Crisis: waar is het einde van de tunnel naar toe?

De Franse president Nicolas Sarkozy zei begin dit jaar: “Het jaar 2012 zal niet gemakkelijk zijn”. Het IMF voorzag toen in haar perspectieven voor de wereldeconomie dat het “economische herstel bedreigd wordt door de groeiende spanningen in de Eurozone en de fragiele evenwichten in andere regio’s. De financiële voorwaarden worden slechter, de groeiperspectieven zijn beperkter en de risico’s worden groter.” De afgelopen weken waren er even optimistische berichten: de Griekse schulden werden deels afgeschreven.

Artikel door Alain (Namen)

De Eurozone zal dit jaar wellicht een negatieve economische groei kennen van ongeveer -0,5%. De Europese politici stellen dat dit een beperkte inkrimping is, maar het komt wel bovenop twee jaar van besparingsbeleid waarbij miljoenen mensen hun toekomstperspectieven zagen smelten als sneeuw voor de zon. In Spanje zit meer dan de helft van de jongeren zonder werk. Griekenland zal dit jaar een negatieve groei van minstens 4-5% kennen, en dat na vijf eerdere jaren van recessie. In Europa is het einde van de crisis nog zeker niet in zicht.

Sommigen hoopten dat China en de opkomende landen voor een uitweg zouden zorgen. Nu zien we echter dat deze landen zelf worden getroffen door de vertraging van de wereldeconomie. Na een groei van 10,4% in 2010 en 9,2% in 2011 wordt in China dit jaar een groei van 8,2% verwacht. India kende in 2010 nog een groei van 9,9%, maar dat liep vorig jaar terug tot 7,4% en zou dit jaar niet meer boven de 7% geraken. Dat is niet eens voldoende om de prijsstijgingen en de bevolkingsgroei op te vangen. Deze landen bieden geen uitweg, ze worden integendeel mee naar beneden getrokken.

De crisis leidt tot een afbouw van de industriële productie. Dit zet de werkgelegenheid verder onder druk waardoor de crisis nog erger wordt.Zo dreigt ArcelorMittal na de warme fase in Luik ook over te gaan tot sluitingen in Florange (Frankrijk) en Belval (Luxemburg). FIAT-baas Sergio Marchionne kondigde al aan dat de productie in Europa met 20% zal worden afgebouwd. Hij stelde in de Franse krant Le Figaro: “We hebben geen keuze ook al zal het pijn doen.”

Het spook van een bankroet van Griekenland en van een bijhorende algemene financiële crisis is tijdelijk wat vooruitgeschoven. Maar de kapitalisten zijn er niet in geslaagd om hun financiële instellingen gezond te krijgen. Ook in ons land hangen de bankgaranties als het zwaard van Damocles boven onze hoofden. Alle bankgaranties samen zijn goed voor 137,85% van het bbp of 510,603 miljard euro! Als die garanties worden aangesproken, zal de gewone bevolking de factuur moeten betalen. Dit betekent nog meer besparingen waarbij een kaasschaaf niet zal volstaan.

Het enige antwoord van de kapitalisten op de crisis bestaat uit een frontale aanval op onze levensstandaard. Ze kunnen de economie niet terug op gang trekken door de werkloosheid af te bouwen en iedereen een degelijk loon en goede sociale bescherming aan te bieden. Als we een einde willen maken aan de crisis, zullen we moeten vechten voor een ander systeem.