Herstel koopkracht nu!
Prijzen swingen de pan uit:
Dé gespreksonderwerpen in kantoren, fabrieken of volkscafés zijn de almaar stijgende prijzen en de daling van onze koopkracht. Arbeiders, bedienden, gepensioneerden of zij die leven van een vervangingsinkomen maken zich meer en meer zorgen over hun budget.
[box type=”shadow” align=”alignright” width=”100″]
- Reële loonsverhogingen!
- Bevriezen van de energieprijzen!
- Herstel van de volledige index!
[/box]
Het aandeel van de armen is in de voorbije 25 jaar gestegen van 6 naar 15% van de bevolking. En dat terwijl de zogenaamde ‘socialistische’ partijen de laatste 20 jaar deel uitmaakten van de regering. De politici en patroons staan met hun toplonen en hun luxeleven ver af van de werklozen die moeten rondkomen met 657 euro per maand (het maximumbedrag voor een alleenstaande schoolverlater).
Ook de gepensioneerden hebben het niet breed: 39% van de gepensioneerden moet rondkomen met een maandinkomen dat lager is dan 750 euro. Het aandeel van de lonen en uitkeringen in het nationaal inkomen daalt sinds 1981. Toen bedroeg het nog 59,2%, in 2006 was het voor het eerst onder de 50%.
Niet iedereen lijdt onder de daling van de lonen en de stijgende prijzen. In 2006 steeg de totale welvaart in de wereld met 7,5%. Maar 1% van alle gezinnen ter wereld bezit een derde van alle rijkdom! Het aantal dollarmiljonairs is in 2006 toegenomen tot 9,6 miljoen mensen. Zij moeten zich geen zorgen maken over hoe ze de stookoliefactuur gaan betalen. Maar toch willen ze steeds meer.
De patroons vinden dat onze lonen te hoog zijn. De mogelijke regeringspartners willen nog eens 3 miljard euro cadeau geven aan het patronaat, voldoende om aan alle Belgische gezinnen meer dan 1.000 liter stookolie gratis te geven. Maar dat is voor de neoliberale partijen geen prioriteit, zelfs een maximumprijs voor stookolie kon er niet van af. Zij willen de “concurrentiepositie” van “onze” bedrijven verder versterken door de winsten op te drijven. Als de winsten niet goed genoeg zijn, hoe verklaar je dan de toename van het aantal miljonairs? Er is een rechtstreeks verband tussen onze dalende lonen en koopkracht enerzijds en de stijgende winsten en rijkdom van de patroons.
Om daar tegen in te gaan, is strijd nodig. Het ACV stelt terecht dat de lonen in bedrijven met een vakbondsvertegenwoordiging gemiddeld 3% hoger liggen dan in bedrijven zonder. In landen met sterke vakbonden hebben de arbeiders betere lonen en arbeidsvoorwaarden. Het bestaan van collectieve stelsels van sociale zekerheid beschermen vele arbeiders die anders in de armoede zouden gedrukt worden. Dankzij ons indexeringsmechanisme worden de arbeiders die niet meer werken en arbeiders die werken in kleine bedrijven zonder vakbondsvertegenwoordiging (een beetje) tegen koopkrachtverlies beschermd.
Maar de patroons willen dit niet langer en schreeuwen om de afschaffing van de index. Nochtans hebben de vakbondsleiders al flink hun best gedaan om de patroons tegemoet te komen. Sinds de invoering van de gezondheidsindex in 1994 tot 2006 verloren we 2% koopkracht doordat de index lager is dan de echte prijsevolutie. En in 2006 heeft men nog maar eens geprutst aan de index. De voorbije jaren stak men er allerlei producten in die in waarde dalen zoals computers. Maar mensen met een laag budget hebben er geen boodschap aan dat de hotelprijzen (-1% tussen 2004-2007); de vliegtuigticketten (-25%) of foto- en filmapparaat (-36%) goedkoper werden. Voor hen wegen vooral kosten als stookolie (+65%), doktersbezoek (+20%) of brood (+14%) door in hun budget.
De nationale betoging op 15 december is een goede stap. Het moet gepaard gaan met een informatie- en mobilisatiecampagne rond concrete eisen. Bovendien zal dit de vraag stellen naar een politiek alternatief: alle traditionele partijen schakelen zich in de neoliberale logica in waardoor de arbeiders en hun gezinnen over geen enkel groot politiek instrument beschikken. Een nieuwe arbeiderspartij is nodig! LSP wil daaraan meebouwen en is actief binnen het Comité voor een Andere Politiek (CAP), een initiatief dat voortkwam uit de strijd tegen het Generatiepact.