Ook bij vertraagde besparingspolitiek moet de 99% de factuur betalen
Vooruitziende vertegenwoordigers van de burgerij willen vertraging in besparingspolitiek om opstand te voorkomen
De verkiezing van Hollande, samen met het succes van het Front de Gauche in Frankrijk en van Syriza in de Griekse verkiezingen, heeft de discussie over het tempo van de besparingspolitiek nieuwe voeding gegeven. Het fenomeen is dan ook algemener: in Nederland tonen peilingen aan dat de SP, een partij links van de traditionele sociaaldemocratische PvdA, de grootste kan worden en in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen won de SPD op basis van een campagne die een trager besparingsritme voor de deelstaat verdedigde.
Artikel door Anja Deschoemacker
Di Rupo voelt zich door dat alles gesterkt. De dominante lagen van de Belgische burgerij halen opgelucht adem: de druk vermindert om zich in het avontuur van een harde clash met de arbeidersbeweging te storten. Dat het onder ’s lands elite niet enkel om blijdschap bij PS en CD&V gaat – waar de bevriende vakbondsleidingen het steeds moeilijker hebben hun basis te overtuigen van de noodzaak van die vriendschapsbanden – maar algemener verspreid is, mag blijken uit de vreugde die Verhofstadt uitdrukte bij de verkiezing van Hollande.
Overal proberen de media de illusie te creëren van een fundamentele “andere” richting. De vraag is: hoe anders? Kunnen we hopen dat met de verkiezing van meer “linkse” partijen van de burgerij de factuur van de crisis niet aan de grote meerderheid van werkenden en armen zal gepresenteerd worden? Zullen sociaaldemocratische regeringen het verder wegzakken in crisis en recessie/depressie tegenhouden? Zullen ze de armoede terugdringen en de samenleving terug de middelen bieden om opnieuw vooruit te gaan? Zullen ze de Europese jongeren – waarvan in Spanje de helft geen job vindt – een toekomst bieden?
Als men focust op hun concrete voorstellen wordt echter duidelijk dat het allesbehalve om een fundamenteel andere politiek gaat. Ze vertrekken niet vanuit het idee dat de economie moet functioneren om de behoeften van de meerderheid van de bevolking te bevredigen – degelijke jobs met degelijke lonen, betaalbare en comfortabele woningen, kwaliteitsvolle openbare diensten en voorzieningen, zorg en ondersteuning voor de zwaksten, onderwijs om de toekomst voor te bereiden,… – maar vanuit de vaststelling dat de harde besparingen de basis voor het kapitalistisch systeem onderuit dreigen te halen door het provoceren van wijd verspreid verzet. Ze stellen een ander ritme van besparingen voor, maar niet een andere betaler van de factuur!
Maar de voorstellen dan om fraude te bestrijden? Om speculatie te belasten? Om de rijken meer te doen betalen? Om te komen tot een “evenwichtige” verdeling van de lasten? Dat verhaaltje horen we in België al zolang dat de geloofwaardigheid ervan nihil is. Iedere dergelijke maatregel van de laatste 30 jaar is enkel gebruikt geworden als rechtvaardiging om de lonen te matigen, om de uitkeringen tot onder de armoedegrens te duwen, om de kosten van alle basisdiensten zoveel mogelijk op de individuele gebruiker (en dus vooral op de 99%) af te wentelen. Steeds opnieuw worden die nieuwe regelingen vergezeld van achterpoortjes waarlangs de rijken aan hun verplichtingen ontkomen. Steeds opnieuw gaat het bovendien om het zoeken van apennootjes bij de rijkste lagen om het gros van de besparingen op de rug van de meerderheid te stapelen.
De “omwenteling” die vandaag vooropgesteld wordt voor de Europese politiek komt er niet vanuit een sociale bekommernis om het lot van de Europese massa’s, maar door de enorme druk die vanuit het verzet tegen de besparingspolitiek begint te groeien. De traditionele partijen worden steeds meer uitgespuwd en partijen als Syriza, FDG en SP dreigen hen in verkiezingen te onttronen. Indien die druk zou verdwijnen, zou er zelfs van die minimale toegevingen – essentieel een trager ritme van besparingen – geen sprake zijn.
De illusies worden opgestookt door de media, maar de decennialange ervaring van de massa’s met de verraderlijke en verburgerlijkte sociaaldemocratie zal maken dat hun hypocriete politieke spelletjes snel ontmaskerd zullen worden. Indien we immers niet fundamenteel een einde stellen aan dit kapitalisme in crisis, zullen de middelen voor gelijk welke verbetering – en zelfs voor het behoud van de sociale voorzieningen die we al hebben verworven – verder in de zakken van de superrijken verdwijnen en onze samenleving ten prooi laten aan wanhopige gevechten voor het beetje kruimels dat nog van de rijke tafels valt. Ook in België is een eerste stap nodig naar het organiseren van druk op deze hebzuchtige en parasitaire elite: het beginnen organiseren en kanaliseren van het verzet, ook op politiek vlak, via de opbouw van een nieuwe formatie die de belangen van de 99% even resoluut verdedigt als de huidige beleidspartijen dat doen voor de belangen van de 1%.