Honduras. Neen aan de staatsgreep!
Op het ogenblik dat deze verklaring werd geschreven, betoogden duizenden mensen in Tegucigalpa, de Hondurese hoofdstad, en andere steden van het land. Er zijn stakingsacties tegen de staatsgreep die president Manuel Zelaya aan de kant heeft geschoven. De CWI-groep in Costa Rica betuigt haar solidariteit met de betogers die tegen het uitgaansverbod en de repressie van de nieuwe regering ingaan. Alle arbeidersorganisaties moeten hun verzet laten blijken tegen de aanval op de democratische rechten van de arbeiders en het volk van Honduras.
Het leger van Honduras trad op in samenwerking met de meest reactionaire politieke leiders van het parlement en de gerechtelijke macht om de burgerlijk-democratische regels van het land aan de kant te schuiven. Zondagavond werd president Manuel Zelaya opgepakt en afgevoerd naar San José in Costa Rica. Zelaya was verkozen in 2005 met een mandaat tot 2010.
De reactionaire leiders hebben geen tijd verloren en kondigden zondagavond aan dat Zelaya ontslag had genomen en dat de parlementsvoorzitter Roberto Micheletti de nieuwe president van het land zou worden. President Zelaya verliet intussen Costa Rica en trok naar Managua in Nicaragua. Hij ontkende dat hij ontslag nam en beschuldigde het leger ervan dat hij gewapenderhand het land werd uitgezet nadat zijn woning werd beschoten.
De staatsgreep in Honduras is een uitdrukking van de belangen van de heersende klasse en de politieke elite die vreesde om de controle over Zelaya te verliezen omdat die afstand nam van de politieke en economische agenda van de meest conservatieve elite.
Zelaya werd verkozen als kandidaat van de Liberale Partij. Maar vanaf 2007 was er een toenadering tot de Venezolaanse regering van Hugo Chavez. Er kwam zelfs een vraag om officieel lid te worden van de ALBA-landen, het Bolivariaanse Amerikaanse Alternatief. Die houding werd samen met een aantal regeringsmaatregelen niet bepaald geapprecieerd door het patronaat, de kerk en de imperialistische belangen in Honduras.
De putsch kwam er op een ogenblik dat de regering van Zelaya een conflict kende met de leiders van de eigen partij en met de rechtse oppositie. Zelaya stelde voor om bij de algemene verkiezingen van november ook een informele volksraadpleging te houden over het bijeenroepen van een Grondwetgevende vergadering in het land.
De diepgaande economische crisis en politieke onstabiliteit hadden de regering-Zelaya onder druk gezet om steun te zoeken onder de bevolking. Daarbij moest hij de traditionele koers van zijn partij achter zich laten en nog scherper ingaan tegen de conservatieve Nationale Partij van Honduras, de traditionele tegenstander van de Liberale Partij. Tegenover de crisis wou Zelaya een aantal hervormingen van bovenaf opleggen om te vermijden dat de bevolking deze zou opeisen van onderuit.
De institutionele breuk in Honduras is een uitdrukking van hoe zelfs beperkte hervormingen of gematigde veranderingen die ingaan tegen de belangen van de politieke en economische elites, niet aanvaard worden door de heersende klasse en het imperialisme.
Los van de discussie over het karakter van de regering-Zelaya – nog steeds een burgerlijke regering – moet de staatsgreep worden veroordeeld als een aanval op de arbeiders en de meerderheid van de bevolking. Meer dan 50% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. De reactionaire elite heeft historisch sterke banden met het Noord-Amerikaanse imperialisme. De soldaten die Zelaya hebben ontvoerd waren opgeleid in de typische methoden van staatsgrepen die jarenlang werden aangeleerd en ondersteund vanuit het imperialisme.
De gebeurtenissen in Honduras hebben een groot belang voor de arbeidersklasse in de rest van de wereld, in het bijzonder in Latijns-Amerika. Een staatsgreep op een ogenblik dat de arbeiders, boeren, inheemse bevolking en jongeren in diverse landen van de regio in verzet durven te gaan tegen de politieke elite en de kapitalistische crisis, kan een gevaarlijk precedent zijn.
De staatsgreep bestrijden en vermijden dat dezelfde methoden in de toekomst elders worden gebruikt, is een belangrijk element in het versterken van de arbeidersstrijd in andere landen. Dat is een taak waar alle sociale bewegingen en de linkerzijde op het continent samen aan moet werken.
Voor de arbeiders en de armen in Honduras is het essentieel om zich te beroepen op de traditionele strijdmethoden van de arbeidersklasse: algemene staking, massale mobilisatie en democratische organisatie van onderuit (met inbegrip van zelfverdediging) waarbij ook andere delen van de arme en onderdrukte bevolking worden betrokken. Dat zou de poging om een reactionaire autoritaire politiek te voeren in het land kunnen doorkruisen.
Zelfs het VS-imperialisme heeft het moeilijk om openlijk haar steun te betuigen aan de nieuwe regering. Obama neemt een twijfelende positie in, maar erkent Micheletti intussen niet als president. Mogelijk zullen de putschisten eerst een “normalisering” van de situatie bepleiten om uiteindelijk bij de verkiezingen in november geen referendum te houden over een Grondwetgevende vergadering en om deze verkiezingen strikt te controleren.
Waarom spreken de verschillende autoriteiten, landen en internationale instellingen zich niet duidelijk uit over de staatsgreep? Wij hebben geen enkele illusie in instellingen als de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten) of de Verenigde Naties, maar waar blijft hun standpunt over de staatsgreep? De arbeiders zullen waakzaam moeten zijn voor de imperialistische acties in Latijns-Amerika.
We kunnen geen enkele oplossing voor Honduras aanvaarden indien er niet onmiddellijk een einde komt aan de regering van Micheletti en indien de regering van Zelaya niet terug aan de macht komt. Er moet ook een bestraffing komen van al wie direct of indirect heeft meegewerkt aan de staatsgreep.
Dat zal enkel mogelijk zijn op basis van de mobilisatie van de arbeiders en het Hondurese volk met de steun en de solidariteit van arbeiders op de rest van het continent en wereldwijd.
We moeten deze staatsgreep aanwenden om duidelijk te maken dat de arbeidersstrijd zich niet mag beperken tot de gematigde hervormingen van de regering-Zelaya. We moeten verder gaan dan het burgerlijke systeem en opkomen voor een echt democratisch socialistisch alternatief.
- Steun aan het verzet van de arbeiders en het volk van Honduras tegen de staatsgreep
- Weg met de regering van Micheletti! Voor de onmiddellijke terugkeer van Zelaya! Geen enkel akkoord met de putschisten!
- Voor het onmiddellijke invoeren van democratische vrijheden en het beëindigen van de repressie!
- Voor onafhankelijke organisaties van de arbeiders en de Hondurese bevolking in haar strijd voor democratische en sociale rechten