Hoe kunnen de 99% armsten de touwtjes in handen nemen?
De roep naar verandering klinkt steeds luider. Terwijl de 1% rijksten verder gokken en speculeren, komt er protest van de 99% anderen. De rijksten worden zelfs in tijden van crisis en besparingen rijker. De rest van de bevolking geeft steeds meer steun aan acties zoals ‘# Occupy Wall Street’ die regelrecht ingaan tegen de dictatuur van speculanten en bankiers.
Artikel uit de novembereditie van ‘De Linkse Socialist’
De vaststelling dat ‘zij’ als machthebbers maar met 1% zijn terwijl wij met 99% zijn, is belangrijk omdat het de scheefgetrokken verhoudingen in de samenleving duidelijk maakt. Anderzijds werpt het ook de vraag op waarom we met onze 99% eigenlijk niets te zeggen hebben en vooral: hoe kunnen we daar verandering in brengen?
Wij denken dat de kracht die in staat is om verandering te bekomen de arbeidersbeweging is. Het zijn de werkenden die het hele systeem draaiende houden, die alles produceren en die dus ook het systeem plat kunnen leggen. Wat kunnen die topmanagers en speculanten aanvangen zonder onze arbeid en dus zonder reële productie?
Jongeren kunnen een actieve rol spelen in het opzetten van dynamische acties, maar met jongeren alleen zullen we er niet komen. De actievoerders die nu op straat komen tegen de dictatuur van de markten moeten zich richten op de arbeiders om de potentiële kracht van de 99% te organiseren en ook te laten voelen waar het pijn doet: in de portemonnee van de kapitalisten. Stakingsacties worden in de media gemakkelijk afgedaan als ‘overlast’. De campagne van media en traditionele politici tegen stakingen heeft alles te maken met het feit dat deze actiemethode de kapitalisten pijn doet. Het zet de winsten immers onder druk.
Om de kracht van de 99% te kunnen gebruiken, moeten we die organiseren. Dat moet ook op politiek vlak gebeuren. Vandaag hebben we amper een politieke stem, er is geen brede open formatie waarin de verontwaardiging een eigen uitdrukking vindt. We begrijpen de afkeer van veel indignados tegenover de gevestigde politici en hun ‘partijen’ die eigenlijk kiesmachines zijn. Maar dat mag er ons niet van weerhouden om zelf een politiek instrument uit te bouwen, LSP wil daar een bijdrage toe leveren en komt daarom met politiek materiaal tussen op de acties.
We denken dat er een brede formatie nodig is met verschillende stromingen en ideeën, maar daarnaast is ook een revolutionaire partij zoals LSP nodig. Met een brede formatie kunnen een aantal tradities van strijd en solidariteit opnieuw worden gevestigd. Een revolutionaire partij is nodig om daar mee richting aan te geven zodat we niet alleen weten waartegen we opkomen, maar ook weten welk alternatief er is en hoe we dat kunnen bekomen.
Als we het systeem willen bestrijden, is het nodig om ons te organiseren zodat we collectief en democratisch de discussie kunnen voeren over onze acties, hoe we deze verder kunnen uitbouwen en welk alternatief we naar voor kunnen schuiven. Als we dat niet doen, zullen de 1% machtigsten steeds opnieuw proberen om ons voor hun kar te spannen.