelen om hun werk efficiënt te kunnen verrichten. En dat werk is niet bepaald onbelangrijk, het gaat immers om de bescherming van onze levens en onze veiligheid.
Als je willekeurig in je omgeving vraagt naar een paar voorbeelden van risicoberoepen, is de kans groot dat iemand naar de brandweer zal verwijzen. Maar dat is blijkbaar niet het standpunt van de regering die weigert om de brandweer bij “risicoberoepen” onder te brengen. Dit is wraakroepend. Naast de evidente gevaren, zijn brandweerlieden ook onderhevig aan gevaren op kanker onder meer door chemische producten waarmee ze tijdens hun werk in aanraking komen.
De brandweerlieden willen erkend worden als risicoberoep. Daarnaast willen ze ook toegang tot brugpensioen op 56 jaar. Op dat vlak is er nog een probleem, zeker na het Generatiepact.
Deze eisen vallen in Luik samen met problemen inzake werkomstandigheden. De werkssfeer onder de brandweerlui is er erg slecht, er is een gebrek aan communicatie en aan respect van de directie. Promoties gebeuren bijvoorbeeld onder duistere condities en zijn absoluut niet transparant voor de arbeiders. De gebouwen waar de brandweerlui 24 op 24u beschikbaar zijn, bevinden zich in een erg slechte toestand. De gebouwen van de directie daarentegen, waar de directieleden 8 uur per dag komen werken, zijn splinternieuw.
De directie beschikt over bedrijfswagens, dikke BMW’s, en heeft toegang tot kredietkaarten op naam van de brandweer. De 500 Luikse brandweerlui daarentegen moeten extra werken omdat er een onderbemanning is van minstens 30 arbeiders. Misschien moet het geld beter besteed worden?
De arbeiders eisen meer respect voor de gevaren van hun beroep. Daarbij moet een onderscheid gemaakt worden tussen de verschillende werkzaamheden van de brandweer. Volgens de directie is er geen verschil tussen gewone brandweerlui en pakweg de arbeiders van de GRIMP (Interventiegroep in gevaarlijke milieus). Die arbeiders moeten soms op grote hoogtes en vanop hijskranen werken. Zij moeten extra vormingen volgen buiten de werkuren, maar krijgen geen extra loon.
De brandweerlui eisen ook een loonsverhoging van ongeveer 5%. Verder komen ze op voor meer transparantie bij benoemingen en promoties, meer aanwervingen, het erkennen van het risicogehalte van hun beroep,… Eigenlijk vragen ze enkel om in normale omstandigheden hun werk te kunnen doen en bijgevolg onze levens te beschermen.
Tegenover deze eisen kwam er echter geen reactie van de directie of de overheid. Er moest bijgevolg tot actie worden overgegaan. Er werd naar de verschillende gemeentebesturen getrokken die deelnemen aan de intercommunale die verantwoordelijk is voor de Luikse brandweer. Er waren acties in verschillende gemeenten zoals Beyne-Heusay, Visé, Saint-Georges, Grâce-Hollogne, Ans, Herstal,… Overal trokken de brandweerlui met hun wagens, brandweerslangen,… op straat. Dat maakt natuurlijk heel wat indruk op de bevolking en heeft een grote zichtbaarheid. Daar werd gebruik van gemaakt om de bevolking te informeren over de eisen van de brandweerlui. Om extra solidariteit te organiseren, hielden ze zelfs een grote barbecue in het centrum van Luik en werd soep uitgedeeld.
Op 5 februari trokken de brandweerlui naar de Luikse kantoren van de televisiezenders RTBF en RTL. Daarmee protesteerden ze tegen de manier waarop de televisie verslag brengt van hun strijd voor meer middelen. Of beter gezegd: hoe er een totaal gebrek aan media-aandacht is voor deze sociale strijd.
Alain Charlier, vakbondsdelegee van de brandweerlui in Luik, vertelde ons dat de acties steeds succesvol zijn met een groot aantal aanwezigen. Er zijn telkens zo’n 100 aanwezigen, terwijl er rekening moet worden gehouden met de permanenties die uiteraard gegarandeerd worden. Dat succes komt voort uit een langdurig ongenoegen op verschillende vlakken. In december nog voerden ze actie tegen verzekeraar Ethias die weigerde om in te staan voor de arbeidsongevallen. Toen reeds werd uitgehaald naar de houding van de directie tegenover de arbeiders en de lage lonen in verhouding tot de gevaren waarmee de brandweerlui quasi dagelijks worden geconfronteerd.
Delegee Charlier merkt ook nog op dat er voor de acties helemaal niets kon voor de directie. Maar nadat enkele gemeentes werden aangedaan met protestacties, kwamen er plots maaltijdcheques van 6 euro voor de brandweerlui. Terwijl de politici zeggen dat er geen middelen zijn voor toegevingen, zien we dat strijd wel tot resultaten kan leiden.
De situatie van onderfinanciering zien we in zowat alle openbare diensten. De politici antwoorden ons steevast dat er geen middelen zijn om aan de eisen van de arbeiders tegemoet te komen, maar tegelijk zijn die politici verantwoordelijk voor privatiseringen en extra cadeaus aan het patronaat (onder meer door lastenverlagingen).
Tegenover de traditionele politici is er nood aan een andere politiek die vertrekt vanuit de belangen van de arbeiders en hun gezinnen, en niet die van de aandeelhouders en de patroons.