Frankrijk: tijd voor een echte linkerzijde

In Frankrijk werd Nicolas Sarkozy gisteren verkozen tot president met 53% van de stemmen. Dat gebeurde in een erg gepolariseerde atmosfeer: 84% van het electoraat bracht zijn stem uit. Ongetwijfeld waren er heel wat arbeiders en jongeren die zonder veel illussies, of zelfs met dichtgeknepen neus, hun stem op Ségolène Royal van de "moderne" – lees: neoliberale – PS uitbrachten.

Peter Delsing, artikel overgenomen vanop links-socialisme.blogspot.com

Het heeft allemaal niet mogen baten. Royal had een vage, dikwijls moraliserende boodschap. Ze bood geen perspectief op het optrekken van de levensstandaard van de loontrekkenden, de meerderheid van de bevolking. De ervaring met de PS in machtsposities in het verleden, doorprikte de beloften die Royal tijdens de campagne opwierp.

Sarkozy mobiliseerde met een duidelijk rechts programma de middengroepen en zelfs traditioneel extreem rechtse kiezers. Deze laatsten veegden hun voeten aan de oproep van Le Pen, die weigerde een voorkeur voor een van beide kandidaten te laten blijken.

Bij gebrek aan een concreet links alternatief kan een boodschap van economisch individualisme en een sterke staat – rond het thema van veiligheid – een ingang vinden. Ook onder bepaalde lagen van de arbeidersklasse, die bij gebrek aan een collectief antwoord zoeken naar individuele oplossingen.

Sarkozy was een meesterillusionist in deze verkiezingen. Als man van de regering stelde hij zich voor als de kandidaat van de "verandering". Als openlijk verdediger van de patronale belangen verwees hij in positieve zin naar historische figuren van het Franse socialisme, zoals Jaurès (die zich omdraait in zijn graf).

Als man van de repressie profileerde hij zich tegelijk als "verdediger van de zwakken". Mei ’68 werd door deze ultraliberaal zelfs verantwoordelijk gesteld voor de negatieve aspecten van het financiekapitaal… Een volledig bij de haren getrokken redenering, maar dat komt ervan als je geen tegenstand die naam waardig van "la gauche" krijgt.

Retoriek in een campagne is één ding. Dag na dag een asociaal beleid voeren tegen de meerderheid van de arbeiders in een ander. De illusies in Sarkozy zouden wel eens even drastisch kunnen wegsmelten als die in Bush, die andere harde conservatief. Beiden misbruiken het onveiligheidsgevoel om een sociale basis te behouden in de maatschappij. Maar zo’n benadering kan niet eeuwig werken, weet Bush nu ook.

Sarkozy wil ontslagen vergemakkelijken, een minimumdienstverlening bij stakingen,… Dit is een ramkoers met de basis van de vakbonden. Nieuwe brede verzetsbewegingen zijn onvermijdelijk. Hopelijk grijpen de Franse arbeiders en jongeren die aan om ook een politiek verlengstuk voor hun strijd uit te bouwen: een massale arbeiderspartij met een socialistisch programma, om Sarkozy effectief van antwoord te dienen. De glimlach van Royal heeft die klus duidelijk niet geklaard.