Regeringsonderhandelingen. Aan het einde van de tunnel staat de crisis te wachten…

Deze week is nogmaals een "week van de waarheid" voor de regeringsonderhandelingen. Het record van de langste regeringsvorming werd reeds gebroken en vandaag zitten we 150 dagen zonder regering. Na 150 dagen ziet het er overigens niet goed uit: de omvang van de politieke crisis wordt enkel maar groter. Dit toont hoe onverantwoord de traditionele politici te werk gaan: voor hen staat enkel het communautair opbod centraal.

De afgelopen 150 dagen toonden vooral aan hoe de traditionele politici zichzelf in de problemen hebben gebracht met hun communautair opbod van de afgelopen maanden en jaren. Zowel langs Franstalige als langs Vlaamse kant lijkt niemand bereid om toe te geven op de tegengestelde eisen. Resultaat: een uitweg vinden wordt steeds moeilijker. Als er al een einde van de tunnel in zicht is, staat daar chaos en crisis te wachten.

Terwijl er toch heel wat ernstige problemen zijn zoals de verdediging van de sociale zekerheid of de stijgende prijzen, houden de rooms-blauwe partijen, daarin op de voet gevolgd door de sociaal-democratie (het was bijvoorbeeld verrassend om van Frank Vandenbroucke (SP.a) te moeten horen hoe de "Vlaamse beweging" zich moet gedragen…), zich bezig met een communautair steekspel waarin ook de persoonlijke belangen van verschillende mogelijke ministers in betrokken worden. Het leven zoals het is: de kleuterklas?

Tal van analisten gaan nu reeds op zoek naar een antwoord op de vraag: "hoe verder na het falen van rooms-blauw". Een aantal analisten (zoals Van Cauwelaert in Knack) zijn ervan overtuigd dat enkel een tripartite een voldoende basis kan geven aan een communautair akkoord. Anderen suggereren een "minderheidskabinet" (Hugo De Ridder bijvoorbeeld), wat impliceert dat N-VA en/of FDF niet zouden toetreden tot de regering. Nog anderen denken in de richting van een "noodregering" al dan niet met technocraten.

Op 12 juni schreven we op deze site reeds dat Leterme voor een "aartsmoeilijke opdracht" stond: "Hij is het zichzelf en zijn kartelpartner verplicht een staatshervorming uit de brand te slepen. Hij moet zich echter hoeden voor de extremisten die hem in de rug porren en klaar staan om “verraad” te schreeuwen. Hij kan het zich nauwelijks veroorloven diens kartelpartner NVA met lege handen achter te laten." We stelden toen reeds: "In die zin ziet het ernaar uit dat een regeringsvorming niet van een leien dakje zal lopen en lang kan aanslepen. Misschien zelfs zo lang dat Leterme voor een verscheurende keuze wordt geplaatst die hem dwingt het tot een breuk te laten komen met NVA doordat een Rooms/blauwe coalitie, eventueel aangevuld met een derde partner, stuk loop op de staatshervorming. In dat geval is een klassieke tripartite, eventueel met de SP.a toch nog op de oppositiebanken, niet uitgesloten. Een dergelijke regering zal echter onvermijdelijk een crisiskabinet zijn die er wellicht in aanloop naar de regionale verkiezingen van 2009 de brui aan geeft."

En verder: "Bovendien staat Leterme voor sociaal-economische uitdagingen die geen klein bier zijn. Zeker als er een rechtse Rooms/Blauwe meerderheid wordt gevormd, zal het patronaat die gelegenheid aangrijpen om haar verlanglijstje kenbaar te maken. Beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd, een forse lastenverlaging voor de bedrijven, mogelijk uitstel van de sluiting van kerncentrales, forse afslanking van de openbare diensten… het komt er allemaal aan. Tegen het einde van dit jaar nog zou al voor 3 à 4 miljard euro moeten gevonden worden, maar of dat allemaal kan zonder de vakbonden uit hun sloffen te doen schieten, is nog maar de vraag. Bovendien staat Leterme in 2009 hoe dan ook voor Vlaamse en Europese verkiezingen waarin zijn beleid mogelijk afgestraft kan worden."

Zowat 150 dagen later is dit nog steeds de stand van zaken. Welke regering er ook komt, de lange onderhandelingen zijn een uitdrukking van een politieke crisis waar de traditionele partijen voor verantwoordelijk zijn. Er zal een uitweg gezocht worden uit de politieke crisis om een rechts beleid te voeren. Tegenover het schouwspel van de afgelopen weken is er nood aan een politiek alternatief: een formatie die de belangen van de arbeiders en hun gezinnen centraal stelt en bouwt op basis van solidariteit. De verkiezingsdeelname van CAP op 10 juni heeft misschien slechts een beperkt electoraal resultaat opgeleverd, maar nu zien we elke dag opnieuw het politieke belang van de uitbouw van een formatie als CAP!