Hun begroting en de onze
Onze samenleving werd omgevormd tot een casino en kent momenteel een complete crisis. De gevolgen zijn rampzalig voor de levensstandaard van arbeiders in heel de wereld en de oplopende inflatie maakt duidelijk dat 2009 een nog moeilijker jaar zal worden voor de meerderheid van de bevolking. Sinds juni hebben in België meer dan 3.000 arbeiders hun job verloren en dat enkel in de grote bedrijven. Het aantal faillissementen bereikt een nieuw record: meer dan 1.800 bedrijven legden de boeken neer tussen juni en augustus 2008. Dat is een stijging met bijna 23% tegenover dezelfde periode in 2007.
Tegen die achtergrond moet Leterme, ondanks zijn verkiezingsbeloften inzake “goed bestuur”, proberen om 5 miljard euro te vinden om de begroting in evenwicht te brengen (en dan zijn de gevolgen van de financiële crisis nog niet in rekenschap gebracht!). Welk soort begroting is er nodig? Vanuit het belang van de werkenden en hun gezinnen – de meerderheid van de bevolking – is er nood aan een begroting die een reële verhoging van de brutolonen en uitkeringen toelaat en tevens middelen voorziet voor de massale bouw van degelijke openbare huisvesting, scholen, gratis en toegankelijke ziekenhuizen,… Een begroting die de recordwinsten van de bedrijven aangrijpt om de middelen te vinden om jobs te creëren via een verkorting van de arbeidsduur tot 32 uur per week zonder loonsverlies.
We kennen echter de methoden die de afgelopen jaren werden gebruikt bij het opstellen van een begroting. Telkens opnieuw werden lastenverlagingen toegekend aan de bedrijven. Dat werd gefinancierd door de uitverkoop van de kroonjuwelen, zo werden veel gemeenschapsgebouwen verkocht. Een transfer van geld van de gemeenschap, en dus van ons, naar de zakken van het patronaat.
De gebouwen zijn al verkocht op een ogenblik dat de vorige regeringen nog konden rekenen op een mooie economische groei. Vandaag liggen de economische verwachtingen heel wat lager met een vooruitzicht van 1,6% groei in 2008 en 1,2% in 2009.
De huidige financiële crisis kan de regering er ook toe dwingen om extra middelen te voorzien om de één of andere bank te redden. Als Leterme daarnaast nog iets wil doen aan zijn belofte dat de koopkracht niet zou verminderen, zal hij nog enkele miljarden extra moeten vinden.
We weten allemaal waar de regering de middelen zal zoeken: door zo veel mogelijk te besparen op de kap van de arbeiders en hun gezinnen. De vermindering van het aantal ambtenaren zal daar een onderdeel van zijn. De hardste maatregelen zullen wellicht niet worden doorgevoerd voor de regionale en Europese verkiezingen van 2009. Alle traditionele partijen kennen momenteel een crisis, bij de ene partij al wat diepgaander dan bij de andere, en geen enkele partij wil gezien worden als verantwoordelijk voor de besparingen die eraan komen. We kunnen er bijgevolg op rekenen dat de traditionele partijen hun communautaire opbod zullen verder zetten.
Er is nood aan een begroting die een antwoord biedt op de behoeften van de arbeiders en hun gezinnen. Vandaag wordt een kleine minderheid steeds rijker, terwijl de grote meerderheid op haar honger blijft zitten. Er mogen geen nieuwe cadeaus worden gegeven aan het patronaat, integendeel. Een begroting die onze belangen verdedigt, kan pas als we de middelen opbouwen om dit systeem te veranderen.