De harde dagelijkse realiteit voor vrouwen in Afghanistan
Vijf jaar geleden viel het regime van de Taliban in Afghanistan. De extreem reactionaire islamisten die het voordien voor het zeggen hadden, verdwenen van het toneel en zouden plaats maken voor een nieuw ‘democratisch’ bewind in het land. Vijf jaar later is daar echter niet zo veel van te merken door de gewone bevolking.
Vandaag is de Taliban terug en controleert het grote delen van het land. De situatie voor de gewone bevolking is er inmiddels niet op vooruit gegaan. Vandaag trouwen 57% van de Afghaanse meisjes voor het bereiken van de wettelijke huwbare leeftijd van 16 jaar. Zo’n 60 tot 80% van de huwelijken zijn gedwongen huwelijken.
De levensverwachting in Afghanistan bedraagt ongeveer 46 jaar, 15 jaar minder dan in de buurlanden. Eén kind op vier haalt de vijfde verjaardag niet. Een grote meerderheid van de vrouwen, zeker in de landelijke gebieden, ziet geen dokter of professionele gezondheidswerker tijdens de zwangerschap of de geboorte. Er zijn bovendien heel wat gezondheidsproblemen door het vervuilde drinkwater en het beperkte sanitair.
De drugshandel en meer bepaald opium vormt naar schatting meer dan één derde van de economische activiteit van het land.
De problematische situatie in het land leidt er onder meer toe dat er een sterke toename is van het aantal vrouwen dat zelfmoord pleegt in een poging om uit de situatie te ontsnappen. Vrouwen die een gedwongen huwelijk of het geweld willen ontvluchten, zoeken steeds meer hun toevlucht in zelfmoord. Er bestaan geen cijfers over, maar de BBC haalde een actiegroep aan die stelde dat het aantal zelfmoorden in de hoofdstad zou verdubbeld zijn. Veel vrouwen plegen zelfmoord door zichzelf in brand te steken. In de westelijke stad Herat zouden er dagelijks gevallen van zelfverbranding worden gemeld.
Vrouwenrechtenactiviste Pawina Heila verklaarde dat er weinig verschil is tussen de actuele situatie en de periode dat de Taliban aan de macht was. Ondanks het verdrijven van de Taliban is het vrouwen nog steeds niet toegelaten om in het publiek te zingen of om op televisie te komen.
Er zijn nog steeds onmenselijke praktijken tegenover vrouwen die proberen van onder een gedwongen huwelijk uit te komen. Pawina Heila gaf een voorbeeld aan van een vrouw die ze kende die verkocht werd en probeerde te vluchten naar haar broer. Daar werd ze echter gestraft door haar eigen familie. Ze werd eerst in extreem warm water gegooid, daarna achter een auto gebonden met een kabel en zo naar de woestijn gevoerd waar ze werd afgeschoten. Dat soort praktijken moet andere meisjes ontraden om zich te verzetten tegen hun lot.
De chaos van het imperialisme leidt tot een versterkte positie van de Taliban dat in grote delen van het land de onderdrukking van vrouwen verder versterkt. Meisjes mogen niet naar school gaan, moeten zich aan strikte kledingvoorschriften houden, zijn volledig ondergeschikt aan hun man,… Die realiteit is voor veel Afghaanse vrouwen een dagelijkse horror.