Besparingen werken niet! Verdedig onze koopkracht!
Met de zogenaamde ‘pijnloze’ besparingen heeft Di Rupo voor 2003 3,7 miljard euro gevonden. Dat bedrag zal in het voorjaar bij de begrotingscontrole opnieuw opgetrokken worden. Het komt bovenop de 14,3 miljard die eerder dit jaar al werden bespaard. Het maakt dat de totale besparingsoperatie die we op een jaar tijd te slikken kregen intussen 18 miljard euro omvat.
Artikel door Nicolas Croes
De maatregelen voor de begroting van 2013 maken duidelijk waar het geld wordt gezocht en vooral waar niet. Er wordt gehoopt om 216 miljoen euro te vinden met de strijd tegen fiscale fraude. Die fraude wordt door het Instituut voor de Nationale Rekeningen op 13,6 miljard euro geschat, professor Pacolet van de KULeuven schat het op 34 miljard euro per jaar. Bij de hervorming van de notionele intrestaftrek wordt 170 miljoen euro gezocht, nadat met deze fiscale cadeaus eerder miljarden aan gemeenschapsmiddelen naar de kas van de multinationals werden doorgeschoven.
De middelen worden nu gezocht bij diegenen die al betaald hebben, diegenen die nu al moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Er wordt bespaard op onze openbare diensten (674 miljoen), sociale zekerheid (710 miljoen) en op onze lonen. De loonstop komt er op een ogenblik dat reeds een op de tien Belgen kampt met een ondraaglijke schuldenlast. Eind oktober waren er 100.192 mensen in ons land die in een collectieve schuldenregeling zaten. Hun aantal zal ongetwijfeld verder toenemen.
Het is niet verwonderlijk dat een peiling aangeeft dat 64% van de Belgen “erg negatief” of “eerder negatief” staat tegenover de gevolgen van de opgemaakte begroting. Ondanks de dagelijkse stortvloed van klaagzangen van winsthogerige ondernemers, hun neoliberale politici en hun professionele broodschrijvers, is een grote meerderheid van de bevolking tegen de besparingsrecepten gekant.
Onderzoeksbureau Ipsos stelde vast dat 75% voor een vermogensbelasting is. Dat gaat over de gewone bevolking, bij de politieke partijen ligt dat percentage een pak lager. Maar liefst 80% wil een belasting op financiële speculatie. Aan de andere kant is maar 5% voor een afschaffing van de index. Bij de media liggen de percentages anders: aanvallen op de index zijn goed voor minstens 75% van de aandacht, terwijl een vermogensbelasting het met minder dan 5% moet doen. Zelfs het idee om vanaf een bepaald inkomensniveau de index af te schaffen, is betwist. 53% is voor, 42% is tegen. Onder jongeren is 54% tegen. Generatieconflict, iemand? Om toch een goed cijfer te kunnen voorleggen, vroeg Ipsos aan de werknemers uit de privé-sector of zij een indexsprong voor ambtenaren goed vonden, 62% antwoordde positief.
De propagandacampagne wordt steeds harder, deels uit wanhoop. Een steeds groter deel van de bevolking weet immers dat het besparingsbeleid niet werkt. In het geval van de tienduizenden die de afgelopen maanden hun job verloren, is dat letterlijk op te vatten. Ondanks alle fiscale cadeaus aan de grote bedrijven en ondanks alle inleveringen op onze levensstandaard, blijft de afdankingsgolf duren. Hoeveel koopkracht zullen ze ons nog afpakken? Tot we allemaal in de collectieve schuldenregelingen zitten? De retoriek dat we nu eenmaal allemaal de broekriem moeten aanhalen, dient louter als excuus om een asociaal beleid te voeren waarbij de gewone werkende bevolking moet opdraaien voor de crisis. De echte verantwoordelijken voor die crisis worden ongemoeid gelaten: de speculanten, grote aandeelhouders, bankiers, grote patroons en hun politieke vrienden.
In een persverklaring na de bekendmaking van de begroting stelde de Franstalige christelijke bediendencentrale CNE (tegenhanger van de LBC): “Na vijf jaar van besparingen bereikt de Griekse overheidsschuld 190% van het BBP, kent het land een werkloosheidsgraad van 23,5% en zijn de lonen met 30% tot 40% gezakt. (…) Het is duidelijk dat het aan de vakbonden en de linkse politieke krachten is om alternatieven naar voor te schuiven en dit met alle mogelijke middelen waarover ze nog beschikken.”
De middelen waarover we beschikken, zijn die van de collectieve kracht van de arbeidersbeweging. Diegenen tegen wie we strijden, beschikken over het kapitaal. Wij hebben de kracht van ons aantal. Er is nood aan een goed actieplan met stakingen en betogingen gekoppeld aan een brede sensibiliseringscampagne in de bedrijven en op straat. Om brede lagen mee te krijgen, zal het niet volstaan om een wandeling in Brussel te houden. Er is een oplopend actieplan nodig waarmee we een krachtsverhouding opbouwen. De ernst van de besparingslawine die op ons afkomt, vereist zo’n doortastend antwoord.