Spannende verkiezingsstrijd in Berlijn. Naar een doorbraak van de linkse lijst WASG?

Op 17 september zijn er regionale verkiezingen in Duitsland. In Berlijn zal deze verkiezing bijzonder spannend worden. In de stad is er sinds 5 jaar een zogenaamd “rood-rode” coalitie van de sociaal-democratische SPD en de vroegere communistische partij, de PDS die inmiddels van naam veranderde naar Linkspartei. De WASG, een alternatieve linkse lijst waarin onze kameraden actief zijn, komt ook op en zou wel eens een goede score kunnen behalen.

Marijke Decamps, vanuit Berlijn

De zogenaamd rood-rode coalitie in Berlijn voert een asociaal beleid. Er is een werkloosheid van 18%, maar tegelijkertijd heeft het het stadsbestuur 15.000 arbeidsplaatsen in de openbare dienst laten verdwijnen. De reële lonen en condities van arbeiders in de openbare sector zijn er met 8 tot 10 % op achteruitgegaan.

Ook is het lokale bestuur een voorloper van het invoeren van de zogenaamde 1- euro jobs. Hiervoor krijgen werkozen 1 euro boven hun uitkering uitbetaald, en als dit niet aanvaarden zijn ze hun uitkering kwijt. Vandaag zijn er zo´n 36.000 1 euro-jobs in Berlijn.

Door de privatiseringen van de gas en elektriciteit zijn de tarieven de hoogte in gegaan, wat natuurlijk weegt op het budget van de gewone arbeidersgezinnen, werklozen, armen, …

Dit neoliberale beleid heeft catastrofale gevolgen. Twee weken geleden kon men in de kranten lezen dat 37 % van de kinderen in armoede leeft. Ook verdwijnen er meer en meer jobs in de industrie. Voor 2007 heeft Bosch – Siemens aangekondigt dat er nog eens 600 banen verdwijnen. De 1-euro politiek zorgt er dan ook voor dat de lonen enorm onder druk komen te staan. De lonen zijn quasi in vrije val, een legaal minimum loon is bestaat niet meer. Berlijn wordt de hoofdstad van de armoede genoemd.

Hier is dan ook een reactie op gekomen. Tegen de nationale partij leiding in, die snel wil fusioneren met de PDS-Linkspartei, is de lokale WASG-afdeling in Berlijn opgekomen met een eigen lijst. Niet om de zogenaamde linkse eenheid te breken, maar om een werkelijk alternatief te vormen op de neoliberale politiek. Aangezien de PDS-Linkspartei in Berlijn mee in de regering zit, en mee verantwoordelijk is voor de rampzalige situatie, is het dan ook zeer ongeloofwaardig om met samen met hen “oppositie” te voeren.

Ook de andere partijen vormen geen geloofwaardige oppositie. Toen de groenen op nationaal niveau meeregeerden waren ze mee verantwoordelijk voor een rampzalige politiek, hetzelfde voor de CDU.

Een van de weinige argumenten dat men op straat nog hoort ten voordele van de heersende ´rot-rot´ coalitie in Berlijn is dat het beleid nog erger zou zijn moest de CDU aan de macht zijn. Hoewel het waar is dat de neoliberale politiek altijd verder kan doorgedreven worden, staan de SPD, PDS-Linkspartei en CDU in essentie voor eenzelfde politiek in Berlijn.

De WASG staat alleen als enige echte oppositiepartij. De belangrijkste eisen van de WASG omvatten onder meer de nood aan een minimumloon van 10 euro/uur, arbeidsduurvermindering, de creatie van 10.000 nieuwe jobs in de openbare diensten, het omzetten van alle 1-euro jobs naar degelijke echte jobs, met een degelijk loon, een einde aan de Hartz-IV politiek (Hartz IV was een doorgedreven besparingsplan dat opgemaakt werd op nationaal vlak, maar doorgevoerd op lokaal vlak) en voor de vorming van een echte linkse oppositie tegen het rechtse beleid.

