Tunesië. Nieuwe politieke moord leidt tot crisis in regime

Bevolking wil val van systeem – voor een revolutionaire regering van arbeiders, jongeren, werklozen en armen!

Op 25 juli, het feest van de republiek in Tunesië, is een nieuwe martelaar van de Tunesische revolutie gevallen. Het Front Populaire, een alliantie van linkse organisaties, werd net zoals eerder het geval was opnieuw het slachtoffer van het politieke geweld. Na de moord op Chokri Belaïd werd nu Mohamed Brahmi, een voortrekker van de beweging ‘El Chaab’ (‘beweging van het volk’) en verkozene uit de regio Sidi Bouzid, met 14 kogels vermoord voor zijn huis.

Reactie van het CWI

Het CWI veroordeelt deze politieke moord die plaatsvindt in een context die wordt gekenmerkt door een toename van politiek geweld in diverse vormen. Dit geweld wordt aangewakkerd door de kapitalistische krachten, hun milities en hun repressie-organen. Twee en een half jaar na de val van Ben Ali is de situatie van de massa’s in het land er enkel op achteruit gegaan. De woede neemt in alle delen van het land toe. De moord op Brahmi is een nieuwe katalysator voor de woede van de arbeiders, jongeren en revolutionaire massa’s die een einde willen maken aan het regime van de zogenaamde trojka, de drie partijen die nu aan de macht zijn in Tunesië.

Zodra de informatie van de moord van Brahmi werd bekend gemaakt, volgde een spontane algemene staking in de regio van Sidi Bouzid. De bevolking trok naar de gebouwen van de regionale autoriteiten om die te bezetten. Op tal van plaatsen werden de partijlokalen van de regerende Ennahda-partij in brand gestoken. Tienduizenden betogers overspoelden de straten en er werd meteen een betoging van het Front Populaire opgezet voor de avond van 25 juli. Die betoging botste op harde repressie van de politie.

De UGTT riep op tot een algemene staking op 26 juli, deze oproep werd massaal gevolgd in het hele land. Het Front Populaire riep de bevolking op om samen te komen voor de lokalen van de vakbondsfederatie UGTT om te gaan naar een mars op de Grondwetgevende Vergadering met de eis van de onmiddellijke ontbinding ervan alsook voor de val van de regering.

Zoals in Egypte is het niet zeker of het islamitische regime stand kan houden, steeds meer mensen eisen de val van het regime. De liberale krachten die voorheen verbonden waren met het oude regime en ook de imperialistische krachten, hebben grote angst voor een nieuwe opleving van de revolutionaire beweging. Ze zoeken naar alle mogelijke methoden om de dynamiek te blokkeren door een nieuwe politieke kracht uit te bouwen die de eisen van de massa’s kan afblokken en de belangen van de kapitalistische elite kan veilig stellen.

Het Front Populaire verenigt tal van revolutionaire militanten, syndicalisten en jongeren die de revolutie tot de conclusies willen doortrekken, tot er een macht is ten dienste van de arbeiders waarbij wordt gebroken met het kapitalistische systeem van uitbuiting en de miserie die hiermee gepaard gaat met onder meer massale werkloosheid en repressie. De leiding van het Front Populaire lijkt te gemakkelijk aan te sturen op compromissen met krachten die vijandig staan tegenover de belangen van de werkenden, armen en al wie de revolutie heeft gemaakt. Het Front roept op tot een regering van nationale eenheid, wat betekent dat akkoorden met vertegenwoordigers van de rijke klassen, diegenen die een einde willen stellen aan de strijd van de massa’s.

Het CWI denkt dat de kracht van de vakbonden in Tunesië en het gewicht van het Front Populaire integendeel moeten ingezet worden om de massastrijd te versterken en om te bouwen aan een kracht waarop die strijd zich kan beroepen terwijl het tegelijk democratisch gecontroleerd wordt door actiecomités in heel het land.

De komende dagen zullen van groot belang zijn voor de toekomst van de revolutie die op een kruispunt terecht komt. In deze situatie zitten veel gevaren vervat. De oproep tot een algemene staking is ongetwijfeld een stap in de goede richting, maar de gevolgen van zo’n oproep moeten zonder aarzelen getrokken worden. Het gevaar van een demobilisatie of afwezigheid van ordewoorden om de beweging verder te zetten en in de komende dagen acties te organiseren, zou enkel de contrarevolutie versterken. Die contrarevolutie verstopt zich achter een ‘democratisch’ masker of maakt gebruik van godsdienst om hetzelfde contrarevolutionaire doel te bereiken.

Wij roepen op tot de vorming van revolutionaire comités in de bedrijven, op de werkvloer en in de scholen, in de wijken,… Dat is noodzakelijk om de beweging collectief en democratisch te structureren op de manier dat de massa’s het willen. In Sidi Bouzid hebben de regionale afdelingen van de UGTT en de orde van advocaten beslist tot het opzetten van een cel voor het regelen van de administratieve zaken in de regio. Ze deden dit als onderdeel van de oproepen tot algemene staking en burgerlijke ongehoorzaamheid. In Monastir en Kairouan werden de regeringsgebouwen bezet door arbeiders en jonge werklozen. Dergelijke voorbeelden in de richting van de bezetting van publieke en private gebouwen en van het zelfbeheer van publieke zaken door de bevolking moeten aangemoedigd worden doorheen het hele land.

Er zijn comités nodig voor de zelfverdediging van de wijken en de revolutionaire beweging in het algemeen. Dat is nodig om geweld van de ordediensten en de reactionaire milities te voorkomen. Deze comités zijn essentieel voor uit garanderen van de controle op de beweging door de basis en doorheen hun lokale, regionale en nationale structuren kunnen ze een hefboom zijn in de richting van een revolutionaire regering ten dienste van de arbeiders, jongeren en onderdrukten, ondersteund door de UGTT, de militanten van het Front Populaire en de UDC (vereniging van werklozen met een diploma) alsook van de sociale bewegingen.

• Weg met de regering! Voor een algemene staking tot aan de val van het regime!
• Geen regeerakkoorden met politieke krachten die voor de verderzetting van het kapitalisme staan!
• Voor een regering van arbeiders, jongeren en arme massa’s, versterkt door de linkse organisaties, vakbonden en volksorganisaties (UGTT, UDC, Front Populaire,…)
• Voor de niet-afbetaling van de schulden, voor de nationalisatie van de banken en sleutelsectoren van de economie onder democratische controle van de arbeiders en de gemeenschap!
• Voor de internationale strijd van jongeren en werkenden tegen het kapitalisme en het imperialisme – voor een socialistische samenleving waarin de economie democratisch wordt gepland naargelang de belangen van de meerderheid van de bevolking!