30 november. Algemene staking van de Britse openbare sector
Woensdag vindt in Groot-Brittannië de grootste stakingsactie sinds 1926 plaats. Tot drie miljoen werkenden zullen deelnemen aan de algemene staking van de openbare sector. Gemeentepersoneel, ambtenaren, leraars, verpleegkundigen,… gaan allemaal samen in verzet tegen het besparingsbeleid van de regering-Cameron. Dat is ook het soort van beleid dat ook De Wever bij ons had willen opleggen.
De miljonairsregering beweert dat de harde besparingen moeten toelaten dat de begroting tegen 2014-15 terug in evenwicht is. Zoals wij steeds stelden, moet ook David Cameron nu erkennen dat dit niet mogelijk zal zijn.
De regering beweert dat de private sector voordeel zou halen uit de afbouw van de publieke sector. Intussen wordt duidelijk dat dit niet het geval is. De afbouw van de publieke sector leidt enkel tot een verdieping van de kapitalistische economische crisis. Het zorgt voor een toename van het aantal werklozen (2,62 miljoen waarvan 1,2 miljoen jonge werklozen) en minder inkomsten voor de overheid nu de belastinginkomsten afnemen. Mogelijk gaan we hierdoor naar een toename van het begrotingstekort.
De regering van Conservatieven en Liberaal-Democraten blijven echter vasthouden aan een besparingsbeleid. Enkel de superrijken worden daar beter van. Het afgelopen jaar kregen de topmanagers van de 100 grootste bedrijven 49% opslag. Recente cijfers van de High Pay Commission tonen aan dat de kloof tussen de rijksten en de rest van de bevolking nog nooit zo groot was sinds koningin Victoria op de troon zat.
De besparingen vernietigen het leven van miljoenen mensen. De jongeren, ouderen, zieken en mensen met een beperking staan vooraan als er wordt bespaard. Deze besparingen betekenen voor een meerderheid van de bevolking een lagere levenskwaliteit.
Genoeg is genoeg! Het is hoog tijd om de strijd aan te gaan. Dat is wat de miljoenen personeelsleden van de publieke sector zullen doen op 30 november (N30). Zij zullen onder meer hun pensioenen verdedigen. Dit wordt de grootste stakingsdag sinds 1926 en het jaagt de regering schrik aan.
De regering verklaarde dat het personeel van de publieke sector meer moet betalen voor hun pensioen, langer moet werken en een lagere pensioen zal ontvangen. Volgens de regering zijn de riante pensioenen niet langer betaalbaar. Dat komt dat van een conservatieve minister die een eenmalige pensioenbonus van 731.000 pond zal krijgen bovenop een jaarlijks pensioen van 43.825 pond.
Op 30 november gaat het om de verdediging van de pensioenen, maar het is ook een krachtig wapen in de strijd tegen alle besparingen. We worden overal geconfronteerd met besparingen op lonen, jobs, diensten,… Een staking met drie miljoen deelnemers zal de Con-Dem regering een voorsmaakje geven van het verzet dat mogelijk is. Wij hebben een enorme potentiële macht, die kracht moet georganiseerd worden en een leiding krijgen die ervoor gaat.
De vakbonden moeten duidelijk maken dat N30 geen eenmalig gegeven is om wat stoom af te laten, maar onderdeel van een vastberaden strategie om de besparingen te stoppen. De vakbondsfederatie TUC moet van N30 gebruik maken om een volgende stakingsdag bekend te maken: een 24-urenstaking of een 48-urenstaking binnen de komende twee maanden.
De acties moeten ook worden uitgebreid naar de private sector. We moeten zien hoe van de volgende 24-urenstaking een volledige algemene staking kan worden gemaakt met zowel de publieke als de private sector. Minstens moet er een oproep komen om de verschillende syndicale acties te coördineren. Zo worden er momenteel bijvoorbeeld acties gepland van elektriciens die zich verzetten tegen het nationale loonakkoord met loonsverlagingen tot 35% bij bouwondernemingen die tegelijk kredieten van de overheid krijgen.
Andere stakingen
Nationale acties tegen de aanvallen op de pensioenen kunnen ook andere stakingsacties versterken. Zo zijn er specifieke acties, onder meer tegen de dreigende privatiseringsgolf.
Bij een strijdbare strategie is het van cruciaal belang dat de beslissingen niet worden genomen door een kleine groep leiders aan de top van de vakbonden. Er moet een grote betrokkenheid van onderuit zijn, alle vakbondsleden moeten democratische controle kunnen uitoefenen op de onderhandelingen en op het actieplan.
