Hoe lang zal het staakt-het-vuren in Gaza duren?
De Israëlische regering kondigde een staakt-het-vuren aan in de Gazastrook. Ook de Palestijnse milities zouden vanaf 26 november de wapens neerleggen. De Israëlische troepen verlieten de Gazastrook en stopten (tijdelijk) de brutale militaire aanvallen waarbij enkel de afgelopen vijf maanden zo’n 400 Palestijnen omkwamen. Meer dan de helft van die doden waren vrouwen, kinderen en bejaarden.
Jenny Brooks
De Palestijnse militieleiders gingen akkoord met het staakt-het-vuren en ze kondigden aan geen raketaanvallen meer te doen op de Israëli in het westelijke Negev, waar recent verschillende slachtoffers vielen.
De Palestijnse strijders zijn echter kwaad omdat het huidige akkoord niet van toepassing is op de Westelijke Jordaanoever waar het Israëlische leger verder gaat met arrestaties en moorden. De leiding van de milities zal er dan ook niet in slagen om alle vergeldingsacties tegen te houden.
Toen de dag na de aankondiging van het staakt-het-vuren twee raketten werden afgevuurd op Israëlische doelwitten, stelde het Israëlische regime dat zij het staakt-het-vuren zou breken indien het in staat zou zijn om lanceerbases van raketten aan te pakken.
Het beëindigen van de dagelijkse aanvallen zal positief onthaald worden bij veel inwoners van de Gazastrook. Maar hoe lang zal dit duren? Er waren de afgelopen decennia tal van vredesakkoorden, maar de meeste duurden slechts enkele uren, dagen of weken. Soms worden ze gevraagd door militaire leiders met het oog op het “herladen van de batterijen” van de troepen.
Het dagblad Haaretz schreef over dit vredesakkoord, zonder rekening te houden met de ongelijke militaire krachten: “We kunnen er van uitgaan dat beide kanten akkoord gingen met een stopzetten van de vuurgevechten nadat aanhoudende gevechten bij beiden tot uitputting en vermoeidheid hebben geleid.”
Naast het staakt-het-vuren zijn er onderhandelingen voor een ruil van de Israëlische soldaat Gilat Shalit, die wordt vastgehouden door de Palestijnen, voor zo’n 8.000 Palestijnse gevangenen in Israël.
Er zijn ook onderhandelingen binnen de Palestijnse gebieden over de vorming van een regering van nationale ‘eenheid’, waarin zowel Hamas als het van de macht verdreven Fatah een plaats zouden opnemen. Hamas wil daarmee een einde maken aan de financiële sancties die worden opgelegd door het westen en door Israël. Die sancties zorgen ervoor dat de Palestijnse gebieden enorme problemen kennen.
De Israëlische premier Ehud Olmert versterkte de hoop op een langdurig en substantiëler akkoord toen hij verklaarde dat het staakt-het-vuren: “het begin zou kunnen vormen van ernstige, echte, open en directe onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteiten… die zouden leiden tot een omvattend akoord.” En: “We willen akkoord gaan om grote delen van de Palestijnse gebieden te verlaten en nederzettingen te verlaten, in ruil voor echte vrede.”
Een escalatie van het conflict die ontwikkelt tot een bredere oorlog is nog steeds mogelijk en zou onderhandelingen over een “omvattend akkoord” naar de achtergrond verdringen.
Op een bepaald ogenblik is het echter mogelijk dat de cyclus van geweld afneemt door een langere periode van relatieve vrede en een akkoord.
Zolang de onderhandelingen en de beslissingen afhangen van de Israëlische kapitalisten en de Palestijnse would-be kapitalistische elites, dan zal er geen akkoord komen met een oplossing voor de economische en nationale crisis van de Palestijnen of met een oplossing voor de veiligheid van de bevolking in Israël.
Daartoe zal het dringend nodig zijn om met arbeiders van beide kanten van het conflict te bouwen aan eigen onafhankelijke organisaties waarin de leiders verkozen worden om de belangen van de gewone bevolking te verdedigen. Dat is de enige manier om te komen tot ernstige, echte, open en directe onderhandelingen die effectief een einde kunnen maken aan het geweld en die het begin kunnen vormen om te komen tot een degelijke levensstandaard voor iedereen.