De grote Nederlandse pensioenroof!

Uit gegevens van het Financieel Dagblad blijkt dat grote Nederlandse bedrijven waaronder Shell, Unilever en DSM samen 37 miljard Euro in kas hebben. Wij citeren even verder uit het FD van 24 augustus: “Daarmee lopen deze multinationals in de pas met de rest van het bedrijfsleven, dat over grote oorlogskassen beschikt. Uit onderzoek van deze krant blijkt dat alle bedrijven uit de Europese Stoxx-index samen euro 640 mrd aan liquide middelen hebben. Wereldwijd gaat het om $2860 mrd, becijferde eerder persbureau Bloomberg. In de Verenigde Staten zijn het vooral technologiebedrijven Intel, Apple en IBM die grote reserves hebben.”

Pieter Brans, Amsterdam

Dit enorme bedrag van 37 miljard Euro hebben bedrijven in kas om mee te spelen bij overname’s en zo. Daarmee zou je in één klap het hele bedrag dat de overheid denkt te gaan bezuinigen in de komende jaren (18 miljard) en de tekorten op de pensioenfondsen zo ongeveer kunnen wegewerken! En dat zou nog rechtvaardig zijn ook! Hoe zijn de tekorten bij de pensioenfondsen eigenlijk ontstaan?

In de jaren tachtig heeft de overheid zelf voor een totaal aan 27 miljard gulden premies onttrokken aan het ABP, dat is dus zo’n twaalf miljard Euro om “de begroting in evenwicht te brengen”. Bij de verzelfstandiging van het ABP moest het pensioenfonds alle aanspraken op deze niet afgedragen premies laten varen. Beleggen moest het tekort goedmaken. Dat leek redelijk te gaan totdat het ABP bij de Dotcom crisis zo’n 14 miljard Euro verloor. Vanwege de kredietcrisis verloor het ABP een nog veel groter bedrag: meer dan 40 miljard Euro. Om de eerdere tekorten weg te werken moest het ABP maar gaan beleggen en toen liep het nog veel grotere tekorten op! Daar moeten de deelnemers nu voor bloeden. Dat is een deel van het verhaal van de grote Nederlandse pensioenroof.

Bij andere pensioenfondsen voor grote bedrijven en bedrijfstakken is het niet anders. In de jaren tachtig en negentig verkeerden veel bedrijven in de problemen en staakten de afdracht aan het pensioenfonds of verlaagden die. Later zou dat dan wel weer worden goedgemaakt. Het betekende dat een groot deel van dit uitgestelde loon van de werknemers werd afgepakt. In de jaren negentig konden de tekorten bij veel fondsen nog worden goedgemaakt door de stijging van de aandelenprijzen. Dit dreef de pensioenfondsen de aandelenmarkten op met de nu bekende resultaten. Het is een vorm van grootschalige beroving door de overheid en de werkgevers, waar nu de pensioenfondsen gemakshalve de schuld van krijgen. Wie de miljardenrekening moet betalen, dat kunt u wel raden.

Een andere vorm van roof is het geld voor de banken. De staatsteun voor de Nederlandse banken was enorm want de financiële sector in Nederland is groter dan in andere landen. De ING werd met miljardenleningen overeind gehouden, de ABN-AMRO bleek een diep gat van 30 miljard of daaromtrent, waarvan bovendien nu duidelijk is dat dat geld nooit meer terugkomt en de Rabobank kwam als enige niet echt in de problemen en dat is maar goed ook van die bank alleen is al groter dan het hele Nederlandse bruto nationaal product, dus niet te redden. De banken waren in nood en dus werd de portemonnee van de overheid meteen getrokken.

Nu zijn de pensioenfondsen in de knel en tja, dat moet natuurlijk allemaal wel over de ruggen van de pensioentrekkers worden opgelost. Dubbel ergerlijk is dat de belastingbetaler en de burger nu moeten opdraaien voor de tekorten die de banken hebben veroorzaakt door middel van een enorm bezuinigingspakket. Het tekort dat de banken hadden hebben ze handig bij de staat gedumpt. En de staat gaat vervolgens als deurwaarder bij de mensen langs om ze de lasten van de crisis op te leggen. Dubbel gepakt, heette dat vroeger. Vroeger had je een film “The Great Train Robbery”. Deze film zou “De Grote Nederlandse Pensioenroof” kunnen heten. Maar het is helaas de werkelijkheid.