De jacht op mensen zonder papieren gaat door

Eind maart besliste een Brugse rechter de uitwijzing van een Kazachs gezin, dat al 7 jaar in Blankenberge woont, tijdelijk op te schorten. Hij oordeelde op basis van de goede schoolresultaten van zoon (eerste jaar middelbare school) en dochter (tweede jaar handelsingenieur) en redeneerde dat een uitwijzing schade zou kunnen toebrengen aan de schoolloopbaan van de kinderen. Het gezin mag nu blijven tot 3 maanden na de uitspraak van de Dienst Vreemdelingenzaken.

Eline

Minister van Buitenlandse Zaken Patrick Dewael aarzelde niet om de rechter terecht te wijzen. Volgens hem hebben we hier te maken met ‘juridische nonsens’: “In dit geval is die magistraat niet bevoegd. De Raad van State, die wel bevoegd is, heeft het uitwijzingsbevel rechtsgeldig verklaard. De Brugse rechter had zich onbevoegd moeten verklaren en wij gaan daarom in beroep.” Hij vindt ook dat de gemeentebesturen actiever zouden moeten meewerken aan het daadwerkelijk verjagen van deze mensen uit hun gemeenten. Zo kreeg de gemeente Blankenberge de voorbije jaren 15 brieven van het Ministerie in verband met het Kazachs gezin.

Een algemene regularisatie heeft volgens Dewael simpelweg geen draagvlak in het parlement, maar ook een eenmalige individuele regularisatie is volgens hem uit den boze aangezien deze de indruk zou kunnen geven dat ‘illegaliteit loont’.

Dat illegaliteit zou lonen lijkt nogal onwaarschijnlijk als men de dagelijkse situatie van deze mensen zonder papieren in de discussie betrekt. Gebukt, in eigen land, onder de verstikkende excessen van het kapitalistische systeem, hebben deze mensen de moed gehad al hun lief en leed achter te laten om een enorm onzekere toekomst tegemoet te gaan met als enige resultaat een situatie waarin ze, in een vreemd land, volledig van de buitenwereld worden geïsoleerd.

Van bij hun aankomst wordt hun wanhoop op kille wijze beantwoord met een genadeloze behandeling als waren zij de criminelen verantwoordelijk voor hun situatie. Als zij tot de meerderheid behoren die uitgewezen wordt, rest er hen slechts weinig keuze, aangezien terugkeren naar land van herkomst dikwijls helemaal geen optie (meer) vormt. Kiest men te blijven in ons land vervalt men op dat moment in die fameuze ‘illegaliteit’ en wordt men definitief als crimineel bestempeld, een manier van denken die trouwens versterkt wordt door het gebruik van de term ‘illegaal’. Is men daar eenmaal beland, wordt men op handige wijze misbruikt door bedrijven die deze opportuniteit maar wat graag aangrijpen om de autochtone lonen onder druk te zetten. Deze mensen zijn namelijk reeds op zulk een wijze uitgebuit dat zij niet veel eisen meer zullen stellen in verband met hun loon en werkomstandigheden. Op gebied van huisvesting zijn het dan weer de huisjesmelkers die zoveel mogelijk opbrengst uit de situatie trachten te halen.

Daartegenover stelt de overheid de noodzaak aan een gecontroleerde, economische migratie om zo enkel ‘nuttige’ buitenlanders naar ons land te lokken. Dit alles impliceert natuurlijk opnieuw een verhoogde druk op onze binnenlandse loon- en werksituatie, aangezien een grote, gedirigeerde toestroom aan allochtone werkkrachten op de Belgische arbeidsmarkt (in tegenstelling tot de kleine invloed van ‘willekeurige’ vluchtelingen) een daadwerkelijk voelbare daling van de Belgische lonen en sociale rechten tot gevolg zal hebben. Dit eerst in bepaalde geviseerde sectoren, maar via deze weg later ook in andere sectoren.

Dit alles toont nog maar eens duidelijk dat er in dit systeem op een onverantwoorde en onmenselijke manier met onschuldigen wordt omgesprongen ten voordele van een zeer kleine groep van mensen die het grootste deel van de rijkdommen van deze planeet onbeschaamd voor zichzelf blijft opeisen. De verdeel-en-heerspolitiek heeft nog lang niet zijn houdbaarheidsdatum bereikt. Zolang we de dagdagelijkse propaganda, ingelepeld door de traditionele media, blijven aanvaarden, zal hier ook geen einde aan komen. Alles wat ons verdeelt, verzwakt ons!