Nigeria. De tragedie in de stad Jos. Een failliete staat
Bij gevechten in de stad Jos in Nigeria zijn zowat 400 doden gevallen, was er massaal veel schade en warden 500 mensen dakloos. Dit is een tragedie voor de arme werkende massa’s in de stad. De arbeiders werden nogmaals het slachtoffer van geweld naarmate de wanhoop toeneemt. De vonk die voor de uitbarsting zorgde, werd gevormd door de verkiezingen die zoals steeds gekenmerkt werden door fraude en vervalsingen. De regering is bovendien niet in staat om vrede en harmonie aan te bieden op kapitalistische basis.
De media brachten het bericht dat geweld uitbrak na een poging van aanhangers van de ANPP om te vermijden dat hun kandidaat via fraude niet verkozen zou raken. Tegen de achtergrond van een reeks onopgeloste nationale kwesties, grotendeels een gevolg van de ondemocratische wijze waarop het land willekeurig werd gecreëerd door het Britse imperialisme, leidde dit schijnbaar eenvoudige electorale discussiepunt tot een dodelijke etnisch-religieuze confrontatie.
Zoals bij de vorige verkiezingen, werden ook deze van 2007 gekenmerkt door fraude en manipulaties. De oppositiepartijen die toon moord en brand schreeuwden, maakten inmiddels duidelijk dat zij even erg zijn door ervoor te zorgen dat zij alle lokale verkiezingen wonnen in die staten die ze controleren. Daarmee wordt duidelijk dat verkiezingsfraude geen monopolie is voor de heersende partij. Het is kenmerkend voor alle partijen van de heersende elite, los van de specifieke partij waarmee die elite optreedt. De elite ziet politiek als een manier om zichzelf verder te bedienen. De BBC stelde terecht: “Het etnische en religieuze geweld heeft de afgelopen jaren duizenden leven gekost in Nigeria, maar de echte oorzaak voor het geweld komt meestal voort uit een strijd om grondstoffen… En in Nigeria is de politieke leiding wellicht de meest machtige instantie aangezien het zorgt voor een toegang tot een deel van de enorme olie-inkomsten van het land.”
Achter deze crisis bevinden zich immense socio-economische problemen waardoor een groot aantal jongeren werkloos zijn en worden gebruikt door politici om hun inhalige doeleinden te bereiken. Ondanks de aanwezigheid van enorme natuurlijke rijkdommen en dat in een lange periode van stijgende olieprijzen, was er geen fundamentele verbetering van de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking of een ontwikkeling van infrastructuur. Alle middelen gingen naar de stelende rijken in de regering.
Basisbehoeften als onderwijs en gezondheidszorg zijn niet langer toegankelijk voor de armste lagen van de bevolking omwille van een enorme commercialisering. De werkloosheid blijft intussen verder toenemen. De dalende overheidsinkomsten door de dalende olieprijzen zullen ongetwijfeld leiden tot meer neoliberale aanvallen aangezien de heersende elite de arme werkende massa’s wil laten opdraaien voor de kapitalistische crisis.
In de stad Jos hebben de armsten de sociale spanningen jammer genoeg op gewelddadige wijze geuit door de woede op elkaar af te reageren. Dat is niet onvermijdbaar, als de arbeidersbeweging aantoont dat het bereid is om de strijd aan te gaan, kan het de arbeiders verenigen over verschillende etnische en religieuze grenzen heen. Maar bij gebrek aan een georganiseerde arbeidersbeweging die richting kan geven aan de eisen en bekommernissen, is er altijd een potentieel voor een etnisch-religieuze crisis.
De regering heeft zoals gewoonlijk geantwoord met repressie. Er werden tanks en troepen naar de stad gestuurd. In het verleden is aangetoond dat dit in het beste geval een tijdelijke rustperiode kan opleveren, ook al zullen er dagelijkse problemen zijn waarbij de bevolking wordt lastig gevallen door soldaten. Dit is niet het eerste geweld in de Plateau deelstaat. In 2006 was er een bloedbad dat leidde tot het uitroepen van de noodtoestand door de regering-Obasanjo. Toen werden door de regering en de heersende elite grootse plannen aangekondigd om dergelijke bloedbaden te vermijden, maar vandaag is het opnieuw zo ver. Onder het rotte kapitalisme zullen er vroeg of laat nieuwe uitbarstingen van geweld zijn.
De aanwezigheid van troepen kan nieuwe problemen opleveren voor de bevolking met willekeurig geweld en repressie. Bovendien kan de spanning verder toenemen indien er bijvoorbeeld gevallen van individueel terrorisme opduiken tegen de regeringstroepen. Een aanslag op een soldaat kan leiden tot een erg repressief beleid tegen de volledige gemeenschap, zoals dit in het verleden het geval was in Odi en Zaki Biam. Wij roepen op voor de terugtrekking van de troepen. Het is belangrijk om de arbeiders te verdedigen en daartoe is er nood aan verdedigingscomités met verkozen vertegenwoordigers van de arbeiders, jongeren, armen… in alle wijken van de staat.
Het nieuwe bloedbad in Jos werd terecht veroordeeld door het Nigerian Labour Congress. Wij denken dat de arbeidersbeweging haar autoriteit en invloed moet gebruiken om een stap verder te gaan en effectief verdedigingscomités moet opzetten zodat de arbeiders van verschillende etnische en religieuze achtergronden beschermd zijn tegen sectair geweld en ook tegen willekeurige staatsrepressie of onderdrukking van rechten, wat een “normaal” bijverschijnsel is van de zogenaamde militaire oplossing.
De aanhoudende etnisch-religieuze crisis toont meer dan ooit de noodzaak van een arbeidersalternatief en een socialistische oplossing. Dat is één van de redenen waarom wij de leiding van de arbeidersbeweging oproepen om stappen in die richting te zetten en te bouwen aan een politiek alternatief voor de arbeiders en armen tegenover de heersende elite. Een politiek alternatief van de arbeidersbeweging zou de aanwezige rijkdommen en middelen inzetten voor het ontwikkelen van infrastructuur, jobs, onderwijs, gezondheidszorg,… Een dergelijke partij zou opkomen voor arbeiderseenheid en zou geen verkiezingsfraude nodig hebben om aan de macht te komen. Om een grote steun te verkrijgen, moet een dergelijke partij tussenkomen en mobiliseren voor gezamenlijke strijd rond onmiddellijke eisen voor verbetering. Uiteindelijk zal er echter een socialistisch programma nodig zijn om de commandoposten van de economie onder publieke controle te plaatsen zodat een democratische arbeiderscontrole en arbeidersbeheer mogelijk is.