Waar blijft het actieplan met algemene staking(en)?

Zowat 50.000 betogers dienden op 21 februari de politici van alle gevestigde partijen en de commentatoren van alle gevestigde media van antwoord. Wekenlang werden we bestookt met propaganda als zouden de vakbonden ouderwetse organen zonder enige steun zijn en als zou onze levensstandaard best wel nog een duwtje naar beneden aan kunnen. Met 50.000 betogers kwam een grondstroom van ongenoegen tegenover het besparingsbeleid op straat. Wij nemen hun beleid niet, wij willen niet opdraaien voor hun crisis.

Artikel uit de maarteditie van ‘De Linkse Socialist’

Paradijs voor de rijken en grote bedrijven

Bedrijven maken tot in Japan reclame voor de superproductieve werknemers en lage reële belastingvoeten in ons land. Elk uur produceren we een waarde van 45 € voor een gemiddeld bruto uurloon van 19 €. We werken gemiddeld jaarlijks 70 uur meer dan Franse, 150 uur meer dan Duitse en 160 uur meer dan Nederlandse collega’s. Maar regering en patronaat willen meer. Nu de grote bedrijven dankzij allerhande fiscale spitstechnologie amper nog belastingen betalen, willen ze ook onze lonen aanpakken. De norm daartoe vinden ze in Duitsland waar een kwart van de werkenden minder dan 10 euro per uur en 10% minder dan 400 euro netto op de maand verdient.

Volgens de gevestigde politici en hun media is een besparingsbeleid de enige mogelijkheid in tijden van crisis. Dat verhaaltje wordt in landen als Griekenland of Spanje ondertussen al enkele jaren verteld en toegepast. Het resultaat is een steeds verdere neergang van de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking. Een uitweg uit de crisis is er evenwel niet, zelfs geen lichtpunt aan het einde van de tunnel. Waarom zouden we een besparingsbeleid aanvaarden terwijl het falen van zo’n beleid iedere dag opnieuw wordt aangetoond?

Van bij het aantreden van deze regering was ze gewaarschuwd. Begin december 2011 waren er al tienduizenden betogers, op 30 januari 2012 zelfs een algemene staking. Dat heeft de regering niet tot een koerswijziging aangezet. Het besparingsbeleid werd gewoon voortgezet. Het is daarbij onmogelijk om een verschil te zien tussen de ‘socialisten’ en andere liberalen in de regering. De verdere ondermijning van de index en de loonbevriezing zorgden ervoor dat het ongenoegen in woede overging. De betoging van 21 februari toonde de omvang van de woede.

Waar blijft de algemene staking?

Op de betoging van 21 februari was er een breed gedragen roep naar een algemene staking als volgende stap. Het is duidelijk dat vriendelijke vragen weinig indruk maken op de regering. Gewoon wat stoom aflaten, volstaat niet. Het wordt tijd dat we overgaan tot een actieplan met opeenvolgende mobilisaties en stakingen die uitmonden in een algemene staking en indien nodig, meerdere algemene stakingen.

Een actieplan is noodzakelijk om te verhinderen dat het patronaat en de regering even wachten tot de syndicale storm is gaan liggen om vervolgens hun beleid onverkort voort te zetten. Om dat mogelijk te maken, worden ook alle zwakheden in onze rangen uitgespeeld. Dat de ACW-leiding via Dexia en andere constructies wel bijzonder ver in de neoliberale speculatielogica is meegestapt, wordt vreemd genoeg niet als argument tegen die speculatielogica gebruikt maar als stok om de arbeidersbeweging te slaan. Het gaat nochtans om een logica en praktijken die niet aan onze beweging eigen zijn. Het benadrukt bovendien nogmaals de nood aan strijdbare en democratische vakbonden.

Het offensief tegen de vakbonden kunnen we het beste beantwoorden door onze strijd zelf in handen te nemen. Het opmaken van een actieplan moet breed gedragen worden, het potentieel daarvoor zagen we op de betoging van 21 februari. Waarom wordt geen gebruik gemaakt van bijvoorbeeld de Europese vakbondsmobilisatie op 14 maart om een stap verder te gaan met een algemene staking?

Onteigenen en nationaliseren

Geen enkele patroon heeft onze bedrijven eigenhandig opgebouwd, dat waren de werknemers, generatie na generatie. Die bedrijven zijn dus eigenlijk van ons. Het enige afdoende antwoord op chantage met sluiting luidt ‘onteigening en nationalisatie’. Waarom anders verbiedt het anti-sociale Europa juist dat? Als “systeembanken” in moeilijkheden komen, lappen ze dat verbod aan hun laars en kan er genationaliseerd worden. Waarom niet om onze jobs en onze gemeenschappen te redden? Aan een genationaliseerd bedrijf met een ‘publieke manager’ die het beheert als een privé bedrijf, hebben we niets verloren. Wij willen democratische controle en beheer door de gemeenschap en de werknemers.

Op politici of rechters hoeven we niet te rekenen. Ons met lege handen van her naar der sturen voor een pak slaag door tot de tanden gewapende agenten zal evenmin volstaan. Waarom niet de enorme sympathie van de bevolking voor door faillissementen en ontslagen getroffen werknemers, omzetten in provinciale actiedagen? Waarom niet de getroffen bedrijven bezetten en omvormen tot centra van waaruit solidariteit georganiseerd wordt? Waarom niet aan ieder raam, in iedere winkel affiches aanbrengen, de bevolking mobiliseren, lokale stakingen organiseren en beroep doen op onze collega arbeiders wanneer men politie op de gemeenschap afstuurt. Waarom niet onze bussen, kranen, bulldozers, vrachtwagens, treinsignalisatie en – in het geval van de brandweer – spuitwagens inzetten waarvoor ze bedoeld zijn: voor de gemeenschap. Waarom niet de vele getroffen gemeenschappen laten verbroederen in één gezamenlijke strijd van alle werknemers? Waarom niet de syndicale delegaties ondersteunen door actie- en solidariteitscomités op te zetten zodat iedereen de strijd vooruit kan helpen?

Een politiek antwoord

Waarom ageren onze vakbonden dikwijls met de handrem op? Ze hebben geen alternatief. De politieke partners van weleer zijn intussen besparingspartijen voor het patronaat geworden. De arbeidersbeweging heeft een nieuwe politieke partij nodig, waar alle strekkingen (ook LSP) die zich verzetten tegen de sociale afbraak samenstromen om gezamenlijk te ageren en democratisch te debatteren. Wil je daarover mee debatteren, kom dan naar ons discussieweekend Socialisme 2013 van 13 & 14 april.