Blijf protesteren tegen gruwel in Gaza. Niemand is vrij tot iedereen vrij is

“Alle hoop is verdwenen.” Zo vatte een dokter uit Gaza de gruwelijke situatie samen. Honderdduizenden Palestijnen verloren hun huis, hun leven en hun toekomst. Alles ligt in puin. Dat is letterlijk te nemen: volgens het Milieubureau van de VN (UNEP) zorgden de bombardementen en militaire agressie al voor 39 miljoen ton puin in Gaza. Dat is 107 kilogram per vierkante meter of 13 keer meer dan de schade van alle conflicten wereldwijd sinds 2008.

De machthebbers luisteren niet naar het massale protest. De wapenleveringen gaan gewoon door, midden juni zetten de VS het licht op groen voor de levering van 50 F15’s en ander militair materieel. Een studie van 11.11.11 en Fairfin toonde aan dat BNP Paribas miljarden investeert in bedrijven die wapens verkopen aan het Israëlische leger. De Belgische overheid is een aandeelhouder van de bank, maar beweert niets te kunnen doen. De uitkering van werklozen afpakken is onder het kapitalisme blijkbaar gemakkelijker dan het stoppen van een oorlogsmachine. 

De bevolking van Gaza heeft niets aan de woorden van wereldleiders over humanitaire hulp, ze heeft dringend nood aan daden. De regering van Netanyahu is niet bereid om daarop toe te geven. Zelfs gevechtspauzes door het leger werden meteen bekritiseerd door ministers. Ondertussen dreigt een regionale uitbreiding met toenemende confrontaties tussen het Israëlische leger en het Libanese Hezbollah. Het Israëlische regime dreigt met een “totale oorlog”. Minister van Buitenlandse Zaken Katz zei op X dat zo’n oorlog “Hezbollah zal vernietigen en Libanon zwaar treffen”. Het Israëlische protest van families van gijzelaars en van wie zich tegen de regering verzet, werd door de ondervoorzitter van het parlement, Nissim Vaturi (Likoed), voorgesteld als een “vleugel van Hamas”.

Het massale protest in heel de wereld zorgt voor een groter isolement van het regime van Netanyahu, met verdeeldheid aan de top. Met de steun van onder meer het VS-imperialisme wordt de genocidale campagne echter gewoon doorgezet. Daartegenover hebben we geen andere optie dan ons protest eveneens door te zetten. De campusbezettingen zorgden voor een frisse wind in de beweging. Zelfs tijdens de examens bleven studenten protesteren, tot frustratie van de rectoren, die niet aarzelden om het protest met laag bij de grondse beschuldigingen inclusief racisme aan te vallen en de politie erop af te sturen. Tot zover gaat de ruimte voor kritisch denken aan de universiteiten dus. 

De dynamiek van het studentenprotest verdient het om navolging te krijgen. Als de studenten toegevingen bekomen, is dat ook mogelijk voor de arbeidersbeweging. Er is nood aan een campagne op de werkvloer voor een boycot van het leveren en transporteren van militair materieel en goederen, die gebruikt worden door het leger of in het kader van de koloniale bezetting van Palestijnse gebieden. Meer en breder gedragen protest kan een effect hebben, niet in het minst in de opbouw van vertrouwen en steun voor een fundamentele bevrijdingsstrijd door de Palestijnse bevolking naar het model van de algemene staking van 1936 en de Eerste Intifada vanaf 1987. Het kan een stimulans vormen voor de interne oppositie tegen Netanyahu in Israël van werkenden en jongeren die niets te maken willen hebben met het koloniale en genocidale regime.  

Echte vrijheid voor het Palestijnse volk betekent een einde aan de bezetting, nederzettingen, onderdrukking en het recht om terug te keren naar hun historische thuisland. Het is duidelijk dat dit nooit zal gebeuren zolang de Israëlische staat en zijn genocidale heersende klasse blijven bestaan. Beide moeten omvergeworpen en vernietigd worden. De Palestijnse massa’s moeten zich, samen met de arbeidersklasse en de armen in het Midden-Oosten en wereldwijd, organiseren om dit te verwezenlijken – ook door een beroep te doen op de Israëlische arbeiders en jongeren om zich bij hen aan te sluiten in een revolutionaire transformatie van de regio. 

Het kapitalistische systeem en de imperialistische overheersing bieden alleen maar een toekomst van oorlog, onderdrukking en uitbuiting. Het moet weg! De werkende klasse en arme mensen kunnen van onderuit een rechtvaardige en democratische oplossing bekomen waarin Palestijnen en Israëli gelijke rechten op nationale zelfbeschikking krijgen. Dit betekent het creëren van een democratisch socialistisch Midden-Oosten waarin rijkdom en hulpbronnen worden afgenomen van multinationals, banken en oligarchen en in publiek bezit worden genomen en onder democratische controle van regeringen van de werkende massa’s komen.