Traditionele partijen: oude wijn in oude zakken

De traditionele partijen voeren campagne voor de verkiezingen van 10 juni. Ze doen dat met allerhande beloften waarin ons een beter leven wordt voorgespiegeld. De reclamebureaus hebben beslist welke slogans bij welke doelgroepen passen en welk beeld die slogans moeten oproepen. Als we iets concreter gaan kijken naar wat de traditionele partijen ons willen voorschotelen, wordt vooral sterk duidelijk waarom er nood is aan een andere politiek!

Geert Cool

SP.a: nogmaals onze sociale zekerheid?

De SP.a probeert zich in de aanloop naar de verkiezingen opnieuw voor te doen als de beste verdediger van onze sociale zekerheid en als een partij die het opneemt voor de arbeiders en de armsten. Zo kondigde de partij aan dat ze werk wil maken van een verhoging van enkele uitkeringen, zoals het leefloon. Ook zou de partij het opnemen voor de gewone arbeiders, onder meer door Jan Vanderpoorten (ABVV-VW) naar het parlement te sturen.

Nochtans was er onder 19 jaar SP.a-deelname aan het beleid een sterke toename van de armoede, waardoor momenteel zo’n 15% van de bevolking in armoede leeft. De beloofde verhogingen van bijvoorbeeld het leefloon bij de vorige federale verkiezingen werden niet gerealiseerd. Hierop worden oude beloften gewoon herhaald…

De SP.a is er niet in geslaagd om iets te doen tegen de stijgende inkomensongelijkheid. Er werden mediagenieke uitspraken gedaan rond de lonen van topmanagers, maar de partij doet er niets aan. Daarenboven kiest de partij steeds meer kant tegen de arbeiders, denk maar aan het Generatiepact. Arbeiders vertegenwoordigen betekent in eerste instantie dat er een beleid gevoerd wordt in het belang van de arbeiders en hun gezinnen. Op dat vlak heeft de SP.a na 19 jaar regeringsdeelname niet bepaald een mooi palmares.

Groen!: naar een nieuwe regeringsdeelname?

Groen! heeft blijkbaar de kater van haar eerste regeringsdeelname verwerkt. De partij maakt zich op om terug in het nationale parlement vertegenwoordigd te zijn. Meer zelfs, de groenen achten zich klaar om meteen terug in een regering te stappen. Enige voorwaarde is dat het postje van klimaatminister in groene handen komt. Vera Dua stelde dat Groen! reeds door alle grote traditionele partijen is gepolst. De vreugde kan niet op, het verdelen van de postjes kan reeds voor de verkiezingen beginnen. Na het examen voor de lijsttrekkers, kan het examen voor het ministermandaat al worden opgemaakt.

Toen Groen! in de regering zat, heeft de partij aangegeven waar ze voor staat. Er werd gediscussieerd over taksen die ons het leven zuur maken. Maar een echt andere politiek hebben we niet gezien. Het feit dat nu zo sterk de nadruk wordt gelegd op het postje van klimaatminister versterkt bij ons alvast het vermoeden dat er ook nu geen verschil zal worden gemaakt door de eventuele groene ministers.

CD&V: respect voor topmanagers!

De “warme” samenleving van Yves Leterme begint met respect voor wie er warm inzit. Gewone arbeiders en hun gezinnen kunnen op minder respect rekenen. De besparingsmaatregelen van Balkenende (met het bevriezen van de sociale uitkeringen, discussies over de werkweek en de pensioenleeftijd,…) vormen het voorbeeld voor Leterme. In december 2006 erkende Leterme reeds dat de maatregelen die hij wil om onder meer de arbeidsmarkt “flexibeler” te maken, kunnen leiden tot “onrust”.

CD&V vermijdt om haar programma al te duidelijk naar voor te brengen. Het feit dat de partij voor haar lijsten onder meer beroep doet op topmanagers – zoals de voormalige manager van Volvo-Gent, die in oktober 2006 nog verklaarde dat er minstens 50 Generatiepacten nodig zijn – geeft echter aan in welke richting het christen-democratische respect zal gaan.

Om de arbeiders een reeks besparingen op te leggen, kan CD&V steeds terugvallen op haar communautaire standpunten van verdelen-om-te-besparen. Kartelpartner N-VA kan daarbij haar nut bewijzen bij het uitspelen van Franstaligen tegen Nederlandstaligen (en vooral vice versa).

