Neen aan de wachtlijsten, neen aan het personeelstekort
De afgelopen jaren is het aantal personen met een handicap dat wacht op een aangepaste begeleiding verder toegenomen. In Vlaanderen gaat het om ongeveer 15.000 mensen! Dat gaat samen met een ernstig personeelstekort, de bonden eisen minstens 2.200 extra voltijdse werknemers. Om de tekorten aan te pakken, is er de komende vier jaar nood aan minstens 466 miljoen euro. De Vlaamse regering weigert echter om zo’n bedrag vrij te maken. De personen met een handicap en hun familie moeten daarvoor opdraaien.
Het enige antwoord van de traditionele politici en zelfs van het Vlaams Agentschap (VAPH) op de lange wachtlijsten, is het in vraag stellen van de samenstelling van die lijsten. De problemen verschuiven, is niet hetzelfde als ze oplossen.
Dat merken bijvoorbeeld ouders van kinderen met een handicap: er is slechts opvang voorzien tot 21 jaar. Daarna moeten de ouders maar voor de begeleiding van hun kinderen opdraaien. Duizenden gezinnen zitten in deze situatie, eind december was er in Halle-Zoersel een protestbetoging van de oudergroep “21 wacht maar” met 500 aanwezigen om dit probleem aan te klagen. De organisatoren brachten een terechte kritiek naar voor op een strooibriefje: “Als onze Floris Fortis noemde, als onze Kathia Dexia noemde, als onze Mathias Ethias noemde, zou je dan ook aan onze gehandicapte kinderen een tijdig opvangnet verhinderen?” Het is een kwestie van prioriteiten.
Het tekort aan middelen is enorm en leidt tot sociale drama’s. Afgelopen zomer nog publiceerde het weekblad Knack het relaas van een meisje met een verstandelijke handicap die als 18-jarige na een geschiedenis in instellingen op straat kwam te staan. Ze kon dit niet aan en pleegde zelfmoord. “Vergeten jongeren” noemde Knack het.
De regering doet steevast nieuwe beloften, maar realiseert deze niet. Het feit dat de wachtlijsten de afgelopen vier jaar opnieuw heel wat langer zijn geworden, is daar een uitdrukking van.
Op 8 mei is er een betoging die wordt georganiseerd door organisaties van en voor mensen met een handicap, vakbonden uit de sector,… De betoging is een opmerkelijk initiatief dat alle steun verdient. Het is niet evident om in een sector die zo verspreid is tot een initiatief te komen waarin zowel personeel, oudergroepen als mensen met een beperking samen actief in zijn. De betoging van 8 mei is een uitstekende kans om de solidariteit in de sector te versterken.
LSP verdedigt de noodzaak van meer publieke middelen voor een betere zorgverlening op maat van de aanwezige behoeften. Voor een individuele begeleiding in de zoektocht naar een nuttige rol en plaats binnen deze samenleving is er nood aan meer personeel dat in optimale omstandigheden moet kunnen werken (onder meer op het vlak van lonen en arbeidsvoorwaarden).