Iraanse verkiezingen: de echte uitdaging
In een vorig artikel over de Iraanse presidentsverkiezingen werd ingegaan op de kandidaten voor de presidentsverkiezingen. De Westerse media hebben zich ook vooral geconcentreerd op de officiële kandidaten. De reële achtergrond van de presidentsverkiezingen is een machtsstrijd binnen de heersende klasse. Dat gaat samen met een groeiend verzet onder bredere lagen van de bevolking.
Verschillende media hebben het over de officiële presidentskandidaten en brengen interviews met aanhangers van deze kandidaten. Er waren reportages op televisie en veel artikels in kranten als Washington Post of Wall Street Journal.
Daarbij wordt echter niet veel ingegaan op de echte uitdaging van deze verkiezingen. Er is immers een machtsstrijd tussen twee vleugels van de heersende klasse, de aanhangers van Khamenei tegenover de aanhanhers van Rafsanjani. Beiden hebben jarenlang samengewerkt, maar na het verdwijnen van Khomeini kozen beiden een ander pad om het systeem te verdedigen. Sinds 94-96 is de kloof tussen beiden groter geworden. Rafsanjani is een liberale figuur die de vrije markt in het land wou versterken, Khamenei is ervoor dat de conservatieven aan de macht blijven. Achter de schermen van deze presidentsverkiezingen wordt de machtsstrijd tussen beide kampen uitgevochten met Ahmadinejad als spreekbuis van Khameini en andere kandidaten die uit het kamp van Rafsanjani komen.
De kandidaten die tegen Ahmadinejad opkomen, zijn niet fundamenteel anders. Ze staan voor de belangen van het leger en de olie-industrie. Ook zij willen de inkomsten uit olie gebruiken om internationale steun uit te bouwen, van steun aan Hamas, Libanon over akkoorden met Chavez. In eigen land willen ze de belangen van een aantal grote families verdedigen. Ahmadinejad stelt daartegenover dat hij opkomt tegen corruptie en hij verwijt de aanhangers van Rafsanjani dat zij voor meer corruptie staan.
De “hervormers” proberen voor hun vrijemarktbeleid in Iran steun te vinden bij bondgenoten in Europa en de VS. Er wordt gelobbyd in landen als Duitsland, Nederland of België. Het doel daarbij is om steun te vinden voor Mousavi of Karoubi tegen Ahmadinejad. Er wordt beroep gedaan op intellectuelen, schrijvers, activisten,… om de steun te vergroten. Vorige week was er een bijeenkomst in Brussel, volgende week in Hannover en deze week in Utrecht en Parijs. Deze meetings en conferenties worden georganiseerd door aanhangers van het Democratisch Links Front, Tudeh, Fedaii meerderheid, nationaal-religieuzen, republikeinen,… Deze groepen hebben in Europa overal aanhangers en ze hopen dat Ahmadinejad niet wordt herverkozen. Deze groepen zeggen tegelijk niets over hoe het systeem er moet uitzien als Ahmadinejad weg zou zijn.
Deze oppositie keert zich tegen groepen als het Iraanse studentencomité in België dat contacten onderhoudt met LSP. Dit studentencomité staat achter de arbeiders en denkt dat democratie op zich niet volstaat om het lot van de arbeiders te verbeteren. Welk soort democratie zullen de “hervormers” ons aanbieden?
We hebben in het kader van de Iraanse presidentsverkiezingen een standpunt geschreven waarin we overigens ook ingaan op standpunten van LSP in België bij de Europese verkiezingen. Dat standpunt wordt verspreid in onder meer Teheran. We leggen er in uit dat we ons verzetten tegen het reactionaire regime in Iran en dat geen enkele van de kandidaten voor echte verandering zal zorgen.