Staatshervorming voor efficiëntere sociale afbraak
Alle traditionele partijen stappen mee in de logica van sociale afbraak. De markten moeten nog maar dreigen om met een vinger te knippen of de neoliberale politici plannen volgzaam een nieuwe ronde van sociale kaalslag. De discussie over de staatshervorming dient vooral om te antwoorden op de vraag welk niveau het grootste deel van de besparingen voor haar rekening zal nemen.
Artikel door Geert Cool uit het februarinummer van De Linkse Socialist
Wat is het doel?
Nieuwbakken N-VA-kopstuk Siegfried Bracke: “Een staatshervorming an sich is oninteressant. Het is alleen een middel om tot beter bestuur te komen.” (De Standaard, 8 januari). Wat de N-VA verstaat onder “beter bestuur”, wordt duidelijk in het partijprogramma: meer sociale afbraak met onder meer extra cadeaus aan het patronaat en meer flexibiliteit voor de werknemers.
Zo stelt het N-VA-programma onder meer:
- “Door de regionalisering van de vennootschapsbelasting zullen onze bedrijven kunnen genieten van een verlaging van het nominale tarief dat in België nog steeds op 34% ligt, wat internationaal zeer hoog is.” Dat de 500 grootste bedrijven minder dan 5% betaalden, werd niet vermeld in het N-VA-programma…
- “De N-VA wil meer flexibiliteit op bedrijfsniveau door een veralgemeende berekening van de arbeidsduur op jaarbasis. Op sommige piekmomenten zal de werknemer dan meer uren per dag werken dan in sommige dalmomenten.” Een tienurendag of zestigurenweek is voor N-VA geen probleem.
Een verregaande regionalisering zal in Vlaanderen worden gebruikt om een harder neoliberaal beleid te voeren. Maar ook langs Franstalige kant is dat het geval. De Marshall-plannen van Di Rupo en co waren er niet op gericht om iets aan de torenhoge werkloosheid te doen, maar wel om bedrijven ter wille te zijn in hun zoektocht naar snelle winsten. Waals minister van werk Antoine (CDH): “We geven de patroons gratis infrastructuur en meer dan een miljard belastingscadeaus via het Marshallplan.” (Le Soir, 13 december).
Arbeidersbeweging moet positie innemen
De arbeidersbeweging heeft niets te winnen met de verschillende vormen van staatshervorming die de traditionele partijen willen. De aanhoudende politieke crisis is geen excuus om te zwijgen over het asociale beleid dat wordt voorbereid.
Een antwoord op de nationale tegenstellingen is alleen mogelijk indien de middelen beschikbaar worden gesteld om iedereen een degelijk leven en een toekomst te bieden. Dat betekent degelijke en goed betaalde jobs, huisvesting, gratis en degelijk onderwijs, openbare diensten en een goed uitgebouwde sociale zekerheid. Op welk niveau dit wordt gerealiseerd, is op zich van ondergeschikt belang. Ons verzet tegen de voorstellen tot staatshervorming die vandaag worden voorgesteld, betekent niet dat we voor het Belgisch nationalisme gaan.
De arbeidersbeweging moet haar eigen zaken in handen nemen en zich verzetten tegen iedere verdere sociale afbraak. Dat betekent een breuk met de politiek van capitulatie tegenover het patronaat of de politieke partners van het “minste kwaad.” De herhaalde oproepen van de vakbondsleidingen – samen met het patronaat – om tot een staatshervorming en een regering te komen, gelijk welke regering dus, biedt geen antwoord op de besparingsplannen die er aan komen. Wij willen niet gelijk welke regering of een regering om een regering te hebben.
De strijd voor betere loonsvoorwaarden, meer jobs,… moet zowel syndicaal als politiek worden gevoerd. Doorheen deze strijd zal de noodzaak van een eigen arbeiderspartij naar voren treden en geconcretiseerd moeten worden. Dat zou ertoe leiden dat de belangrijkste sociale kracht, de arbeidersklasse, haar potentiële kracht ook effectief laat voelen. Het zou meteen het verschil duidelijk maken tussen diegenen die een staatshervorming willen om de sociale afbraak efficiënter te organiseren en diegenen die net integendeel de belangen van de werkenden en hun gezinnen centraal stellen.