Dit is geen compromisbegroting!

Loonmatiging, vermindering van openbare en sociale uitgaven… terwijl de rijken opnieuw de dans ontspringen

Voor de gewone werkenden en hun gezinnen is dit geen compromisbegroting. Het is enkel een compromis tussen zij die vinden dat de grote meerderheid van de bevolking aan levensstandaard moet inboeten en enkel nog ruziën over hoe dat moet gebeuren. Dat ook (een deel van) de patroons deze begroting verketteren, moet dan volgens o.a. Johan Vande Lanotte aantonen dat ze echt worden aangepakt. Nochtans zijn de maatregelen die de rijken en de grote ondernemingen zouden raken zoals steeds gemakkelijk te ontwijken en worden daar hoe dan ook slechts apennootjes gezocht. Bovendien worden deze gecompenseerd met nieuwe lastenverlagingen terwijl hun diefstal via de notionele intrest gewoon verder gaat.

Artikel door Anja Deschoemacker uit de december/januari-editie van De Linkse Socialist

Drie decennia van loonmatiging

De PS stelt dat ze een indexsprong heeft kunnen tegenhouden en dat de meerderheid van de bevolking met dit budget wordt gevrijwaard. “Zonder ons zou het allemaal veel erger zijn geweest”, is de toon die wordt gezet. Een indexsprong zou echter vrij onmiddellijk zijn beantwoord met massale strijd vanwege de arbeidersbeweging en dat moest vermeden worden. Maar de koopkracht en levensstandaard van de grote meerderheid wordt wel degelijk stevig aangetast.

Deze begroting komt immers bovenop drie decennia van loonmatiging.

Eerst met indexsprongen, opgelegd door regeringen van christendemocraten en liberalen. Deze werden beantwoord met het einde van de sociale vrede, in die zin zelfs dat de CVP de christelijke bonden niet langer onder controle kon houden. Het duurde tot eind jaren ’80, toen de sociaaldemocratie in de regering werd opgenomen (en er sindsdien niet meer uit weg is gegaan). De loonmatiging die door deze rooms-rode regeringen werd opgelegd – de loonnorm, enkele jaren loonbevriezing, gezondheidsindex – had een veel dieper en blijvend effect. De massale vakbondsmobilisatie werd door de vakbondsleiders afgeremd en uiteindelijk gestopt met het argument dat dit “de meest linkse regering mogelijk” was.

Daarna kwamen de paarse regeringen – nog steeds met de sociaaldemocratie – die verder op dit pad gingen.

En daarna kwam de chaos, waarbij het steeds moeilijker werd een regering te vormen, voornamelijk omdat de steun voor alle grote partijen van de burgerij ernstig aangetast was door de ondermijning van de levenstandaard van de grote meerderheid van de bevolking en de onderfinanciering van sociale zekerheid en openbare diensten en infrastructuur. Die hele tijd zijn alle werkenden gewoon belastingen en sociale zekerheidsbijdragen blijven betalen, terwijl het aan de kant van de bazen verminderingen van belastingen en sociale zekerheidsbijdragen bleef regenen.

In 2009-’10 mochten de lonen slechts stijgen (bovenop de gezondheidsindex) met 250 euro netto per jaar, in ’11-’12 met 0,3%. Tegelijk liepen de laatste 15 jaar de lastenverlagingen aan de patroons steeds hoger op, in 2012 gaat het in totaal al om bijna 10,5 miljard euro. En toch zijn het opnieuw enkel de lonen die moeten matigen, de winsten en opbrengsten uit kapitaal mogen opnieuw de pan uit swingen.

Het is nooit genoeg

Maar de bazen roepen en brullen dus dat het “niet genoeg” is. Als er iets is wat we met zekerheid kunnen leren uit de voorbije dertig jaar, iets wat absoluut voorspelbaar is, dan is het wel dat het voor de bazen nooit genoeg zal zijn. Met al meer dan de helft van de jongeren in de werkloosheid in Spanje en Griekenland blijven ze eisen dat er bespaard wordt, niet op hen, maar op de werkenden en armen. De centen van bedrijven en kapitaalbezitters staan veilig op voor de fiscus onbereikbare bankrekeningen. Als je een pak melk steelt in de supermarkt, moet je het product betalen met een boete erbovenop. Als je miljarden steelt door belastingen op grote sommen te ontwijken, word je vriendelijk gevraagd ter ug te komen en betaal je minder dan je normaal had moeten doen.

Met deze begroting worden de rijken en grote bedrijven gevrijwaard. Betaalt de “Vlaamse middenklasse” het gelag, zoals de N-VA stelt? Ja. In België, net als elders, wordt de kleine middenstand hard geraakt door de crisis. Samen met de werkenden en de uitkeringsgerechtigden horen ze tot die bevolkingsgroep die niet zomaar kan vluchten voor de lasten die worden opgelegd. Hun inkomen wordt bovendien aangetast door de daling van de koopkracht van de werkenden. Maar met de recepten van N-VA, Voka en Unizo zou er voor de meerderheid van kleine zelfstandigen geen verbetering komen.

Net als de andere gevestigde partijen gaat N-VA ervan uit dat de baten voor de rijken en bedrijven zijn en de lasten voor de werkenden. Ze brult dan wel hoe de Vlaamse middenklasse wordt geraakt door de huidige maatregelen, maar is zelf voorstander van effectieve loondaling (indexsprong, fundamentele aanpassing van het indexmechanisme) en van de totale afbouw van de sociale bescherming, wat de koopkracht van de brede bevolking nog feller zou ondermijnen, met nog hardere effecten bij de middenstand.

Verzet is nodig

Als de 99% van de bevolking een einde wil aan de verarming en aan het gebrek aan goede vooruitzichten voor de toekomst, dan moet de macht van de 1% gebroken worden. Met al hun gebrul over de “middenklasse” verdedigt de N-VA als puntje bij paaltje komt vooral de belangen van de 1% rijksten, van de exportbazen die geen boodschap hebben aan binnenlandse koopkracht. De enige groep in de bevolking die een einde kan maken aan de diefstal van de 1% is de arbeidersklasse.

De vakbonden beraden zich over deze begroting, hun reactie in de diepte komt na de productie van deze krant. Ze moeten deze begroting verwerpen en de loonmatiging weigeren. Ze moeten hun troepen mobiliseren en ophouden met doen alsof we nog in een situatie van “sociale vrede” zitten. Met de loonbevriezing en de nu al openlijke dreigingen dat een indexsprong er nog zit aan te komen bij een van de volgende begrotingscontroles, is de oorlog al verklaard.

Een actieplan is nodig, een actieplan dat de grote meerderheid van werkenden informeert, betrekt en mobiliseert, wat het best lukt indien ook op het politieke vlak een instrument voor de arbeidersklasse wordt gecreëerd. Zwakheid zet aan tot agressie. Iedere loonmatiging die in het verleden werd aanvaard, heeft enkel geleid tot een volgende loonmatiging. Laat het stoppen voor we aan Chinese lonen moeten werken!