N-VA wil slecht IPA door strot van de werknemers rammen
Over welk niveau in dit land het meeste moet te zeggen hebben over het arbeidsmarktbeleid of de gezondheidszorg moet voor N-VA maandenlang gediscussieerd worden. Voor een aanval op de rechten van de werknemers en onze levensstandaard wordt geen vijf minuten getwijfeld: dat is voor de partij geen probleem, maar dan moet de aanval wel grondig worden doorgevoerd.
Dat is waar het N-VA-standpunt over het IPA op neer komt. Eerder stemden zowel ABVV als ACLVB tegen het ontwerp van IPA en was er ook in het ACV een significante oppositie, ook al kwam die niet volledig tot uiting in het stemresultaat. De krant De Tijd stelde dat een meerderheid van de werknemers heeft tegengestemd, wellicht op basis van een berekening met de ledenaantallen per vakbond en de percentages in het uiteindelijke stemresultaat. In het ACV werd grote druk gezet om alsnog het slechte ontwerp van IPA goed te keuren om zo dit dossier niet naar de regering van lopende zaken te moeten doorsturen.
Door de afkeuring van twee van de drie vakbonden, moet de regering van lopende zaken evenwel toch het dossier van het IPA opnemen. Het patronaat vraagt de regering om alle elementen van het IPA integraal over te nemen en op te leggen, zelfs indien de werknemers dat niet willen. Indien de regering dit zou doen, dan is N-VA bereid om gedoogsteun te verlenen. Dat verklaarde Kamerlid Ben Weyts afgelopen weekend in De Zevende Dag. Als het gaat om een aanval op de werknemers, dan is er plots geen probleem met een uitbreiding van de bevoegdheden van de regering van lopende zaken. Dan is er ook geen discussie nodig: het patronaat moet maar met de vingers knippen en N-VA volgt slaafs.
In de media is er heel wat discussie over het standpunt dat de PS zal innemen over het IPA. Over SP.a is er geen discussie, niet enkel omdat deze partij vooralsnog niet in de federale regering zit maar ook omdat niemand er aan twijfelt dat de partij haar steun aan dit slechte ontwerp van IPA onverkort zal voortzetten. Ook de PS heeft het ontwerp verdedigd, maar het is niet duidelijk of de partij in een pré-electorale periode bereid zal zijn om dat standpunt uitdrukkelijk te bevestigen.
Voor de vakbonden moet het duidelijk zijn: er is nood aan een degelijke mobilisatiecampagne waarbij de basis wordt betrokken en met een open en inclusieve houding tegenover ACV-leden die tegen het IPA zijn en door hun leiding werden verraden. De woede in onder meer LBC is bijzonder groot en biedt potentieel voor gezamenlijke acties van ABVV- en ACV-leden. We hebben geen nood aan acties die gewoon even wat stoom aflaten of het soort gedesorganiseerde acties dat wel eens wordt opgezet, vorige week nog met de BBTK-staking in Charleroi.
De neoliberalen staan klaar om het ontwerp door het strot van de werknemers te rammen. Ben Weyts stelde: “Wij willen de IPA-maatregelen in het parlement steunen, maar voor alle duidelijkheid wel de totaliteit van het akkoord.” Zijn VLD-collega Willem-Frederik Schiltz stelde eveneens dat het ontwerp “evenwicht” is en dat zijn partij het zou goedkeuren. CD&V wil Leterme eerst laten ‘aftasten’ in welke mate het ontwerp van IPA kan worden goedgekeurd.
Het zal aan ons zijn om te laten merken dat er geen sprake van kan zijn dat deze maatregelen worden opgelegd. Een loonakkoord waar niets in zit, een aanval op het bediendenstatuut die niet samengaat met een substantiële verbetering van het arbeidersstatuut, een geplande aanval op de index en mogelijk op de brugpensioenen. Dat zijn allemaal zaken die onaanvaardbaar zijn.
Tegenover de ernst van de geplande aanvallen moet een ernstig actieplan worden opgesteld. Dat moet niet gebeuren door het te bekokstoven aan de top, maar op basis van een zo groot mogelijke inspraak van onderuit. De geplande regionale actiedagen waar de ABVV-leiding over sprak, moeten worden geconcretiseerd. Op de nationale actiedag van 4 maart moet een volgende stap worden aangekondigd en dat mag niet beperkt blijven tot symbolische acties of wandelingen. Een algemene 24-urenstaking voor een substantiële loonsverhoging als minimumnorm en vrije onderhandelingen in de sectoren, het herstel van de index en een harmonisatie van arbeiders- en bediendenstatuten naar boven. Dat kunnen enkele eisen zijn waarrond de mobilisatiecampagne snel een enthousiasme op de werkvloer kan creëren.