Pakistan. Vrouwen en kinderen lopen meeste risico’s in getroffen gebieden
Arme vrouwen en kinderen hebben het meeste te lijden onder de Pakistaanse overstromingen. Uithongering, ziektes als gevolg van het water, een tekort aan medische faciliteiten en onveiligheid in de vluchtelingenkampen en elders zijn slechts enkele van de problemen waarmee ze worden geconfronteerd. Volgens de Society for the Protection of the Rights of the Child (SPARC) zijn zowat de helft van de slachtoffers in Pakistan kinderen die dringend nood hebben aan medische zorgen en veiligheid.
Er zijn geen exacte cijfers van het aantal doden, maar kinderen zijn steeds de eerste slachtoffers bij natuurrampen. Ze hebben nood aan bijzonder aandacht omwille van hun kwetsbaarheid, zeker als ze hun huisvesting en familie zijn verloren. Het gaat niet enkel om problemen op het vlak van voedsel, onderdak en zorg. Er zijn ook reële gevaren, zeker voor meisjes, van seksueel misbruik, mensenhandel en ontvoeringen.
Aan de kant geschoven
De situatie wordt erger voor vrouwen en kinderen. In de kampen wordt voedsel bedeeld, maar vrouwen, kinderen en ouderen komen vaak met lege handen terug omdat ze niet sterk genoeg zijn om vooraan in de rij te geraken.
Een 12-jarige vertelde dit als volgt: “Als het voedsel wordt uitgedeeld, duwen de sterksten de anderen opzij om het voedsel voor hun familie te pakken.” Een vrouw stelde: “Mijn man heeft een hartziekte. Hij kan niet achter de vrachtwagen met hulp lopen en ik wordt altijd opzij geduwd als ik me in het gewoel probeer te mengen. Het is een strijd om genoeg voedsel te vinden voor mijn gezin, we zijn namelijk met vier.”
Een verantwoordelijke in Muzafar Garh bekende: “We moeten zoveel mensen die tekort hebben. Ze hebben allemaal honger en er zijn onvoldoende hulpgoederen voor alle noden. De fysiek zwaksten, waaronder de ouderen, kinderen en vrouwen, zijn benadeeld in de kampen, maar wij kunnen hen niet helpen. We doen ons best om de hulp eerlijk te verdelen, maar de situatie is meestal chaotisch en niet onder onze controle.”
Dat is niet het verhaal van één vluchtelingenkamp, één vrouw of kind. Het is de realiteit voor de meerderheid van de vrouwen en kinderen die door deze verschrikkelijke ramp op de vlucht zijn moeten gaan.
Heel wat kinderen, vrouwen en ouderen zijn gescheiden van de rest van hun gezin omwille van de chaotische manier waarop de evacuatie plaats vond. Hierdoor komen deze kwetsbare groepen in moeilijke situaties. De situatie is nog moeilijker voor de kinderen en vrouwen die gewoon langs de weg in de open lucht proberen te overleven zonder enig onderdak.
Vrouwen worden met tal van problemen geconfronteerd, te meer omdat de getroffen gebieden doorgaans bij de meest conservatieve, achtergebleven en feodale gebieden van het land behoren. Arbeiders en arme vrouwen hebben amper enige rechten in deze gemeenschappen. Er zijn de verschrikkelijke tradities zoals eremoorden die nog steeds bestaan in deze regio’s. De getroffen districten in de provincie Sindh staan bekend als de “killing fields” voor vrouwen. Het feit dat veel vrouwen en kinderen nu zijn moeten vluchten, zal hen veel problemen opleveren. In de kampen zijn er ook specifieke problemen, het gebrek aan medische zorgen betekent dat er ook amper vrouwelijke dokters zijn. Veel mannen laten hun vrouw nog eerder sterven dan ze te laten behandelen door een mannelijke dokter.
Vrouwen bevallen in de open lucht zonder enige medische begeleiding. Sommigen leven nog steeds in de overstroomde gebieden omdat de families weigeren hun huis te verlaten om de familiebezittingen te beschermen. Daarbij verplichten sommige mannen hun vrouwen om eveneens in het overstroomde gebied te blijven, ondanks alle gevaren.
3,5 miljoen kinderen lopen het gevaar van ziektes als gevolg van het water indien er geen medische zorgen komen. De kleinste en zwakste kinderen hebben geen schijn van kans omdat de autoriteiten niet tot bij hen geraken. Als de situatie zich verder zet, zal het aantal kinderen dat gevaar loopt verder toenemen tot zes miljoen. Er zijn al verschrikkelijke verhalen over de situatie waarin miljoenen mensen proberen te overleven.
