LSP komt versterkt uit kiesstrijd

Als je vergelijkt met de traditionele partijen, het miljoen stemmen voor het Vlaams Blok of het aantal stemmen dat nodig is om een maatschappelijk impact te hebben, dan is het kiesresultaat van LSP/MAS, 19.841 stemmen, verwaarloosbaar. Electorale ambities kan men ons echter moeilijk verwijten. Voor ons was deze, en de vorige verkiezingsdeelname, hoofdzakelijk bedoeld voor naambekendheid en voor de versterking van onze structuren. In dat opzet zijn we geslaagd. Zowel in Vlaanderen als in Wallonië en Brussel gaan we fors vooruit in lidmaatschap.

In franstalig België kwam onze stroming voor het eerst in haar bestaan met een eigen lijst op. De MAS behaalde 5.675 stemmen, meer dan de 3 tot 4.000 die we verwacht hadden, maar uiteraard veel te weinig om electoraal potten te breken. Belangrijk voor ons is echter dat we niet enkel de 2 afdelingen in Brussel en de afdelingen van Luik en Bergen versterkt hebben, maar dat er nu mogelijkheden zijn om nieuwe afdelingen op te zetten in Elsene, Waver, Tubeke en Verviers. Bovendien zijn er mensen die hun interesse in onze partij hebben betoond in Doornik, La Louvière en Charleroi. Tenslotte zal het mogelijk zijn op basis van deze campagne om onze studentenwerking aan de ULB en de ULG uit te breiden met een afdeling aan de UCL.

In nederlandstalig België behaalde LSP 14.166 stemmen, ruim meer dan tijdens de federale verkiezingen van 2003, toen we voor het eerst als LSP deelnamen aan de verkiezingen. Ook dat resultaat ligt boven onze verwachtingen van 10 tot 12.000 stemmen. Vooral in Antwerpen en Oostende zijn we fors gegroeid in lidmaatschap. In Beveren-Waas hebben we nu een volwaardige LSP-afdeling. We wilden met deze verkiezingen proberen voor het eerst voet aan de grond te krijgen in Limburg. Het is nog niet 100% zeker, maar het ziet er nu naar uit dat dit kan lukken.

In Oost-Vlaanderen kwamen we ook op voor de Vlaamse Raad. We behalen er 2.509 stemmen tegenover 3.751 in dezelfde provincie voor Europa. Vorig jaar behaalden we er 2.843 voor de senaat en 2.929 stemmen voor de kamer. Wij denken dat het verschil in stemmenaantal voor Europa en de Vlaamse raad deels verklaard kan worden door de campagne voor het behoud van “een groene stem in het parlement”. In de verarmde wijken denken we niet dat dit ons resultaat beïnvloed heeft, maar onder progressieven zal de noodroep van Groen! ongetwijfeld een echo gehad hebben. Aangezien LSP pas voor de tweede keer opkwam, is ons kiezerscorps nog niet echt geconsolideerd en dus vlottender dan pakweg dat van de PvdA na 30 jaar deelname.

LSP heeft ook deze keer “gekozen” voor een low-budget campagne. Bij ons geen dure individuele campagnes, maar één centrale affiche zonder foto’s van kandidaten, één folder en een programma. Onze uitgaven? 6.000 euro. Een kleinigheid in vergelijking met de 5 miljoen euro die de traditionele partijen en hun kandidaten aan hun campagne besteden en zelfs vergeleken bij de PvdA die naar eigen zeggen 31.000 euro spendeerde. Als we enkel met de Europese verkiezingen rekening houden, heeft iedere stem LSP 0,3 euro gekost. Voor de traditionele partijen en het Vlaams Blok ligt dat tussen de 4 en de 7 euro/stem en zelfs de PvdA gaf per stem 1,5 euro uit.

Was een stem voor LSP (of PvdA) een verloren stem? Wij denken het niet. Het cordon sanitaire, noch de veroordeling van het Blok hebben aarde aan de dijk gebracht. Nu heet het dat er moet gesproken worden met het Blok, nog niet onderhandeld, daar is men nog niet aan toe, maar dat komt wellicht na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Wij geloven niet dat bij een verderzetting van het neo-liberale beleid het Blok, behalve misschien heel tijdelijk, teruggedrongen kan worden.

Wat nodig is, is een beleid dat vertrekt van de behoeften van allen, niet van de winsten van enkelen. Wie daarvoor hoopt op Groen! en/of SP.a zal bedrogen uitkomen. LSP kiest voor het geduldig opbouwen van een partijkader. Op korte termijn is dat minder spectaculair dan het steeds weer uitvinden van electorale illusies. Op langere termijn is dat de enige garantie voor een fundamenteel ander beleid. Als de verkiezingen iets hebben aangetoond, dan is het dat stemmen voor “het minste kwaad” onvoldoende is, net zoals betogen voor verdraagzaamheid niet meer volstaat. In de jaren ‘70 werd gelachen met die marginale extreem-rechtse radicalen, diezelfde die nu in het parlement zetelen. Zij hebben geduldig gebouwd, hun partij is de grootste van Vlaanderen en zelfs vanuit de oppositie slagen ze erin hun reactionair programma deels te laten uitvoeren door de andere partijen. Sommigen ter linkerzijde willen electoraal scoren zonder die inspanning te leveren. Ze wuiven de belachelijke percentages van “klein” links weg. Wij denken dat ze zich vergissen. Wij roepen alle lezers op de illusies achter zich te laten, aan te sluiten bij LSP en samen met ons te bouwen aan een reëel links alternatief.