Wat betekent “Walloniseren”?
De afgelopen weken dook een nieuwe term op in de media: Vlaanderen is aan het “Walloniseren”. Daarmee wordt bedoeld dat de werkloosheid fors toeneemt en de economie niet bepaald in een goede staat is.
Ben, LSP-Bergen
De economische crisis heeft tot nu toe vooral in het noorden van het land de werkloosheidscijfers de hoogte in gejaagd. In 2009 nam de Vlaamse werkloosheid met 23,8% toe, de Waalse met “slechts” 3,4%. In januari 2010 werd deze trend verder gezet met een toename van 15% in Vlaanderen en 7% in Wallonië.
We kunnen ons de vraag stellen of Vlaanderen geen golf van desindustrialisatie kent (onder meer in de automobielsector) vergelijkbaar met wat Wallonië enkele decennia geleden kende met de sluiting van de mijnen en de afbouw van de staal- en glasindustrie.
Het is nuttig om eens te kijken wat de gevolgen zijn van desindustrialisatie. In Henegouwen bedraagt het gemiddeld jaarlijks inkomen slechts 12.647 euro. In 2009 was 21% van de bevolking werkloos (tegenover 17,6% op Waals niveau en 7,1% in Vlaanderen).
Het meest dramatische is de jongerenwerkloosheid. In 2007 bedroeg de werkloosheid onder 15-24 jarigen in de provincie maar liefst 36,8%. Op 660 Europese regio’s haalde Henegouwen hiermee de vijfde plaats na onder meer Guadeloupe en Martinique. Vlaanderen stond op dat ogenblik op de 453e plaats. Met dit soort cijfers is het niet verrassend dat er soms wordt verwezen naar het cijfer van 300.000 analfabeten in Wallonië. Ook is het weinig verrassend dat er een sterk gevoel van onveiligheid is in zowat de volledige provincie Henegouwen.
Hoe kunnen we dat bestrijden? De winstlogica van het kapitalisme leidt tot steeds nieuwe drama’s. Het is nodig om strijd te voeren en op te komen voor onze rechten. In de staking van 1960-61 en ook nadien heeft de arbeidersbeweging zich verzet tegen de desindustrialisatie en gevochten voor degelijke jobs en een economie onder democratische arbeiderscontrole gericht op de behoeften van de meerderheid van de bevolking. Het feit dat de strijdbewegingen niet tot een overwinning hebben geleid, heeft ertoe geleid dat Wallonië op economisch en sociaal vlak enorme stappen achteruit heeft gezet. Het is belangrijk om daar op terug te komen om er lessen uit te trekken zodat toekomstige strijdbewegingen wel tot overwinningen leiden.