Het gaat daarbij om hulpeloze armen die door het dak gaan omwille van de honger. Mannen en vrouwen vechten onderling voor de weinige hulp die er is, kinderen moeten vechten om graankorrels van de grond te rapen. Velen verloren alles wat ze hadden, en dat was al niet veel.
Waar ligt de verantwoordelijkheid?
Wie is verantwoordelijk voor de doden bij deze overstromingen? Het is uiteraard nog altijd een natuurramp die niemand kon stoppen. Maar het nemen van voorzorgsmaatregelen had de impact van de ramp kunnen beperken. Diegenen die overleefden hadden minstens de nodige hulp kunnen krijgen. Maar de heersende klasse toonde eens te meer dat ze niet de belangen dient van de gewone werkenden en armen. De regering zegt dat ze niet genoeg middelen heeft om de slachtoffers te helpen.
Maar waar zijn er dan wel middelen voor? Hoeveel geeft de president en zijn entourage uit aan luxe en decadentie? Volgens de gekende econoom Farukh Saleem kost de president ons een miljoen roepees per dag, dat betekent 365 miljoen roepees per jaar (3.650.000 euro). De meerderheid van de bevolking krijgt intussen niet eens het minimumloon van 7.000 roepee per maand (70 euro), het absolute minimum om een gezin van 6-8 personen in stand te houden. Hetgeen verspild wordt aan een nutteloze president zou 5.000 mensen een jaar lang een minimumloon geven. Dat zou 40.000 tot 50.000 mensen onderhouden. Het zou een goed begin kunnen vormen om een degelijk gezondheidssysteem op te zetten. Het zou kunnen aangewend worden om het miljoen dwangarbeiders (slaven) in dit land een toekomst aan te bieden.
De schandalige Europese reis van president Zardari (die Londen en Parijs bezocht en terugkeerde via Syrië en Dubai) kostte naar verluidt 1,2 miljard Roepees. Dat is geld dat gewoon weg wordt gegooid terwijl de helft van de bevolking honger lijdt en velen moeten overleven in armzalige huisvesting. Veel slachtoffers van de overstromingen hebben niets meer, enkel de kleren die ze droegen toen ze moesten vluchten. De rijkste Pakistaan zou intussen een fortuin hebben van 22 miljard dollar. Slechts een deel daarvan zou volstaan om heel wat problemen in het land op te lossen. Het beperken van de privileges en de luxe van de burgerlijke en militaire bureaucratie en parlementsleden zou eveneens een heel pak middelen vrijmaken.
Armoede wordt georganiseerd
In heel wat gebieden van Pakistan is er de afgelopen jaren geen enkele vooruitgang geweest. In de steden was er wat vooruitgang, maar dat is ook gestopt en nu gaan we eerder achteruit. In de meest achtergebleven gebieden van het land is zowat alles hetzelfde gebleven als honderd jaar geleden.
In de steden was er ooit de ontwikkeling van gezondheidszorg en onderwijs, deze waren zelfs van goede kwaliteit en gratis voor iedereen. Maar toen kwamen de Wereldbank en haar siamese tweelingbroer, het IMF. Ze waren erg genereus met leningen omdat dit winst van de interest opleverde. De heersers raakten gewoon aan het makkelijke geld van de leningen en bleven maar lenen. Dit heeft een kleine elite heel veel rijkdom opgeleverd en de kloof tussen arm en rijk vergroot. De afbetaling van de schulden daarentegen werd naar de toekomstige generaties doorgeschoven waarbij de regeringen op zoek gingen naar manieren om de werkenden en armen te laten betalen. We betalen met een afgenomen levensstandaard en minder openbare diensten.
De Wereldbank en het IMF staan ervoor bekend dat ze steun geven aan dictators of zogenaamde democratieën die ingaan tegen de belangen van de armen en de werkenden. Dat soort regimes is voor hen interessant omdat het een betere garantie is voor de afbetaling van de leningen. De regeringen worden gedwongen om te besparen op sociale uitgaven, in het bijzonder op het vlak van gezondheidszorg, onderwijs, water en sanitair. De negatieve gevolgen van de besparingen zorgen er overigens voor dat nieuwe leningen nodig zijn. De arbeiders en de armen op het platteland lijden hier het meeste onder. Meer leningen betekent meer besparen op onze kap, meer armoede, honger en miserie.
Vandaag zal de landbouwsector geen belastingen betalen en zullen grote delen van de industrie in de problemen komen. Het netwerk van irrigatie, dammen en dijken zijn allemaal weg gespoeld. Miljoenen mensen zijn gevlucht en hebben honger. De regering zal geen aandacht hebben voor de zwaksten, waaronder kinderen en vrouwen (tenzij rijke vrouwen).
De verantwoordelijkheid voor deze situatie ligt bij de heersende klasse en haar systeem. Dat moeten we bestrijden als we een toekomst willen uitbouwen.