Het is hun crisis, waarom moeten wij ze betalen?
Bedrijfssluitingen, afdankingen, stijgende werkloosheid: de werkenden betalen de crisis
In de eerste tien maanden van dit jaar werden er al meer dan 28.000 collectieve ontslagen aangekondigd. Zo maakte Janssen Pharmaceutica het verdwijnen van 558 jobs bekend, de vierde herstructurering in 8 jaar. Maar ook b.v. bij Opel blijft de onzekerheid doorwegen voor duizenden arbeiders en hun gezinnen.
De enigen die er in deze economische crisis op vooruitgaan zijn de bedrijfsleiders. Uit een grootschalig loononderzoek van de Federale Overheidsdienst Economie bleek onlangs dat het gemiddelde maandloon van een bedrijfsleider 169% boven het nationale loongemiddelde ligt. Hun loon ging er sinds 2000 met 28,5% op vooruit en bedraagt nu 7.624 euro bruto. Het gemiddelde maandloon van een voltijdse werkende Belg daarentegen bedraagt 2.837 euro bruto. Tien percent van alle werknemers verdient minder dan 1.807 euro bruto per maand en één op vijf werknemers verdient elke maand maximaal 2.009 euro bruto.
Het is duidelijk dat de patroons de economische crisis misbruiken. Ze stellen vandaag alle verworvenheden van de werknemers in vraag. Dit gebeurt op brutale wijze en zonder enig respect.
“De havenarbeiders zijn niet flexibel genoeg en te rigide, hierdoor is Antwerpen niet concurrentieel" luidt het bij het havenpatronaat. In de chemie-sector wil de directie van Bayer dat de arbeiders en bedienden 14 dagen per jaar langer komen werken. Gratis en voor niets! Aan het spoor bij B-cargo zijn de machinisten volgens de directie niet flexibel genoeg met hun werkrooster dat ze pas 24u (!) op voorhand kennen.
Arbeidersbeweging en haar vakbonden moeten eengemaakt verzet organiseren
De vakbonden hebben n.a.v. deze conflicten laten weten dat ze weigeren om ‘zich te laten chanteren en tegen de muur te laten zetten’. Bij het spoor werd op 5 november een 24u staking gehouden om de houding van de directie aan te klagen.
Er zal een eengemaakt, strijdbaar en mobiliserend antwoord moeten komen van de nationale vakbondsleidingen. Elke syndicale delegatie die met sociale achteruitgang wordt geconfronteerd is vandaag verplicht om de strijd alleen te voeren. De agressieve politiek van de directies zal hierdoor soms gecounterd kunnen worden. Maar het is vragen om problemen indien een vakbondsdelegatie in een bedrijf of sector met het mes op de keel verplicht wordt om in te leveren op de geldende loon- en arbeidsvoorwaarden. Het zal het breekijzer zijn van de werkgevers om toegevingen te vragen in alle bedrijven, diensten en sectoren.
Meer dan ooit is een interprofessionele vakbondsstrategie, over de vakbonden en centrales heen, in de privé-sector en in de openbare diensten nodig. Want het zijn niet alleen de werkenden die onder vuur liggen. De werkloosheid en vooral de jongerenwerkloosheid begint dramatische proporties aan te nemen. Er zijn in Vlaanderen in 2009 40% meer jongeren zonder job dan in 2008! Er wordt nu al gesproken over een nieuwe ‘verloren generatie’ die nooit aan de bak zal komen. Arbeidsduurvermindering zonder loonsverlies en met bijkomende aanwervingen kan als centrale eis dienen om meer mensen aan het werk te houden.
LSP neemt initiatieven om verzet te organiseren
Met LSP roepen we op om lokale Jongerenmarsen voor werk te organiseren, als een eerste stap richting eengemaakt verzet. We zoeken hiervoor steun in wijken en aan bedrijven, en zullen naar diverse organisaties, zoals de vakbonden, stappen om hier rond initiatieven te nemen.
We willen met iedereen die geïnteresseerd is om mee te werken aan een strijdbaar alternatief op herstructureringen, bedrijfssluitingen, stijgende werkloosheid… discussiëren over een programma en een actieplan. Kom daarom naar onze meeting!