Waarom een stem op LSP een (erg) nuttige stem is

Tijdens campagnemomenten komen onze militanten het vaak tegen: een schouderklop, een ‘goe bezig’, een ‘jullie hebben gelijk’ en dan volgt soms ook de ‘maar’. De maar die er uiteindelijk toe leidt dat de sympathie wel naar ons uitgaat, maar de stem op 13 juni niet. Stemmen voor een programma waar men echt achter kan staan, moet vaak wijken voor een tactische stem die ons moet beschermen tegen het ‘grote gevaar’. LSP is het daar niet mee eens.

Door Bart Vandersteene, lijsttrekker voor de Senaatslijst van LSP

Ook al kunnen we begrip opbrengen voor de gevoelens bij gewone werkenden en jongeren die zo redeneren, toch denken we dat deze redenering verkeerd is. De Metaalcentrale van het ABVV in Brussel en Wallonië heeft in dit debat een unieke en uiterst belangrijk stelling ingenomen. Algemeen secretaris Nico Cué concludeert in een stemoproep: “Het sociaal begeleiden, onder de noemer ‘zonder ons zal het erger zijn’, van een systeem waar de markten het voor het zeggen hebben, een regime dat ongelijkheid, miserie en uitsluiting produceert, is niet meer voldoende. De Metallo’s van Wallonië en Brussel roepen daarom op voor een stem die breekt met de huidige politiek en die duidelijk maakt dat wij ervoor kiezen onze toekomst terug in eigen handen te nemen.” (http://www.metallos.be/edito/07/06/2010/un-vote-de-rupture-pour-la-democratie-contre-les-marches)

Wie gelooft die mensen nog?

Alle klassieke partijen willen ons doen geloven dat er bij ons bespaard moet worden. Vandaag wordt bekend dat België, na Zwitserland, het hoogste percentage aan dollarmiljonairs heeft onder zijn bevolking. Open VLD, CD&V, VB, LDD en N-VA zijn uiterst duidelijk in hun verkiezingsprogramma. Niet die dollarmiljonairs, die 3,5% van de bevolking uitmaken, zullen de crisis betalen maar wel de gewone bevolking.

In de laatste rechte lijn naar de verkiezingen halen alle partijen hun ultieme argumenten boven om je te overtuigen voor hun partij te stemmen. Zo ook Johan Vande Lanotte in verschillende interviews de afgelopen dagen. In De Morgen van 11 juni waarschuwt hij voor een complot om SP.a uit de regering te houden en een rechtse Vlaamse meerderheid te vormen. Volgens Vande Lanotte zullen een paar procenten komende zondag het verschil maken: “Halen we ruim 16 procent, dan kunnen de anderen niet om ons heen. Halen we maar dik 13 procent, dan spelen we niet mee. Dan gaan de rechtse partijen het onder elkaar regelen.” Voor de rest worden er geen inhoudelijke argumenten aangehaald waarom stemmers enthousiast zouden moeten zijn om aan SP.a hun stem te verlenen.

Zal een SP.a met 16% van de stemmen en, de op zijn zachtst uitgedrukt, Vlaamsgezinde Frank Vandenbroucke aan de onderhandelingstafel een verschil maken? Wij denken het niet. VDB bekritiseerde op televisie de N-VA omdat deze partij de sociale zekerheid wil splitsen, maar zelf voerde hij destijds wel een Vlaamse aanvullende kinderbijslag door. Zijn partij zou een alternatief moeten vormen op De Wever, maar zit intussen met die partij in de Vlaamse regering. Is dat de wijze waarop een verschil zal worden gemaakt?

De werknemers van Inbev hebben met de steun van de publieke opinie wel een verschil gemaakt. Zo ook zal de bescherming van onze sociale zekerheid en openbare diensten enkel fundamenteel verdedigd kunnen worden met de kracht eigen aan diegenen voor wie deze verworvenheden van levensbelang zijn, nl. via actie, manifestatie en staking waarbij de sterkte van het getal spreekt. Om de vier jaar (of tegenwoordig in ons land om het jaar) bij de verkiezingen een sociale glimlach bovenhalen, zal de rechtse afbraakpolitiek niet stoppen.

Wie gelooft sp.a als de partij stelt de pensioenen met 200 euro te willen verhogen (ook al is het enkel voor wie langer werkt), als de minister van pensioenen al 20 jaar lang een sociaal-democraat is geweest (van sp.a of PS)? Wie gelooft sp.a als ze stelt Electrabel te willen aanpakken? Het geklungel van Freya Van den Bossche al vergeten? In de week voor de verkiezingen werd bij de VRT gestaakt. De verantwoordelijke minister die besparingen wil opleggen, is een sp.a’er (Lieten). En dan zouden wij op diezelfde sp.a’ers moeten stemmen?

In Groen kunnen we evenmin vertrouwen hebben. Hun regeringsdeelname 10 jaar geleden toonde ons over hoe weinig ruggegraat deze partij beschikt. Nog meer als toen heeft Groen zich neergelegd bij de logica van het systeem en wordt ze zelfs één van haar hevigste verdedigers. In het debat over Electrabel weigert Groen de idee te verdedigen dat energieproductie in handen van de gemeenschap moet komen. Ze creëert daarentegen de illusie dat een vrije markt en dus een liberalisering van de energiemarkt echt zou kunnen werken. In geen enkel van de cruciale dossiers wil Groen kant kiezen voor de werkenden en hun gezinnen. Op die manier wordt het Groene gedachtengoed niet meer of niet minder dan een andere manier van belastingen innen, waarbij de echte vervuilers en verantwoordelijken fundamenteel buiten schot blijven.

