Twee miljoen stakers in de Spaanse openbare diensten
De Europese besparingsmachine raakt de levensstandaard van gewone werkenden en uitkeringstrekkers. Na Griekenland trok deze besparingstrein verder naar onder meer Portugal en Spanje. Als het van de traditionele politici afhangt, volgt ook ons land na de verkiezingen. In Spanje zagen we deze week een beeld dat ook wel eens naar ons land kan komen: een beeld van verzet tegen de besparingen. Twee miljoen werknemers van de Spaanse openbare diensten gingen op 8 juni in staking.
De werknemers van de openbare diensten gingen in staking in verzet tegen het besparingsprogramma van de Spaanse regering van de sociaal-democratische PSOE. Dit besparingsprogramma omvat een brutale aanval op de publieke uitgaven, sociale zekerheid en pensioenen. Het personeel van de openbare diensten zou 5% moeten inleveren op de lonen. Deze staking was het eerste algemene georganiseerde antwoord van de Spaanse arbeidersklasse op de harde besparingen. De regering-Zapatero heeft haar ware aard getoond door de buigen voor de “goden” van de internationale markt, kredietinstellingen, ratingbureaus en het IMF. Hun besparingsdictaten stapelen zich op en maken duidelijk dat wordt gevreesd voor de stabiliteit van de Spaanse economie en de mogelijkheid van een ineenstorting zoals in Griekenland.
De staking had een grote impact, er waren in alle grote Spaanse steden betogingen met in totaal honderdduizenden betogers. De vakbonden stelden dat 75% van het personeel deelnam aan de staking. In Barcelona waren er 150.000 betogers om hun woede en vastberadenheid te tonen. De betogers werden vervoegd door jongeren en gepensioneerden. Na de succesvolle staking zijn de ogen nu gericht op de belangrijkste vakbondsleiders van UGT en CC.OO. De aanvallen op de levensstandaard hebben het Spaanse kapitalisme dieper in crisis gebracht. De meeste vakbondsleden zijn al een tijdje duidelijk over welk antwoord nodig is: een algemene staking. Op de massabetoging in februari die de regering-Zapatero dwong om terug te komen op haar voorstel om de pensioenleeftijd tot 67 jaar te verhogen, was deze eis al sterk aanwezig.
De regering wil nu een nieuwe besparingsronde voeren met de grootste aanval op de Spaanse arbeiders sinds de val van het Franco-regime. De regering wil eenzijdig een “grondige” hervorming van de arbeidswetgeving doorvoeren waardoor het makkelijker wordt om arbeiders aan de deur te zetten (terwijl al meer dan 20% werkloos is) en om hard bevochten verworvenheden van de arbeiders aan te vallen. De roep naar een algemene staking vindt eindelijk ook een echo in de toespraken van vakbondsleiders. Fernando Toxo, een voorman van de CC.OO, kondigde aan dat zijn vakbond de voorbereidingen heeft aangevat voor een algemene staking tegen de hervorming van de arbeidswetgeving. Een algemene staking in Spanje zou na de staking van 8 juni een belangrijk gegeven zijn voor de arbeiders. Het kan het begin zijn van een machtsvertoon waarbij de arbeidersklasse met strijd haar macht toont en hierdoor het Spaanse kapitalisme laat beven op haar grondvesten. De regering-Zapatero is bijzonder zwak, de laatste hervormingen raakten slechts met één stem op overschot door het parlement.
Leden van het CWI (de internationale organisatie waartoe LSP behoort) waren aanwezig op de acties van 8 juni en dat in diverse Spaanse steden. We brachten een duidelijk programma naar voor en een perspectief om de beweging vooruit te brengen. We legden uit dat er nood is aan een socialistisch alternatief op de aanvallen, chaos en kapitalistische crisis. De volgende stap moet een 24-urenstaking in heel Spanje zijn. De moedige strijd van de Griekse arbeiders heeft echter al aangetoond dat één algemene staking niet volstaat om de regering tot toegevingen te dwingen. De regeringen willen de arbeiders en jongeren aanpakken om hun winstsysteem veilig te stellen en om hun broodheren, de kapitalistische markten, te dienen. Er is nood aan een massaal verenigd en militant antwoord. Het CWI in Spanje pleit voor het opzetten van democratisch verkozen actiecomités op de werkvloer, aan de universiteiten, in scholen en wijken om onmiddellijk over te gaan tot het organiseren van 24-urenstaking en om het debat aan te gaan over hoe we de strijd kunnen verderzetten en bouwen aan een alternatief op de kapitalistische crisis en miserie.