Mensenketting tegen afdankingen

Zaterdag werd in Antwerpen een mensenketting gevormd in het stadscentrum uit solidariteit met de arbeiders van Opel en onderaannemers wiens jobs worden bedreigd. Solidariteitsacties zijn belangrijk om bredere steun op de been te brengen. Het vooropgestelde doel om 2.600 mensen bijeen te brengen, bleek te hoog gegrepen. Er werd even een symbolische ketting gevormd en nadien volgden toespraken.

[box type=”shadow” align=”alignright” width=”100″]

Zomer van Opel

Het initiatief voor de mensenketting ging uit van de actiegroep "zomer van Opel", een solidariteitscampagne die wordt gesteund door onder meer PVDA en SP.a (Rood en minder rood). De campagne kreeg steun vanuit het ABVV en van "bekende Antwerpenaren" zoals Robbe De Hert die ook op de actie aanwezig was – Robbe ging naar huis met de maarteditie van ons maandblad. Op de actie was rood de dominante kleur. ABVV-voorzitter De Leeuw was aanwezig en de toespraken werden gedaan door ABVV’ers (Herwig Jorissen, Rudi Kennes, Erik Debruyn en een BBTK-secretaris over Carrefour). Enkel de voorste rijen konden de toespraken volgen, maar de oproep tot solidariteit tussen het personeel van Carrefour en Opel kreeg wel een goede respons. Er was een minuut stilte als eerbetoon aan Jos Geudens, jarenlang actief op zowel syndicaal als politiek vlak en afgelopen week overleden in Kenia.

LSP was aanwezig op de actie en wil solidariteitsacties ondersteunen. Het is nuttig om daarbij naar het stadscentrum te trekken, maar misschien was de boodschap van de actie niet altijd even duidelijk voor voorbijgangers. Zonder degelijke geluidsinstallatie was het zelfs voor de aanwezigen op de actie quasi onmogelijk om de toespraken te volgen. Hierdoor verdween de boodschap van de actie naar de achtergrond.
[/box]

Topman Reilly verklaarde op het autosalon van Genève dat Antwerpen zo snel mogelijk dicht moet omdat een fabriek sluiten goedkoper zou zijn dan in alle vestigingen de productie te verminderen. Afgelopen week was er even het gerucht dat er alsnog een mogelijkheid was om de Antwerpse fabriek open te houden, maar dit zou gepaard gaan met een totale afbouw van de productie waarbij slechts enkele honderden arbeiders aan de slag zouden blijven tot er een mogelijke overnemer aan te pas zou komen. Een Chinese autobouwer vond het te vroeg om de sprong te wagen.

Het voorstel van de directie werd unaniem verworpen door de vakbonden die een tegenvoorstel deden waarin meer tijd wordt gevraagd om een overnemer te vinden. Op de mensenketting in Antwerpen stelde Rudi Kennes (ABVV) dat hij aan de directie wou aantonen dat Antwerpen sluiten duurder is dan de arbeiders aan de slag houden tot er een eventuele overnemer is. Intussen wordt gehoopt op een degelijk productievolume voor Antwerpen in afspraak met de vakbonden van Bochum en Polen (van waar de productieverschuivingen naar Antwerpen moeten komen).

Op de fabriek zijn heel wat arbeiders intussen vooral aan het aftellen naar het einde van Opel-Antwerpen en de hopelijk mooie afscheidspremie. Bij de vorige herstructurering waren er opzegpremies tot 144.000 euro bruto, er wordt algemeen gehoopt dat dit ook nu de norm zal zijn. Hoop in het openhouden van Opel-Antwerpen is er amper nog op de werkvloer.

Afgelopen jaar alleen al zijn er zowat 6.000 jobs in de Belgische automobielsector verdwenen, de productie nam met een kwart af. Bij de vier grote autofabrieken gingen 1.137 jobs verloren. Van de 54.000 jobs in de sector bij het begin van de eeuw, blijven er nu nog 37.000 over. De stijgende productiviteit en de overproductie zorgen ervoor dat er binnen de huidige logica weinig hoop op beterschap is qua werkgelegenheid.

Nochtans is er nood aan transport en stellen er zich heel wat dringende vragen op dat vlak. Hoe kan de verkeersinfarct rond Antwerpen worden opgelost? Hoe kan er worden gewerkt aan beter, degelijk en veilig openbaar vervoer? Het openbaar vervoer moet besparen en voor veilig verkeer – zowel op het spoor als over de weg – zijn er geen middelen. Tegelijk wordt kwistig omgesprongen met aanwezige kennis en werkkrachten uit de transportsector. Het alternatief van een nationalisatie onder arbeiderscontrole en -beheer om van de Antwerpse Opel-fabriek een centrum voor onderzoek en ontwikkeling van milieuvriendelijke transportmogelijkheden te maken, blijft overeind.

Doorheen solidariteitsacties kan de steun voor een dergelijke nationalisatie worden versterkt. Het biedt ook mogelijkheden om een bredere basis tot protest uit te bouwen in de gemeenschap. De onzekerheid en woede zijn groot: als Opel sluit en Carrefour een sociaal bloedbad aanricht, dan wordt de Antwerpse regio stilaan een sociaal kerkhof. Door daar samen tegen in verzet te gaan, kan de kracht van solidariteit worden getoond en wordt het mogelijk om overwinningen te boeken.