Frankrijk. Het is nu het moment, we moeten ervoor gaan!
De omvang van de mobilisaties in september en oktober liet er geen twijfel over bestaan: de politiek van Sarkozy wordt massaal verworpen en de afkeer beperkt zich niet tot de pensioenen. De hervormingen van de pensioenen zijn een centraal onderdeel van zijn politiek, maar de aanvallen op de arbeiders, jongeren, wijkbewoners,… beperken zich daar niet toe. De mobilisaties moeten worden verder gezet om een einde te maken aan deze regering. Morgen is er opnieuw een nationale actiedag.
Een peiling van Le Monde gaf aan dat 87% van de 18-24 jarigen en 80% van de loontrekkenden tegen de hervorming is. Het probleem bestaat erin om die afkeer om te zetten in actie en met die acties ook effectief resultaat te bereiken.
Sarkozy werd er door de grote burgerij uit gekozen om een einde te maken aan een reeks sociale verworvenheden en om het patronale beleid makkelijker te maken. Dat vereiste een versterking van het autoritaire karakter van de presidentiële macht, een fenomeen dat begin jaren 2000 al duidelijk begon te worden. Strijdbewegingen worden steeds meer onderdrukt. De regering toont haar arrogantie door steeds meer over te gaan tot geweld. De arrogantie en het geweld dienen om de belangen van de vrienden onder de grote aandeelhouders en de patroons te verdedigen.
Sarkozy en zijn regering voeren een beleid ten dienste van de rijken (fiscale voordelen, lastenverlagingen, het schrappen van duizenden jobs in de publieke sector,…). Vandaag wil de regering eens te meer in de zakken van de arbeiders zitten om daar de miljarden te recupereren die werden uitgegeven voor schulden die niet de onze waren.
De woede heeft zich opeengestapeld en beperkt zich al lang niet meer tot enkel de pensioenen of enkele geïsoleerde maatregelen. De woede keert zich tegen het volledige beleid en deze woede kan de basis zijn om allemaal samen in actie te komen, mogelijk in een algemene staking. Het zou verkeerd zijn om de beweging te beperken tot enkel de pensioenhervormingen, ook al is dat het vertrekpunt en kan het de beweging verder verenigen. Het verzet tegen de volledige politiek van Sarkozy kan de motor vormen in de ontwikkeling van een algemene staking.
Allemaal samen strijden
Het is duidelijk dat er nog aanvallen zullen volgen. De regering heeft het niet over “besparingen”, maar we mogen ons daar niet aan laten vangen. Na de pensioenen volgen aanvallen op de sociale zekerheid, de arbeidsovereenkomsten, besparingen in de openbare diensten,… en dat tegen de achtergrond van een toenemende werkloosheid en een golf van ontslagen. Een nederlaag bij de pensioenen is dan ook geen optie voor de regering Sarkozy. Dat zou immers een verlammend effect hebben voor de maatregelen die de regering hierna wil nemen.
Overal in Europa zijn er immense besparingsplannen. Sarkozy kan niet op zijn stappen terugkeren, zoniet dreigt onstabiliteit in de andere landen. De verschillende Europese regeringen zetten elkaar aan om vooral niet toe te geven en verder te besparen.
We moeten daar rekening mee houden in de opbouw van een krachtsverhouding. Zonder een langdurige en uitgebreide blokkade van de economie, zal de regering niet toegeven. Het is deels om zoiets te vermijden dat partijen zoals de PS stellen dat ze op de hervorming willen terugkomen in 2012, maar uiteraard wordt intussen geen garantie geboden. Andere groepen zoals Attac brengen het idee van een referendum naar voor. Dat beantwoordt echter niet aan de ontwikkeling van een strijdbaarheid onder arbeiders en jongeren.
Het idee van een algemene staking wordt breed gesteund. Er wordt daarbij vaak verwezen naar mei 1968 toen 10 miljoen arbeiders in staking gingen. Het is weinig waarschijnlijk dat we vandaag een identieke situatie zouden kennen. Er zijn steeds meer arbeiders in onzekere contracten en de organisatiegraad van de arbeiders is erg beperkt. Bovendien was er in 1968 nog het perspectief van socialisme dat breed werd gedragen onder de arbeiders. Het werd gezien als een haalbaar alternatief op het kapitalisme. Vandaag is het bewustzijn op dat vlak veel minder sterk ontwikkeld.
De huidige strijd opbouwen
De komende mobilisatiedagen zullen ons de kans geven om massaal op straat te komen en daar algemene ordewoorden tegen de regering, het patronaat en het kapitalisme naar voor te brengen. De noodzaak van een algemene staking moet op deze mobilisatiedagen worden gepopulariseerd en concreter worden ingevuld zodat het geen holle slogan is.
Het kan ook een goede gelegenheid zijn om over te gaan tot massale acties zoals bedrijfsblokkades. We moeten overgaan tot de opbouw van open comités van arbeiders en jongeren om de acties te bediscussiëren en de beweging verder op te bouwen. In dat kader moet ook het idee van een Europese algemene staking naar voor worden gebracht.
De krachtsverhouding is nog niet in ons voordeel en dat kan een meerderheid van de arbeiders ertoe aanzetten om te denken dat ze hun inspanningen nog niet moeten uitputten in een beweging die nog niet sterk genoeg is om tot een overwinning te komen. Maar zelfs indien dit het geval is, moet de huidige beweging als een vertrekpunt worden gezien tegen de achtergrond van een situatie van crisis waarbij Sarkozy wordt verzwakt. Deze strijd moet een middel zijn om de woede te organiseren en het een perspectief te bieden om, zelfs indien dit nog niet onmiddellijk op de agenda staat, een einde te maken aan het kapitalisme. Er is nood aan een socialistische samenleving waarin de arbeiders het voor het zeggen hebben en niet de lakeien van het kapitaal.