VBO, Unizo, Open VLD,…: één strijd, één front (tegen het stakingsrecht)

Jarenlang werd het personeel van De Post het slachtoffer van een liberaliseringspolitiek waarin de sociale verworvenheden van werknemers en dienstverlening aan de bevolking ondergeschikt werden gemaakt aan de winsthonger van de aandeelhouders. Nu eindelijk een nationale actie wordt ondernomen, staan patronaat en liberalen klaar met hun offensief tegen de poststaking.

De afgelopen jaren waren er tal van acties en stakingen in lokale postkantoren. De vele sluitingen van kantoren en de doorvoering van Georoute en andere besparingsplannen moesten De Post voorbereiden op de “vrijgemaakte” postmarkt. Met vrijmaking bedoelden de neoliberalen dat er minder diensten worden aangeboden aan het brede publiek, alle sociale verworvenheden van het sterk inkrimpende personeelsbestand ter discussie worden gesteld en alle aandacht wordt gevestigd op de kleine groep van interessante klanten uit de bedrijfswereld.

Het zat het personeel al hoog en op verschillende plaatsen waren er ook lokale protestacties tegen de sluiting van kantoren. Toch duurde het jarenlang vooraleer er een nationale actie werd opgezet. Velen vinden het onbegrijpelijk dat dit protest zo lang op zich liet wachten. Het is pas na de verkoop van de aandelen van de Deense Post dat er voldoende aanleiding leek voor de vakbondsleidingen om tot een nationale actie over te gaan.

De liberalisering van De Post heeft een einde gemaakt aan de functie van De Post als openbare dienst. Toch wordt net dat argument opnieuw ingeroepen door een aantal patronale organisaties om een “minimale dienstverlening” te eisen. VLD eist zelfs dat overheidssubsidies voor het organiseren van de krantenbedeling moeten worden terugbetaald. Nu klaagt VLD-kamerlid Ine Somers dat drie dagen staking overeenkomt met “één miljoen euro aan belastinggeld waar de Post niets tegenoverstelt.” Het opvallende aan dat bericht is natuurlijk het feit dat De Post voor de overheidssubsidies wel iets moet doen, aan andere bedrijven worden minder voorwaarden gesteld door de liberalen. Voor hen zijn de notionele intrestaftrekken en andere cadeaus gratis als het van Reynders en zijn neoliberale collega’s (van alle traditionele partijen) afhangt. Nu wil VLD blijkbaar aan de overheidssteun voor De Post de voorwaarde koppelen dat de werknemers blindelings het beleid van de directie en de regering moeten volgen.

UNIZO, de patroonsfederatie van kleine en middelgrote ondernemingen, klaagt erover dat een “intern sociaal conflict” dreigt “economische schade” te berokken aan buitenstaanders. Om dat te voorkomen vraagt de organisatie minimumdienstverlening. Dat is een mooie vertaling van het woord “stakingsverbod” in een schijnbaar “modern” patronaal taalgebruik. Niet dat het om een erg modern concept gaat, het verbod om de economische activiteiten te verstoren stond al bij de opkomst van de industriële productie centraal bij het patronaat en haar politieke vertegenwoordigers.

VBO gaat een stap verder en stelt dat de staking onverantwoord is tegen de achtergrond van een nooit geziene economische crisis. De patroonsfederatie slaagt er in om het bijna voor te stellen alsof facteurs die aan 1200 euro in de maand dagelijks door weer en wind hun parkoers proberen af te leggen, verantwoordelijk zouden zijn voor de economische crisis. Zou het VBO niet beter eens in eigen rangen kijken als het naar verantwoordelijken zoekt? Rudi Thomaes van het VBO verklaarde: “De Post platleggen in deze tijden waarin bedrijven zo al amper het hoofd boven water kunnen houden is totaal onverantwoord. Al wie onderneemt en mensen te werk stelt in dit land moet kunnen rekenen op een vlekkeloze postbedeling, nu meer dan ooit. Daar waar sociale partners op tal van plaatsen het belang inzien van een constructieve samenwerking om deze crisis zo ongehavend mogelijk door te komen, is dit het voorbeeld van hoe het absoluut niet moet.” Constructieve samenwerking voor het VBO betekent inleveren op de lonen en arbeidscondities. Het sociale statuut van de nieuwe postbezorgers is voor het VBO ongetwijfeld een toonbeeld van “constructieve samenwerking”: de postbezorgers krijgen 8,45 per uur, de aandeelhouders enkele miljoenen euro per jaar. Voor het VBO is dat een win-win situatie, het patronaat wint immers steeds opnieuw.

Natuurlijk zijn de acties van het postpersoneel verantwoord. Moeten we aanvaarden dat er ieder jaar opnieuw een sociaal bloedbad wordt aangericht en dat het overblijvend personeel steeds flexibeler moet werken terwijl hun lonen in vraag worden gesteld? Moeten we aanvaarden dat wat een openbare dienst zou moeten zijn, ten onder gaat aan het privaat winstbejag? De vakbondsleidingen hebben al veel te lang gewacht om een nationale actie te ondernemen. Het feit dat er nu wel een oproep is, moet aangegrepen worden om effectief een strijd op te zetten tegen het liberaliseringsbeleid dat eerder in onder meer de financiële sector vernieling aanrichtte en nu ook de dienstverlening van De Post bedreigt.