VLD: open over besparingsplannen

De liberalen moeten het in de verkiezingscampagne vooral hebben van beeldvorming. De partij heet plots “Open VLD”. Die openheid geldt alvast niet voor wie zijn of haar land ontvlucht en hier asiel zoekt, die mensen botsen op minister Dewael die hen zonder pardon uitwijst. De openheid geldt ook niet voor werklozen die gemeenschapsklusjes moeten gaan uitvoeren, onder de dreiging om voor gesloten deuren te staan als ze een werkloosheidsuitkering aanvragen.

De “openheid” van de VLD heeft blijkbaar vooral betrekking op de besparingsplannen waarvan de arbeiders en hun gezinnen de dupe zijn: aanvallen op de uitkeringen, langer werken voor eenzelfde loon, repressie tegen werklozen, privatiseringen,… Niet alleen de traditionele openbare diensten moeten worden uitverkocht aan de private sector, de VLD stelt ook uitdrukkelijk voorstander te zijn van een “eerlijke marktwerking” in “niet-traditionele marktsectoren zoals de kinderopvang en de ouderenzorg”.

Hoe “eerlijk” de marktwerking is, weten we sinds de afdankingen bij Volkswagen-Vorst allemaal: om de winsten te verhogen, worden duizenden arbeiders op straat gezet en moeten de overblijvers langer werken voor eenzelfde loon.

Vlaams Belang: patronaal belang

Het VB probeert zich nogmaals voor te doen als het “enige alternatief” op de politiek van de traditionele partijen. De partij doet daartoe beroep op haar aloude thema’s: harde aanpak van vreemdelingen, criminaliteit en Walen. Uiteraard geldt de harde aanpak niet als eigen leden worden veroordeeld. Voormalig politie-commissaris Bart Debie wordt de hand boven het hoofd gehouden ondanks zinloos geweld en vervalste PV’s.

Met haar grote woorden kan het VB wellicht heel wat kiezers overtuigen, het ongenoegen tegenover de traditionele partijen is immers groot. Maar hoe staat het VB tegenover de belangen van de arbeiders en hun gezinnen? De partij vond destijds dat het Generatiepact niet ver genoeg ging, ze wil meer patronale cadeaus, beperking van de mogelijkheden van de vakbonden om zich te organiseren,…

Het neoliberale besparingsbeleid leidt tot meer armoede en een repressiever beleid. Wat is het antwoord van het VB daarop? “Liever wat meer Robocops dan mietjes”, zou Dewinter zeggen. Meer van hetzelfde dus en dat onder de noemer van een “alternatief”.

Hoog tijd voor een andere politiek!

Tegenover de campagnes van de reclamebureaus en de oude wijn in de oude zakken van de traditionele partijen en het VB, is er nood aan een andere politiek. Een politiek die ingaat tegen de aanvallen op de sociale verworvenheden, niet in de val van communautaire spelletjes trapt, niet gericht is op meer repressie, niet meedoet aan postjespakkerij en niet alleen in woorden opkomt voor de belangen van de arbeiders en hun gezinnen.

In zowat iedere belangrijke beweging van de afgelopen 10 jaar is gebleken dat we over geen enkele politieke formatie beschikken die onze eisen ook in het parlement verdedigt, of die van haar parlementaire posities gebruik maakt om onze strijdbewegingen te versterken. Op 28 oktober 2005 betoogden 100.000 arbeiders tegen de aanvallen op onze pensioenen, waarop geen enkel Nederlandstalig parlementslid tegen het Generatiepact stemde.

Als we onze stem politiek willen laten weerklinken, is het nodig om te breken met het asociale beleid van de traditionele partijen. Dat zullen we zelf moeten doen, het Comité voor een Andere Politiek kan een eerste aanzet daartoe geven met haar verkiezingsdeelname. Een stem voor CAP is geen nutteloze of weggegooide stem, het is integendeel een belangrijk signaal. En, zoals de Amerikaanse socialist Eugene Debs bijna 100 jaar geleden reeds stelde: je kan beter stemmen voor iets wat je wil zonder het te krijgen dan te stemmen voor iets wat je niet wil, maar wat je wel krijgt.