Vottem : 12 jaar verzet!

Gisteren namiddag hebben enkele honderden betogers de regen doorstaan om te protesteren tegen het gesloten centrum van Vottem en meer algemeen tegen de huidige asielpolitiek in België. De betoging vertrok uit het centrum van de stad om te eindigen aan de hekkens van die gevangenis waar men mensen opsluit die gewoon geprobeerd hebben aan de miserie of de dictatuur in hun land van oorsprong te ontsnappen. Een vijftigtal betogers zijn het centrum binnengedrongen onder luid gejuich vanwege de opgesloten mensen zonder papieren om nadien gearresteerd te worden.

Door Nicolas Croes

• Foto’s door Jente
• Foto’s door Nico

De betoging was zoals de traditie het wil begonnen met een samenkomst op het Saint Lambertplein. Daar namen verschillende sprekers het woord, o.a. France Arets (woordvoerster van CRACPE, het Collectief van Verzet tegen de Centra voor Vreemdelingen, de organisatie die het initiatief tot de oproep voor de betoging genomen heeft) en een sans-papier. De voorwaarden waarin de vluchtelingen in deze gevangenissen worden opgesloten werden breedvoerig aan de kaak gesteld, evenals de hypocriete en schandalige politiek van de Belgische staat tegenover het asielrecht. Vervolgens trokken de enkele honderden betogers door de regen naar het gesloten centrum van Vottem, als roepend: « Au 127, et à Vottem, qui sème la misère récolte la colère ! », « So, so, so, solidarité, avec, avec, avec les sans-papiers » en ook nog « Régu, régu, régularisation, de tous, de tous, de tous les sans-papiers ». Het blok van de Actief Linkse Studenten (ALS) en de Linkse Socialistische Partij (LSP) was zeer dynamisch en voegde aan de slogans ook de volgende toe: « C’est pas les immigrés qu’il faut virer, c’est le capitalisme qu’il faut éliminer » en « ‘Des emplois, pas de racisme, combattons le capitalisme ». Langs het parcours namen de wijkbewoners soms de slogans van de stoet over, ze moedigden de betoging aan of gingen in discussie met de betogers voor de zaak van de mensen zonder papieren.

Aan de hekkens van het gesloten centrum hebben opnieuw verschillende mensen gesproken en een zangkoor zong verschillende liederen over de vluchtelingencrisis. De woede steeg bij alle betogers, woede tegen deze schandelijke gevangenis waar onschuldigen worden opgesloten en woede over de condities waaraan ze in het centrum onderworpen worden.

In een artikel van Ciné-Télé-Revue van 16 november 2006 hebben de cipiers van het gesloten centrum destijds het volgende verklaard: “Wij zijn getuigen van aanslagen op de mensenrechten en op de menselijke waardigheid. Enkelen onder ons huilen als ze van het werk thuiskomen.” Sommige opgesloten sans-papiers lijden onder zware mentale ziektebeelden als gevolg van hun ervaringen. De cipiers klagen aan: “Dit is niet de juiste plaats voor hen. Ze krijgen geen enkele therapeutische hulp. Dagelijks worden we geconfronteerd met drama’s die ons met afkeer vervullen.” Het antwoord van de directie was vaak de opsluiting in isolement…

Deze feiten worden al lang aangeklaagd. Het gesloten centrum in Vottem werd in maart 1999 geopend. Nauwelijks elf maand later nam één van de twee dokters van het centrum, Ginette Marchant, ontslag en klaagde ze de bevelen aan van de Minister van Binnenlandse Zaken voor wie iedere bediende van het centrum, daarbij inbegrepen de dokter, het overtuigen van de sans-papiers om zich te laten repatriëren als eerste missie heeft. Ze klaagde het leidmotief van de “veiligheid” aan, het alomtegenwoordige toezicht door camera’s en cipiers in uniform, gebaseerd op repressie en infantilisering… en andere feiten zoals het gebrek aan medische middelen.

Hoe kan men zich dan verwonderen over de afkeer en de woede die door de betogers werden gevoeld? Al snel begonnen enkelen op de poorten te kloppen, vervolgens erover te klimmen. Zo zijn een vijftigtal betogers erin geslaagd in het centrum binnen te dringen onder het schreeuwen van kreten van steun vanwege de sans-papiers. De politie is snel tussengekomen. Bij hun aankomst hebben de betogers binnen het centrum zich gegroepeerd zonder enig teken van geweld te vertonen. Dat weerhield de politie er echter niet van wapenstokken te gebruiken. Ze moest haar repressie milderen tegenover de betogers die samengekleefd stonden tegen de hekkens, met fototoestellen en camera’s in de aanslag, al roepend om hun gearresteerde kameraden te ondersteunen. Uiteindelijk werden 49 personen gearresteerd om allemaal in de uren nadien zijn vrijgelaten, met uitzondering – zo lijkt het – van één jonge sans-papier.

We verzetten ons tegen dit gebruik van geweld tegenover geweldloze betogers en we eisen de vrijlating van de asielzoeker(s) die werd(en) gearresteerd terwijl ze tijdens deze betoging hun rechten verdedigden.

We gaan met nog meer vastberadenheid verder in het verdedigen van de sluiting van de gesloten centra, van een einde aan de uitzettingen en van de regularisatie van de sans-papiers. We verbinden aan deze eisen het recht van elkeen op een degelijke job met een goed loon: een goede job voor iedereen door een herverdeling van het werk door een 32-urenweek zonder loonverlies en met bijkomende aanwervingen om een einde te stellen aan de werkloosheid! Het zijn niet de sans-papiers of de migranten die verantwoordelijk zijn voor het gebrek aan jobs, maar de winstzucht van de bazen en de aandeelhouders. Het is overigens deze zelfde logica die de dictaturen in de neokoloniale wereld overeind houdt. Wij zeggen: pak de multinationals aan, niet hun slachtoffers! Voor de internationale arbeiderssolidariteit, voor een einde aan de oorzaken van de miserie die zoveel mensen ertoe aanzet hun land te verlaten en enorme risico’s lopen in de vage hoop van een betere toekomst. Voor een samenleving die verlost is van de kapitalistische uitbuiting, voor een socialistische maatschappij