[Column] SP.a: op zoek naar inhoud. En de terugkeer van Karl Marx

Satirische column door (pd), overgenomen vanop links-socialisme.blogspot.be

De SP.a is sinds de smadelijke nederlaag van Patrick "personality magazine" Janssens in Antwerpen, de achteruitgang – in de meeste gemeenten – in de verkiezingen en een zoveelste begroting die de besparingen en tekorten nog eens wat breder uitsmeert onder de werkende bevolking enigszins op de dool. De idee dat de sterkste schouders – lees de superrijken en de bazen – de zwaarste lasten dragen, werd reeds langer op hoofdgeschud onthaald door de achterban.

Om een en ander wat eerlijker te verdelen, passeren de SP.a-kopstukken graag, veelvuldig en blijgezind langs de kassa van allerhande bestuurs- en beheersmandaten. Er is geen alternatief, kameraden. Enkel het Janssens-, Luc Van den Bossche-, Stevaert- en Termont- (6 betaalde mandaten voor de fiscaal progressieve burgemeester) en Vande Lanottegewijs aaneenrijgen van betaalde functies komt overeen met de menselijke natuur. Die is nu eenmaal egoïstisch. Bij de SP.a hebben ze zich daar reeds langer, als betrof het een Romeins bacchanaal, gelaten bij neergelegd. Zolang het de werkende bevolking niet is die opkomt voor haar belangen wordt de natuur der dingen gerespecteerd.

In het kader van het SP.a-congres van het afgelopen weekend stond voorzitter Bruno Tobback dan ook voor een moeilijke taak. Hoe verkocht krijgen dat er in een partij van doorgedreven postjespakkers en slaafse dienaars van het financieel-economische establishment nog enige politieke visie te vinden was? Een die verder ging dan het schijfje per schijfje laten betalen van de crisis door de werkenden, de werklozen, de jongeren en gepensioneerden? De door Vande Lanotte rondgestrooide idee dat we weer eens om onze uitgeholde index moesten staan juichen, was duidelijk een lolletje. Dat de regering de fiscale fraude zou tackelen terwijl de miljoenen die ze daarmee wil ophalen, verbleken bij de tientallen miljarden die de multinationals en grote aandeelhouders jaarlijks achterover slaan? Het bleek eveneens een zeer geslaagde grap, die helaas weinigen kon overtuigen.

Als waterpistolen, Gemeentelijke Administratieve Sancties en andere tasers niet werken, moet je de kanonnen bovenhalen. Geconfronteerd met een ideologische leegte die enkel gapend kan worden genoemd, met het vastlopen van een systeem dat dagelijks sociale ravages aanricht, met een kiespubliek dat in de grootste Vlaamse stad de traditionele partijen tot een hallucinant derde van de stemmen heeft gereduceerd, kan je alleen maar naar de grote middelen grijpen.

En zo is het gekomen dat delen van het establishment – die van geen gram revolutionair élan kunnen worden beschuldigd – elkaar onderling voor "marxist" zijn gaan uitkrijten. In de media soms ook als "Marxist" geschreven. Dat ziet er bij valavond nog imponerender uit. Als je echt niet meer weet van welk hout intellectuele pijlen maken, zorg er dan voor dat een nog grotere besparingsfanaat je voor volgeling van Marx en liefst ook Lenin en Rosa Luxemburg uitmaakt (dat is de volgende stap).

Bruno Tobback verwoordde dat in De Standaard als volgt: "Het kan me niet schelen als mensen van rechts me dan een marxist noemen. Dat gaat niet over structuren of maatregelen van tien, twintig, vijftig jaar geleden. Wel over vasthouden aan waarden die eeuwig zijn, die je vertaalt naar moderne politiek, naar solidariteit en gelijkheid." Zo bemantel je dus de aanval op de werkloosheidsuitkering en de kaalslag in openbare diensten als het onderwijs en de NMBS. Minder "eeuwige waarden", zullen we maar zeggen. Groot acteertalent en een betwistbare band met de realiteit zijn een eerste vereiste voor elk kapitalistisch politicus. Ze kunnen er zelf om lachen, zolang het nog duurt.

Niemand bij zijn nuchtere verstand zou Bruno Tobback ooit van een spatje ideologie verdenken. Dus moet hij uit pure intellectuele armoede zelf een uitnodiging aan nog driestere crisismanagers richten om – alsjeblief, dank u wel – als "marxist" te worden weggezet. Het bebaarde spook waart opnieuw rond in de hoofden van dolgedraaide ondernemers en besmuikte neoliberalen-die-het-niet-geweten-willen-hebben – de sociaaldemocratie. En die de samenleving niet naar de structuren van "tien, twintig, vijftig jaar geleden" aan het terugvoeren zijn, maar meer en meer naar toestanden van massale werkloosheid en politieke instabiliteit die ons in de vergeten gewaande jaren ’30 dumpen. In Zuid-Europa is de economische depressie – en het bijhorende opkomende fascisme – al een feit. De doorsnee Griek had je 5 of 10 jaar geleden ook niet geloofd als je het huidige beeld van de Griekse samenleving aan hem of haar had voorgehouden. Als de burgerlijke economen er zo dikwijls en zo ver naast zitten met hun analyses, wat is hun methode dan nog waard?

Ondernemers op het topje van de economische vulkaan en politici die op de burgerlijke limieten stoten, voelen aan dat Marx zijn analyse en – erger – oplossingen weer eens een opgang zouden kunnen kennen. Tobback voegde er wel aan toe dat hij "de dialoog" blijft zoeken met de ondernemers. De dialoog! Hoe ga je in "dialoog" met een gebedsmolentje dat op alles wat er fout loopt onder de zon "het is de loonkost – maar niet die van ons" antwoordt?

En toch. Nu we weten dat het Tobback niets kan schelen dat hij "marxist" wordt genoemd, houdt niets hem nog tegen om als herboren SP.a-ideoloog zijn ideeën in boekvorm onder de massa’s te verspreiden. Reeds enkele suggesties van deze nederige website:

– "Het Opportunistisch Manifest – Asociale Neoliberalen van rond de kerktoren, verenigt u"

– "Het Kapitaal – Een leerrijke dialoog met de uitbuiters die uw sociale zekerheid willen afschaffen"

– "De Klassenstrijd in Frankrijk is gelukkig niet die in België"

– "De notionele intrestaftrek is opium voor de patroons – wie wil er ook eens puffen?"

Schrijf ze, kameraad Tobback! De massa’s zullen u dankbaar zijn en er zeker nooit meer aan denken om hun eigen partij op te richten.