Paars eindigt bont en blauw
SP.a voorzitter Vande Lanotte en diens VLD-collega Somers begrepen het zelf niet goed. Wat is er verkeerd gelopen? De kaalslag van de SP.a werd door geen enkele peiling aangekondigd. Nauwelijks 10 maanden geleden kwam de SP.a nog zonder kleerscheuren uit de gemeenteraadsverkiezingen, +1,8% met een aantal flinke uitschieters in de grootste steden. Toen sprak men nog van een effect Vande Lanotte. Zowel de toenmalige partij van Dedecker, de VLD, als Dedeckers’ persoonlijke score leken zijn politieke begrafenis in te luiden.
Diezelfde Vande Lanotte incasseert nu in Oostende een verlies van bijna 20% (48% in de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 en slechts 25,6% in 2007), terwijl Dedecker uit zijn as herrijst. En daar stopt het niet, in Gent zakt SP.a-Spirit van 31,7 naar nog 21,3%, in Leuven van 38,1 naar 20,5%, in St. Niklaas van 35,4 naar 19,9% en in Hasselt van 45,7 naar 25,6%. Je zou voor minder aanvaarden dat “de partij de kiezer verkeerd begrepen geeft”.
Bij de VLD slaakt men een zucht van opluchting omdat het verlies maar 5% bedraagt, tegen 9% voor de paarse coalitiepartner, maar hoe dan ook, bont en blauw zijn ze allemaal. Voorts kan de VLD zich troosten met de gedachte dat de liberale familie in zetels als grootste politieke familie eindigt, met een zetel meer dan de christendemocratie.
De regeringskrant van paars, De Morgen, die in oktober vorig jaar nog de liberale en socialistische kopstukken de hemel in prees, wijt de slechte uitslag van SP.a-Spirit deze keer aan het grijze imago van Vande Lanotte. “Het programma was 100% professorenwerk, tot na de komma becijferd, precieser dan ooit. Maar met een neveneffect: saai, weinig opwindend en vooral niet begeesterend”, schrijft DM-journalist Walter Pauli. Groen heeft van de nederlaag van de SP.a niet echt kunnen profiteren. Daarvoor had ze, nog steeds volgens De Morgen, een te groot SP.a-gehalte, te voorbeeldig en te beleidsgericht. “De voornaamste eis van deze oppositiepartij was… een ministerpost”, besluit Pauli. Het klonk ooit anders. En verder: “Wie wars is van bravigheid, had maar één kant om naar te kijken, richting Dedecker. Hij had misschien enige aantrekkingskracht voor linkse kiezers”. Het grijze imago van Vande Lanotte? En Leterme dan? Was Vande Lanotte enkele maanden geleden dan zoveel hipper, nog voor hij optrad als Piet Piraat bij Debby en Nancy? Dat geloven we niet, net zomin als de suggestie van Vera Dua dat de Vlaamse kiezer rechts gezind is. De kiezers stemmen rechts, dat wel, maar vooral omdat “zichtbaar” links, SP.a-Spirit en Groen, hen voortdurend in de steek laat om een rechts beleid door hun strot te rammen.
Waar moet je heen als werkmens? SP.a beweert onze belangen te verdedigen, maar doet net het omgekeerde. Diensten afbouwen en duurder maken, werklozen verplichten om het even welke job aan om het even welke condities te aanvaarden, graaien in onze sociale zekerheid om geschenken uit te delen aan de patroons etc… Veel arbeiders denken dat ze, als ze dat willen, net zo goed voor de echte patronale partijen kunnen stemmen. De Vlaamse groenen lijken zich van hun links imago enkel in de oppositie te bedienen. Zodra de postjes, al is het maar van ver, in zicht komen, overheerst slechts machtsgeilheid.
De enige mogelijke alternatieven, de PvdA en het CAP, komen bij gebrek aan middelen en omdat de media hen doodzwijgen, niet eens in het gezichtsveld van de meeste arbeiders en hun gezinnen. De PvdA, daar heeft men nog over gehoord, van het CAP weten velen niet eens dat het bestaat. In die situatie gaat men het rijtje af: gisteren Rossem, dan Vlaams Belang, dan eens groen, dan weer eens SP.a-Spirit en deze keer Dedecker, die de voorbije jaren dagelijks op TV kwam met diens fratsen. De kiezer is op zoek naar verandering, maar welke stem hij ook uitbrengt, telkens weer komt de hamer van de sociale afbraak op dezelfde hoofden neer.