Ikea. Na 13 dagen staken een mooie overwinning in Hognoul (Luik)
Afgelopen donderdag was er een nieuwe personeelsvergadering bij Ikea in Hognoul (bij Luik). Het personeel keurde er een voorstel tot akkoord goed dat eerder werd onderhandeld tussen vakbonden en directie. Vrijdag werd het werk hervat. Het gesloten akkoord vormt een belangrijke overwinning.
Er werd 13 dagen gestaakt waarbij het personeel een enorme strijdbaarheid aan de dag legde in Hognoul. Deze staking kwam er omdat iedereen het beu was om steeds harder en flexibeler te moeten werken. De achteruitgang van de arbeidscondities en de pogingen van de directie om daar verder in te gaan, vormden de druppel die de emmer deed overlopen. Een werknemer vatte het als volgt samen: “Sinds enkele weken zagen we hoe het ene contract van bepaalde duur na het andere niet verlengd werd. Dat zorgde voor steeds meer problemen om het werk te organiseren en een verhoging van de werkdruk. Zeker met het perspectief van de uitbreiding van de winkel in de zomer woog dat door. Er werden kassa’s geïnstalleerd waar de klanten zelf hun producten moeten inscannen. De directie deed dit allemaal zonder enige uitleg. We werden telkens voor voldongen feiten geplaatst. En dan kwam plots de aankondiging van de directie dat er omwille van een dalend aantal bezoekers aan de winkels zou geherstructureerd worden: beëindigen van de contracten van bepaalde duur, vermindering van het aantal jobstudenten in de zomer als het personeel op vakantie gaat. Het werd duidelijk dat allemaal al maandenlang was voorbereid op nationaal vlak. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen, we gingen spontaan in staking en deze staking werd direct erkend.”
Anne-Marie Dierckx, delegee van CNE (Franstalige christelijke bediendenbond), opende de personeelsvergadering door er de aanwezigen aan te herinneren dat de directie aanvankelijk niet wou onderhandelen en dinsdag na 13 uur onderhandelen niet bereid was tot een akkoord te komen. Op woensdag werd opnieuw een vergadermarathon gehouden. Na 12 uur werd nu wel een voorstel tot akkoord bekomen.
Van -10.000 naar +11.000 arbeidsuren
De kern van het resultaat van die onderhandelingen kan in twee cijfers worden samengevat. Aanvankelijk wou de directie het aantal arbeidsuren in Hognoul met 10.000 per jaar verminderen. Het akkoord van woensdag voorziet een toename met 11.336 uur.
Dat zal vooral gebeuren door een aantal arbeidscontracten aan te passen, waardoor een aantal deeltijdsen kans maken op een groter aantal arbeidsuren met een beter contract. Een aantal contracten van bepaalde duur zullen worden omgezet in contracten van onbepaalde duur en er komen bijkomende aanwervingen. Het extra aantal arbeidsuren wordt bovendien niet verbonden aan de evolutie van het zakencijfer. Zelfs als de omzet daalt, blijft het aantal arbeidsuren constant. Diegenen wiens contract van bepaalde duur werd beëindigd, zullen prioritair in aanmerking komen voor nieuwe aanwervingen. Personeel dat op vakantie gaat, zal vervangen worden door studenten naargelang de behoeften in verschillende departementen.
De directie heeft ook beloofd om de verschillende collectieve overeenkomsten na te komen. Aanvankelijk leek het erop dat de directie daar nogal soepel mee wou omspringen. Het toepassen van alle collectieve overeenkomsten zou volledig moeten worden doorgevoerd tegen 21 juli. De syndicale delegatie zal worden geraadpleegd indien er nieuwe contracten van bepaalde duur komen. De directie stemt ook in met een maandelijkse bijeenkomst met de syndicale delegatie om de toepassing van het akkoord te evalueren. De verantwoordelijke voor de “human resources” in Hognoul wordt door de nationale directie naar een andere functie overgeplaatst (“Er werd eerst gedacht aan een overplaatsing naar een andere zetel van de groep, maar we hebben gezegd dat dit niet echt sympathiek zou zijn voor de collega’s daar”, voegde een delegee eraan toe).
Eenheid en strijdbaarheid
De delegees stelden dit akkoord voor als een historisch akkoord. Terwijl er overal in de distributie en handel wordt geprobeerd om het personeel te laten inleveren met economische werkloosheid en ontslagen, is het een overwinning om de directie ertoe te dwingen om de werkgelegenheid uit te breiden. Dat gebeurde bovendien tegenover een directie die weigerde rekening te houden met de syndicale delegatie. Deze overwinning kan het patronale offensief doorbreken, zowel in de groep zelf als in de volledige sector.
Iedereen op de bijeenkomst benadrukte dat deze overwinning niet mogelijk was geweest zonder de vastberadenheid en de eenheid van het personeel. De staking werd 13 dagen lang volgehouden ondanks inkomensverlies. Een delegee vertelde ons: “Deze staking was meer dan een geldzaak of zelfs een kwestie van werk, het was een strijd voor de waardigheid van de arbeiders.”
Na een levendige discussie over de verschillende maatregelen en hun gevolgen, werd het voorstel aan een stemming onderworpen. Het resultaat was duidelijk: op 173 stemmen was 82,1% voor, 17,9% was tegen. Een grote meerderheid dacht dat dit akkoord het beste was dat kon worden afgedwongen. De tegenstemmers stelden de bereikte resultaten niet in vraag, maar er was wat twijfel over de manier waarop de extra uren zullen worden toegekend. Er was ook veel twijfel over de bereidheid van de directie om het akkoord correct toe te passen.
Na een aantal tussenkomsten en dankwoorden van de delegatie aan het personeel en van het personeel aan de delegees, werd de bijeenkomst afgesloten met enkele strijdbare slogans als “Tous ensemble” en “Motivés, motivés”. Iedereen keerde huiswaarts met het gevoel dat een overwinning was bereikt.