Palestina. Hoe strijden tegen de bezetting?

Het Israëlisch offensief tegen de Palestijnen op de Gazastrook was verwoestend: meer dan 1.300 doden, zowat 6.000 gewonden en voor ongeveer een miljard dollar schade. En dat allemaal op 22 dagen. Het Israëlisch leger heeft haar offensief (voorlopig?) stopgezet op 17 januari en riep meteen de overwinning uit. Hamas beweerde eveneens dat het de strijd had gewonnen.

Door Thierry Pierret

De dag na het uitroepen van de eenzijdige Israëlische wapenstilstand, vuurde Hamas een twintigtal raketten af op Israël. Sindsdien waren er geen raketaanvallen meer, maar er werd wel aangetoond dat de mogelijkheid om projectielen af te vuren intact is gebleven. Officieel was de centrale doelstelling van de Israëlische interventie nochtans het stoppen van die raketaanvallen.

Het Israëlische leger beweert dat alle doelstellingen werden bereikt. In werkelijkheid heeft de regering het offensief enkel tijdelijk gestopt omwille van de eedaflegging van Obama en om de “overwinning” te kunnen gebruiken in de Israëlische verkiezingen. Ongetwijfeld zal nu geprobeerd worden om Obama ervan te overtuigen dat het werk moet “afgemaakt” worden, bijvoorbeeld door de macht van de Palestijnse Autoriteit over de Gazastrook te herstellen en de bevolking daar duidelijk te maken dat ze anderhalf jaar geleden “verkeerd” had gestemd.

In de weken en maanden voor het offensief in Gaza, was de steun voor Hamas daar aan het afnemen. Deze formatie is niet in staat om het dagelijkse leven van de meerderheid van de bevolking te verbeteren. Daar waar er stakingen of betogingen waren, werd vaak repressief opgetreden door de politie van Hamas. Nu kan Hamas gebruik maken van het feit dat alle woede zich richt tegen de externe vijand die op een bijzonder brutale wijze dood en vernieling heeft gezaaid. Bovendien zal Hamas ongetwijfeld versterkt zijn op de Westelijke Jordaanoever waar Fatah van Mahmoud Abbas een prijs betaalt voor haar collaboratie met het Israëlische regime.

Van bij het begin van het Israëlische offensief riep Hamas op tot een “Derde Intifada”. Jammer genoeg is het model voor Hamas de Tweede Intifada (2000-2004) die gebaseerd was op de absurde strategie van een “evenwicht in het lijden” met pogingen om zoveel mogelijk Israëlis te doden zonder enig onderscheid. Die strategie werd gekenmerkt door een groot aantal zelfmoordaanslagen en andere individuele acties. Het duwde de Israëlische bevolking in de richting van steun aan haar reactionaire heersende klasse. De Tweede Intifada leidde tot een nieuwe nederlaag voor de Palestijnse bevolking.

Wij denken dat er beter zou gekeken worden naar een aantal ervaringen van de eerste Intifada, toen er wel een massabeweging was. Een dergelijke massabeweging zou een bedreiging vormen voor de autoritaire en corrupte regimes van zowel Hamas in Gaza als Fatah op de Westelijke Jordaanoever. Een dergelijke beweging zou immers begrijpen dat efficiënt strijden tegen de bezetting, ook een discussie vereist over het beleid in de Palestijnse gebieden zelf.

De discussie over een politiek alternatief in Palestina zou bovendien ook kunnen leiden tot een sterkere zoektocht naar een politiek alternatief in Israël.