[DOSSIER] Afghanistan: Negen jaar oorlog en miserie.

september 10, 2010

Minder dan een maand na de verschrikkelijke aanslagen op de WTC-Torens in New York en het Pentagon in Washington ging de door de neoconservatieven aangestuurde Amerikaanse regering van president Bush over tot een offensief in Afghanistan. Anderhalf jaar later volgde een offensief in Irak. Intussen duurt de oorlog in Afghanistan bijna negen jaar. We publiceren een overzicht van artikels waarin de centrale argumenten van onze anti-oorlogscampagnes worden aangehaald.

Acties tegen de oorlog

De komende dagen staan enkele belangrijke anti-oorlogsacties op de agenda. Er is eind september een Europese Defensietop in Gent waar onder meer zal worden gediscussieerd over een verdere militarisering in Europa maar ook over de oorlogsinspanningen in Afghanistan. Minister van oorlog De Crem wou die top zo dicht mogelijk bij zijn thuisbasis (Aalter) houden. Op 18 september betogen we met de Actief Linkse Scholieren/Studenten in Aalter, op 23 september is er een brede anti-oorlogsbetoging in Gent waarvoor LSP mee aan de kar trekt.

> Oproep voor de acties tegen de oorlog

Doe mee:

  • zaterdag 18 september: 15u station Aalter. Protestactie van ALS tegen de oorlog
  • donderdag 23 september: 19u, Zuid Gent. Betoging tegen de oorlogstop. Platform voor de betoging

11 september 2001: aanslagen in de VS

Negen jaar geleden vonden de aanslagen op de WTC-torens in New York plaats. Deze verschrikkelijke aanslagen werden door Bush aangegrepen om een oorlog te beginnen in Afghanistan en nadien in Irak. Negen jaar later zitten de NAVO-troepen onder Amerikaans aanvoeren nog steeds in Afghanistan. De man die verantwoordelijk werd geacht voor de aanslagen in de VS, Bin Laden, is nog steeds op vrije voeten. Afghanistan kreeg geen democratie en welvaart, enkel nog meer oorlog en miserie.

  • Aanslagen op WTC en Pentagon
  • Wat denken socialisten over terrorisme?
  • 2 jaar na 11 september
  • 5 jaar na 11 september

Oktober 2001: begin van oorlog in Afghanistan

Op 7 oktober 2001 begon de oorlog in Afghanistan. In naam van een oorlog voor democratie en tegen het terrorisme werd een jarenlange strijd opgezet waarbij vooral de Afghaanse bevolking werd getroffen. Afghanistan was in 2001 al verwoest. In 1979 was het land binnengevallen door de Sovjetunie en volgde een jarenlange oorlog en nadien een burgeroorlog. In het verzet tegen de Sovjetbezetters werd onder meer vanuit het Westers imperialisme steun gegeven aan de islamitische strijders van de mujahedin. Na de terugtrekking van de Russische troepen in 1988 volgde een periode van burgeroorlog tot de Taliban de macht greep. De wanhoop zorgde ervoor dat de Taliban een snelle opmars kon maken om een reactionair bewind te vestigen. Sinds het begin van de oorlog in 2001 is de Taliban nog steeds niet verslagen.

  • LSP-pamflet bij het begin van de oorlog in Afghanistan: tegen oorlog en uitbuiting
  • Verklaring van het CWI over het begin van de oorlog (in het Engels)
  • Van waar komt de Taliban?
  • Dossier over de achtergrond van de oorlogen in het Midden-Oosten

Maart 2003: oorlog in Irak

De oorlog in Afghanistan werd gevolgd door een oorlog in Irak waarbij het regime van dictator Saddam Hoessein snel omver werd geworpen. Het protest tegen de oorlog nam steeds grotere vormen aan, op 15 februari 2003 was er de grootste internationale actiedag ooit met miljoenen betogers. Dit volstond evenwel niet om de oorlog te stoppen, het potentieel van arbeidersacties en stakingen tegen de oorlog werd niet benut. Zeven jaar oorlog in Irak heeft een einde gemaakt aan Saddam, maar niet aan het geweld en de sociale problemen.

Welk anti-oorlogsverzet?

Het massaal protest kon de oorlog niet stoppen. Het was een indicatie voor de stemming in de samenleving, maar nog geen krachtmeting. Massabetogingen geven hooguit aan wat mogelijk zou zijn, indien die massa haar potentiële kracht zou inzetten. De potentiële kracht moest worden omgezet in een heuse krachtmeting via stakingen en bezettingen op internationale schaal. Zo stelden we reeds in 2003.

Anti-oorlogsbetoging in Brussel op 15 februari 2003

Oorlog is uitzichtloos

De oorlogen in Irak en Affhanistan hebben niet geleid tot verbetering voor de bevolking. Die zakte dieper weg in miserie en armoede. De Taliban is niet verdwenen in Afghanistan en de onstabiliteit blijft. De VS baseert zich nog steeds op de elkaar bestrijdende krijgsheren die zich opmaken voor het verderzetten van de burgeroorlog tussen 1988 en 1996.

  • Taliban, krijgsheren en onstabiliteit. Door de VS georganiseerde verkiezingen worden aanzien als een klucht (2004)
  • De harde dagelijkse realiteit voor vrouwen in Afghanistan (2006)
  • Afghanistan glijdt verder naar miserie en chaos
  • Afghanistan/Pakistan: het moeras wordt steeds dieper…
  • Afghanistan op weg naar nieuwe burgeroorlog (2010)

Strijden tegen oorlog, betekent vechten voor socialisme

Het enige element dat de massa’s in de verschillende landen vandaag verbindt, is armoede. De radicale islam kende een opgang omdat geen enkele andere kracht in staat was om in te spelen op de woede, zeker onder de jongeren, tegenover de moeilijkheden waarmee de bevolking wordt geconfronteerd. Het feit dat de islamitische groepen het niet goed deden bij de Pakistaanse verkiezingen maakt duidelijk dat er geen stevige basis is voor islamitische groepen en dat deze snel kunnen terug gedreven worden indien er een echt alternatief ontwikkelt. Er is nood aan een gezamenlijke strijd van de arbeiders en armen in de regio tegen het kapitalisme, het grootgrondbezit, de heerschappij van de krijgsheren en voor een socialistische federatie waarbij ook de grenzen kunnen herbepaald worden waar nodig.

  • Kapitalisme = oorlog
  • Afghanistan, Pakistan, Centraal-Azië: “De dreiging van chaos”
  • Strijden voor vrede, opkomen voor socialisme