Binnen de vakbonden is er nood aan een strijdbare linkerzijde die ervoor opkomt dat de bonden de belangen van de leden verdedigen. Een mogelijke eis daarbij is dat voltijdse vertegenwoordigers van de vakbond worden verkozen en dat de vakbondsleiders niet meer verdienen dan een gemiddelde geschoolde werknemer. Het netwerk van delegees, National Shop Stewards Network (NSSN), organiseert strijdbare vakbondsmilitanten en kan een belangrijke rol spelen in het organiseren van een strijdbare linkerzijde.
Gecoördineerde stakingsacties kunnen de regering ten val brengen. Dat zou de miljoenen werkenden een enorm zelfvertrouwen bezorgen. Maar indien het enkel leidt tot een nieuwe regering waarin Labour het voor het zeggen heeft, zal er niets veranderen.
Labour haalt haar middelen in grote mate van de vakbonden die aan N30 deelnemen. Labour-topman Ed Balls verklaarde op zijn partijconferentie eerder dit jaar dat een Labour-regering evenzeer zou besparen op de pensioenen in de publieke sector en er ook voor zou pleiten dat we langer moeten werken, meer moeten bijdragen en daar minder voor terug zouden krijgen. Op lokaal niveau heeft iedere gemeenteraad met een Labour-meerderheid de besparingen van de nationale regering loyaal uitgevoerd en opgelegd. Geen enkel gemeenteraadslid van Labour heeft tegen de besparingen van de door Labour gecontroleerde gemeenteraden gestemd.
Labour-voorzitter Ed Milliband toonde aan welke kant hij staat toen hij de stakingsacties van 30 juni veroordeelde. Om het helemaal duidelijk te maken liet hij zich die dag in het parlement fotograferen toen hij bij een kopje thee stond te lachen met Cameron en Clegg. Nu weigert Milliband iedere steun aan N30, ook al is er brede steun voor die stakingsdag. Zelfs de krant ‘Daily Mirror’ roept op om geen kritiek te leveren op de “werknemers uit de zorgsector, het gemeentepersoneel, verplegenden, leraars,… die in opstand komen omdat zij moeten opdraaien voor de bonussen van de ‘banksters’ [een samengaan van bankiers en gangsters]”.
N30 toont het enorme potentieel van de georganiseerde arbeidersklasse. Maar zonder politieke stem zullen we met een hand op de rug vastgebonden de strijd moeten aangaan. Wij zeggen dat de vakbonden moeten bouwen aan een nieuwe partij, een partij die opkomt voor de belangen van de meerderheid van de bevolking.
De afgelopen 18 maanden heeft de Socialist Party deelgenomen aan de Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC), een electorale alliantie met onder meer strijdbare syndicalisten van vakbonden als RMT, PCS en NUT. Het belang van TUSC is groot omdat het syndicalisten, activisten en socialisten toelaat om deel te nemen aan verkiezingen en een stem te geven aan het verzet tegen de besparingsconsensus van de traditionele partijen. Dit initiatief kan in de komende periode op een veel grotere schaal ontwikkelen. Tijdens de staking van 30 juni kreeg iedere oproep aan de stakers om zelf deel te nemen aan de verkiezingen als ‘kandidaat tegen de besparingen’ enorm goede reacties.
Programa
Zelfs indien vakbondskandidaten aanvankelijk met een beperkt programma aan de verkiezingen zouden deelnemen – verzet tegen alle besparingen op werkgelegenheid, pensioenen, diensten en uitkeringen, verzet tegen alle antivakbondswetten – zou dit een enorme stap vooruit zijn. De strijd van het personeel van de publieke sector gaat echter verder dan deze onmiddellijke thema’s. Het is in realiteit een strijd tegen de gevolgen van het kapitalisme vandaag en daarom stelt het ook de noodzaak van een socialistisch alternatief.
De economische crisis werd niet veroorzaakt door de gewone werkenden, het is een crisis van het kapitalistische systeem. Dezelfde bankiers en speculanten die aan de basis van de crisis liggen, eisen nu dat de regeringen hen redden en daartoe besparen op onze kap. Doorheen Europa willigen alle regeringen de eisen van de bankiers en speculanten in.
Een socialistische samenleving zou de belangen van de miljoenen gewone mensen verdedigen, niet van de miljardairs. We zouden beginnen met de nationalisatie van de volledige financiële sector – niet om vervolgens de bankiers aan het roer te laten staan, zoals New Labour dit deed – maar om de sector op een democratische wijze te beheren en te controleren en dit ten dienste van de meerderheid van de bevolking.
Dat zou slechts een begin zijn. Het kapitalisme leidt tot een enorme economische vernietiging. In Groot-Brittannië is al zowat 10% van alle rijkdom verloren gegaan als gevolg van de recessie. Er zijn intussen 2,62 miljoen werklozen volgens de officiële cijfers. We zullen alle grote bedrijven die de economie domineren in publieke handen moeten brengen om de productie en de distributie te kunnen plannen naargelang de behoeften en niet voor de winsten.