Vakbonden ongerust over het beleid van regering-Verhofstadt
Op de betoging van 15 december voor solidariteit en koopkracht, stelden de leiders van ACV en ABVV nog dat er vooral nood was aan een nieuwe regering en politieke stabiliteit. Het idee van een tripartite werd actief gesteund. Nu we zo’n regering hebben, wordt echter duidelijk dat deze geen sociaal beleid zal voeren. Resultaat: de vakbonden verklaren “ongerust” te zijn.
De plannen van de nieuwe regering-Verhofstadt kunnen op weinig begrip rekenen bij de vakbondsleiders die hadden gepleit voor een tripartite. Rudy De Leeuw stelde over de plannen voor de staatshervorming terecht dat hierachter een neoliberale agenda verscholen zit. Verhofstadt wil onder meer het arbeidsmarktbeleid regionaliseren en ook delen van de sociale zekerheid kunnen wat hem betreft, geregionaliseerd worden. Doel daarbij is natuurlijk om te besparen en deze besparingen regionaal te laten doorvoeren zodat er geen eengemaakt protest tegen mogelijk is.
Daartoe wordt gekeken naar een eventuele regionalisering van onder meer de brugpensioenen (om een tweede Generatiepact te kunnen opleggen?), werkloosheidscontrole en uitkeringen, dienstencheques,… Het doel is niet om de werkenden of uitkeringstrekkers meer koopkracht te bezorgen, maar om verder te besparen op de sociale zekerheid.
De beslissing om het stookoliefonds uit te breiden (voor een prijs van 30 miljoen euro voor de regering) zal de negatieve sociale balans van deze regering niet kunnen keren. Het is positief dat er een tegemoetkoming komt voor mensen met een laag inkomen (onder de 22.873 euro per jaar in plaats van de vroegere grens van 13.500 euro). Maar dit weegt amper op tegen de prijsstijgingen en het gebrek aan overeenstemming bij de lonen en uitkeringen. Er wordt nu reeds aangekondigd dat er in 2008 een sterke inflatie zal zijn (prijsstijgingen). Bovendien zal de tegemoetkoming amper volstaan om de prijsstijging van stookolie op te vangen, sinds 2004 is er een stijging met 65% van 0,4255 euro per liter tot 0,6872 euro per liter!
Tegenover de stijgende prijzen en de ondermijning van de koopkracht, eist het ABVV onder meer maximumprijzen voor energie, een blokkering van de huurprijzen,… Dat is uiteraard allemaal positief en noodzakelijk, maar er zal meer nodig zijn. De index is de afgelopen jaren reeds ondermijnd en de lonen volgen de productiviteitsstijgingen niet. Naast maatregelen op het vlak van energie, huisvestingsprijzen,… zal er ook een reële loonsverhoging moeten afgedwongen worden. Het patronaat maakt recordwinsten, waarom wordt niet in die richting gekeken om een loonsverhoging te bekomen?
Dat een loonsverhoging nodig is, blijkt uit een aantal cijfers van het ABVV over prijsstijgingen. Sinds 2004 steeg de gezondheidsindex met 7%. Een aantal producten werd echter fors duurder: stookolie (+78%), gas (+33%), brandstoffen (+31%), eieren (+25%), koffie (+20%), huisbezoek van een dokter (+20%), melk (+19%), vis (+19%), financiële diensten (+13%), een zakje friet (+12%), verzekeringen (+12%),…
De vakbonden hebben gelijk om “ongerust” te zijn. Alleen stelt dit de vraag naar antwoorden en alternatieven, zowel op het vlak van koopkracht als op het vlak van politieke vertegenwoordiging. Om de ondermijning van de koopkracht tegen te gaan, zullen de middelen moeten gezocht worden waar ze zitten: bij de recordwinsten van het patronaat. Geen enkele traditionele partij is bereid om zich in die zin uit te spreken. De oproepen op 15 december om tot een stabiele regering te komen, hebben geen sociaal beleid opgeleverd. Dat moet de discussie over een politieke vertegenwoordiging voor onze eisen opnieuw op de agenda zetten. Wij denken daarbij dat er nood is aan eigen lijsten van werkenden en hun gezinnen om zo te bouwen aan een arbeiderspartij.