Tactisch stemmen?

Bij gebrek aan inhoudelijke argumenten roepen sp.a prominenten op om een tactische stem uit te brengen. Tegenover het rechtse gevaar zou er moeten gestemd worden voor het minste kwaad. Vandaag stemt slechts 20% voor de zogenaamde "linkerzijde". Dit heeft volgens ons niets te maken met een het feit dat Vlaanderen rechts zou zijn. Het toont de inhoudelijke zwakte van de officiële linkerzijde.

Zal een regeringsdeelname van sp.a en/of Groen leiden tot een ander beleid of zullen ze volgzaam de besparingen opleggen die de neoliberale logica ons opdringt? In het buitenland nemen sociaal-democraten en groenen mee het voortouw in asociale besparingsplannen: in Griekenland, Spanje en Portugal zijn het de sociaal-democraten die de werkenden laten inleveren op hun lonen, pensioenen en diensten. In Ierland doen de groenen exact hetzelfde in een coalitie met de liberalen. Willen we dat straks ook bij ons?

In het kapitalisme gaan de kortermijnwinsten boven alles. In ons stemgedrag moeten we niet in eerste instantie kijken naar de minieme verschuiving die we op korte termijn zouden kunnen teweegbrengen, ook al kan de verleiding groot zijn. We moeten kijken naar wat er noodzakelijk is, namelijk de ontwikkeling van een linkse oppositie en een stem uitbrengen die deze ontwikkeling een stap vooruit brengt.

Geen eenheid, geen doorbraak

De stemmen voor de radicaal linkse lijsten zullen zondag opnieuw een beperkt resultaat opleveren. Er is vandaag geen project dat algemeen wordt aanvaard ter linkerzijde als een enthousiasmerend en verenigend initiatief. Zo lang dit niet bestaat, zal er ook geen electorale doorbraak komen. De huidige verkiezingen waren allesbehalve ideaal voor de consequent linkse groepen.

De komende jaren, als de crisis wild om zich blijft heen slaan (het einde van de tunnel is allesbehalve in zicht!), zullen een aantal politieke figuren getest worden. Daardoor zal duidelijk worden aan welke kant ze staan. In zo’n context kan een politiek initiatief vanuit links met een degelijk alternatief snel gehoor vinden en maakt het kans om de strijd aan te gaan met de kiesdrempel.

We hopen dat vanuit vakbondskringen initiatieven in die richting groeien. Want zolang ABVV en ACV hun politieke lot in handen leggen van SP.a en CD&V maken we onszelf monddood om toch maar het minste kwaad te beschermen.

S-woord

We beleven de diepste crisis van het kapitalisme sinds WOII. Je ontmoet vandaag heel wat mensen die zich vanuit een buikgevoel verzetten tegen de winstlogica van het kapitalisme. Anti-kapitalistische eisen vinden makkelijker sympathie als vroeger. Het is de taak van socialisten om het idee van een socialistische samenleving begrijpbaar naar voor te brengen als enige fundamentele uitweg uit de problemen die zich hier en nu opstapelen. Enkel campagne voeren rond een paar "aanvaardbare" ideeën kan de illusie wekken dat het mogelijk is om de harde kantjes van dit systeem af te veilen. Socialisten moet eerlijk zijn en duidelijk maken dat je deze tijger (het kapitalisme) niet de baas wordt door tand na tand uit te trekken.

Opkomen voor een socialistisch alternatief moet integraal deel uitmaken van de dagelijkse praktijk van een echte socialistische partij. Het is geen woord dat één keer op het jaar, of het nu 1 mei of de Dag van het Socialisme is, gebruikt moet worden.

Naar onze mening is LSP de enige partij die aan de voorwaarden voldoet om jullie stem te krijgen. We verdedigen het meest duidelijke socialistische programma en verdedigen de noodzaak van een alternatief op het kapitalisme. We zijn daarentegen niet blind dat ons programma vandaag niet gedeeld wordt door iedereen ter linkerzijde en zijn dus voorstander van pluralistische samenwerking. Wat ons betreft liefst in het kader van een nieuwe partij van en voor werkenden, jongeren en gepensioneerden. Maar bij het uitblijven van zo’n partij kan dit ook via electorale samenwerking, zoals vandaag in Franstalig België het geval is met Front des Gauches waar LSP actief aan deelneemt (in BHV staat LSP op de tweetalige lijst van het Front des Gauches die daar wordt getrokken door Anja Deschoemacker).

We willen je vragen om op 13 juni voor de linkse socialisten te stemmen. Dat is een nuttige stem om links te versterken en hierdoor sterker te staan in het verzet dat na de verkiezingen nodig zal zijn tegen de besparingen. De Griekse, Spaanse en Portugese besparingen zullen ook naar hier komen, laat ons ervoor zorgen dat ook het verzet uit die landen naar hier komt! Breng op 13 juni voorkeurstemmen uit op de LSP-kandidaten (laat er wel ééntje open, anders geef je een lijststem).

Zijn jullie overtuigd? Overweeg dan zeker om een abonnement te nemen op onze krant De Linkse Socialist (stuur een mail met je naam en adres naar redactie@socialisme.be en we sturen je een gratis proefnummer op in de zomer). Of beter nog: word actief in één van onze partij-afdelingen.