Symbolische hongerstaking. “Doorbreek de stilte over het bloedbad in Koerdistan”
Solidariteit tegen bloedige repressie van het AKP-regime tegen de Koerden
De jongerengroep van de Koerden in Luik besliste om in samenwerking met het Alevitische cultureel centrum van Luik een symbolische hongerstaking te houden van vrijdag tot zondag. De actie is gericht op het ondersteunen van de Koerdische bevolking in het zuidoosten van Turkije. Die bevolking is het slachtoffer van een brutale repressie en bombardementen, bloedbaden en verkrachtingen. Dit alles komt amper aan bod in de gevestigde media en ook de gevestigde politici in het westen zwijgen hierover.
Deze situatie duurt nu al enkele maanden. Volgens schattingen zijn er al meer dan 500 doden gevallen onder de Koerdische bevolking, deze maand alleen al zouden het er 150 zijn. Socialisme.be bracht vrijdag een bezoek aan het Alevitische cultureel centrum in Luik om er met de hongerstakers en hun sympathisanten te spreken. Die activisten hadden de hele dag doorgebracht op het Saint-Lambertplein in het centrum van de stad. Met die actie wilden ze omstaanders informeren over de situatie van de Koerden.
Een enthousiaste groep militanten legde ons gedetailleerd uit wat de dramatische situatie in Turkije is. Sinds de zomer van 2015 is er op aansturen van president Erdogan en zijn AKP-partij (Partij voor rechtvaardigheid en ontwikkeling) een campagne tegen de Koerden. Er werden een vijftigtal onwettelijke uitgaansverboden opgelegd en huizen werden gebombardeerd. De bevoorrading van water en voedsel wordt geblokkeerd, burgers komen om het leven, er zijn willekeurige bloedbaden. “President Erdorgan heeft met het leger en de politie een nooit gezien klimaat van terreur gevestigd. Kan je het inbeelden dat een familielid wordt vermoord enkel en alleen omdat het een Koerd is? Kan je je inbeelden dat het lijk van dat familielid niet kan meegenomen worden, zelfs indien je een witte vlag draagt? Kan je je inbeelden dat je het lijk van een familielid in een ijskast moet bewaren omdat het je verboden wordt om zijn lijk te begraven? Dat is de trieste realiteit van de Koerden in Turkije.”
De eerste actiedag in het stadscentrum als onderdeel van de hongerstaking is in het algemeen goed verlopen. Wel waren er enkele provocaties door groepjes Turken die het regime van de AKP of zelfs de Grijze Wolven, een extreemrechtse beweging, steunen. Een activiste legde ons uit: “We bleven gedisciplineerd en gingen niet in om de provocaties. Ze probeerden ons te verhinderen om over de situatie in Koerdistan te spreken. Maar we hebben onze actie in alle rust verdergezet?” De politie kwam na die provocaties naar de organisatoren… om te vragen dat geen slogans tegen Erdogan en zijn regering zouden geroepen worden.
Het voorwendsel van terrorisme
Het Turkse regime gebruikt het excuus dat tegen terrorisme wordt gestredenvan terrorisme om een offensief te voeren dat een einde maakt aan de vredesonderhandelingen die in 2013 met de PKK (Koerdische Arbeiderspartij) waren gestart. Waar zijn de Turkse autoriteiten bang van? “De HDP, een pro-Koerdische partij, haalde voor het eerst de ondemocratische kiesdrempel van 10% en geraakte in het parlement. De autoriteit van Erdogan nam af, ook veel Turken keken naar de HDP als alternatief. Erdogan ziet het als een cruciale stap dat de toenadering tussen Koerden en Turkse arbeiders wordt gestopt.” (meer hierover vind je op deze site in dit artikel en ook hier.)
De afgelopen jaren was er een sterke toename van strijdbewegingen in Turkije. In oktober vorig jaar was er nog een algemene 48-urenstaking uit protest tegen de aanslagen in Ankara waarvoor het beleid van de AKP verantwoordelijk gesteld werd door veel stakers. Deze actie toonde het krachtige potentieel van de arbeidersklasse. Jammer genoeg werd de staking niet gevolgd door een oproep om de mobilisatie verder op te voeren. Het ontbrak aan een duidelijke strategie (zie ons artikel hierover). Eerder was er de prachtige massabeweging in het Gezipark in 2013 (zie dit artikel) of nog het protest na de mijnramp in Soma (zie dit artikel).
Daarnaast waren er nog de belangrijke overwinningen van Koerdische strijders die in Syrië vochten tegen Islamitische Staat (een organisatie die aanvankelijk op minstens indirecte steun van de Turkse overheid kon rekenen). Erdogan zag zich genoodzaakt om tot brutale repressie over te gaan tegen de Koerdische bevolking maar ook meer algemeen tegen alle opposanten.
In het Alevitische cultuur centrum in Luik hadden we het ook over de aanslag van 17 februari in Ankara. Een bomauto ontplofte om een konvooi soldaten te raken. Er waren de afgelopen maanden verschillende aanslagen in Turkije, velen waren specifiek gericht tegen linkse militanten en Koerden, denk maar aan de aanslag door Islamitische Staat in Suruç. De laatste aanslag werd opgeëist door TAK, een Koerdische organisatie die van de PKK is afgesplitst. Een Koerdische militante gaf uitdrukking aan het algemeen gevoel: “We begrijpen dat er zekere wraakgevoelens zijn, maar dergelijke aanslagen zullen Erdogan enkel versterken in zijn retoriek dat elke Koerd een terrorist is.” Deze aanslag komt voor Erdogan als een geschenk, hij zal niet aarzelen om het te gebruiken voor zijn politiek van repressie en verdeeldheid en voor zijn mediacampagne van demagogisch nationalisme.
Dreigende wolken
Na de dramatische gebeurtenissen in Cizre schreef Sosyalist Alternatif, onze Turkse zusterorganisatie, onder meer: “Het land wordt overschaduwd door donkere wolken, zowel in het oosten als het westen van het land. De wolken worden met de dag groter en dreigen op elkaar te botsen. Maar de enige winnaar op dit ogenblik zou Erdo?an zijn en de economische belangen die hij verdedigt.
“De Turkse arbeidersklasse heeft er geen belang bij om de democratische en burgerrechten van de Koerden te ontzeggen. De Turkse werkenden moeten zich verenigen met de Koerdische werkenden en armen tegen de staatsdruk en uitbuiting. Daarvoor is het noodzakelijk dat de Turkse arbeiders de democratische eisen van de Koerden ondersteunen. De Koerden moeten bewust kijken naar de werkenden en armen in het westen van Turkije om te bouwen aan een gezamenlijke strijd tegen het beleid van Erdo?an, zowel de staatsrepressie als het asociale economische beleid. (…) De gebeurtenissen in Irak en Syrië omvatten belangrijke lessen en waarschuwingen voor de Turkse werkende klasse. Er is een keuze tussen een gezamenlijke en gelijke strijd tegen het kapitalistische systeem of meer chaos, burgeroorlog en staatsterreur.”
Socialisme 2016
Op Socialisme 2016, een dag van discussie en debat op 9 april, wordt gesproken door Cédric Gérôme, een vertegenwoordiger van het CWI die van dichtbij betrokken is bij de ontwikkeling van het politieke werk van onze organisatie in de regio.