Een goed voorbeeld in de praktijk van het verschil tussen de neoliberale partijen en de WASG is de staking in het Charite Ziekenhuis. Al 2 jaar is een conflict aan de gang tussen personeel en directie over de lonen. Vanuit de vroegere opdeling van Duitsland in Oost en West, en dit dan ook zeker in Berlijn, vloeien nog altijd loonverschillen voort.

Mensen uit het vroegere oosten worden slechter betaald dan die uit het vroegere westelijke stadsdeel. En mensen die nieuwe contracten krijgen, komen er nog slechter van af. Ook is er de dreiging van privatisering. Als dit erdoor komt, zullen de arbeidscondities nog verder achteruitgaan en zal de bevolking meer moeten betalen voor een slechtere dienstverlening. Hier wilt het personeel komaf mee maken.

Er zijn al waarschuwingsstakingen geweest in de voorgaande weken, en afgelopen weekend heeft het personeel voor de staking gestemd. De PDS-Linkspartei stelt zich vaak voor als de partij van het Oosten, die de belangen van de oude ´ossies´ verdedigt. Maar in de realiteit is de verantwoordelijke vanuit de regerende coalitie voor het Charite-ziekenhuis iemand van de PDS-Linkspartei. Hier tegenover staat de WASG die al weken actief mee heeft geholpen om de stemming voor de staking te winnen nu ook van ´s morgens vroeg aan de piketten staat om het personeel mee te helpen in hun gevecht tegen directie en vakbondsbureacratie. Een van de kandidaten op de WASG lijst is Carsten Becker, verpleger, voorzitter van de personeelsraad en hij maakt deel uit van de stakingsleiding.

Reeds meer dan 5 weken zijn de Duitse kameraden van de SAV samen met de WASG non stap campagne aan het voeren. Samen met enkele andere kameraden van het CWI neem ik ook deel aan de campagne. Er zijn constant infostands in heel de stad, plaktochten, er worden pamfletten verspreid,…

De reacties zijn overwegend goed, veel mensen stellen dat ze voor de WASG gaan stemmen of al gestemd hebben (via de post). Maar het is nog niet zeker of de 5% zal gehaald worden. Die 5% is nodig om effectief in het regionaal parlement een positie te hebben.

Los van de uiteindelijke uitslag, zijn er stappen vooruit geboekt. De positie van de WASG als partij die terugvecht, is versterkt. Dat komt door tussenkomsten bij de ziekenhuizen bij de staking van het ziekenhuis Carite, maar ook van tussenkomsten bij werklozen, in de bedrijven,…

Het belangrijkste argument waartegen we moeten ingaan, is tegen een algemeen afkeuren van politiek. Het idee dat alle politiekers leugenaars en verraders zijn, is breed verspreid. WASG kan met een mogelijke parlementaire positie de strijd op de straat ondersteunen en een politieke vertaling geven. Dat kan die strijd zo opnieuw versterken.

Er is ook heel wat discussie, vooral in het vroegere Oosten, over alternatieven op het kapitalisme. Er was in het oosten een geplande economie, maar die werd gedomineerd door een stalinistische bureaucratie en de Stasi. Maar velen hebben de herinvoering van het kapitalisme meegemaakt en hebben hierna hun levensomstandigheden snel zien verslechteren. De huidige samenleving wordt in vraag gesteld, maar men wil niet terug naar een samenleving waar de bureaucratie heerst.

Als de Belgische patroons en politici het Duitse voorbeeld aanhalen om de Belgische lonen en uitkeringen aan te vallen, is het nuttig om te zien tot wat deze Duitse aanvallen leiden. De blauwe villabewoner Rik Daems deed voorstellen in de richting van 1-eurojobs. In Berlijn zien we echter dat die aanvallen leiden tot een scherpe polarisatie en een toenemende armoede.

De ontwikkelingen in Duitsland en specifiek in Berlijn zijn van enorm belang voor de ontwikkeling van een links anti-neoliberaal alternatief dat niet enkel bij verkiezingen, maar ook bij de dagdagelijkse strijd van arbeiders, werklozen, armen,… aanwezig is. Linkse socialisten kunnen een cruciale rol spelen in nieuwe formaties. Het belang van een consequent programma en een opstelling tegen partijen die verantwoordelijk zijn voor een neoliberaal beleid, is immers erg groot.