Wie gelooft deze mensen nog?
Traditionele politici rijden zich vast in opeenvolgende crises
De inflatie bereikt recordhoogten in België: 5,1% in mei, terwijl het EU-gemiddelde 3.6% bedroeg. Woningprijzen stegen sinds 2000 dubbel zo snel als in de buurlanden. België is een fraudeursparadijs, waar de rijken elk jaar met 30 miljard euro gemeenschapsmiddelen gaan lopen. Onze pensioenen behoren tot de laagste van Europa, tegen 2016 leeft 40% in armoede. Maar onze politiekers houden zichzelf en ons bezig met BHV, corridors, franstalige burgemeesters in de rand, inschrijvingsrechten,…
Stop dit theater!
Dit titelden de Vlaamse kranten na de poging van de Vlaamse partijen om begin november BHV éénzijdig te splitsen in het parlement. Vandaag, meer dan negen maanden later, duurt het theater voort. De mechanismen die beletten dat één taalgroep een andere taalgroep een beslissing oplegt, zijn in werking getreden en diegenen die met de spierballen rolden, namen terug plaats aan de onderhandelingstafel. 9 maanden geleden was de houding van de meerderheid van de bevolking er al één van ergernis en verontwaardiging. Vandaag groeit er woede en onbegrip. De kloof tussen wat de bevolking wenst en wat de politici ervan bakken, was bijna nooit groter. De wereld in en rondom de Wetstraat ligt mijlenver weg van de reële bekommernissen van de gewone gezinnen.
Wat De Wever en co ook beweren, de opiniepeilingen maken duidelijk dat hun jarenlange communautaire propaganda geen fundamentele verandering teweegbracht in de publieke opinie. Volgens de laatste opiniepeiling zou 9% van de Vlamingen voorstander zijn van separatisme, zowat evenveel als de afgelopen decennia. Volgens ons is dit niet zozeer de uitdrukking van een sterke emotionele band met het land België of alles wat daar symbool voor staat (vlag, koningshuis,…). Het is vooral de uitdrukking van een besef dat je dit land niet zomaar splitst, dat de andere taalgroep niet het fundamentele probleem vormt in deze samenleving en dat bij een splitsing langs beide kanten de gewone man en vrouw de dupe zullen zijn.
Staatshervorming voor wie?
De traditionele partijen proberen bij gebrek aan sociale geloofwaardigheid hun standpunten rond de staatshervorming een sociale verpakking te geven. Er wordt ons gezegd dat de volgende generaties worden verdedigd, in realiteit gaat het enkel over de winstmarges van het volgende kwartaal.
Het is toch vreemd dat Vlaamse en Franstalige partijen zonder blikken of blozen miljarden cadeaus uitdelen aan het patronaat (zonder enige voorwaarden te stellen), de sociale zekerheid afbouwen om de transfers naar het grootkapitaal te financieren en tal van andere asociale maatregelen nemen,… maar ondertussen doodleuk zeggen dat een staatshervorming noodzakelijk is “voor de toekomst van onze kinderen”. De toekomst van onze kinderen wordt verkocht aan bedrijven als Suez, Microsoft, Ford,… en ondertussen vliegen de Belgische politici elkaar met de handen in het haar om te vechten over de schaarse overgebleven middelen.
De Vlaamse partijen willen met een aantal hervormingen sneller gaan dan de Franstaligen. Dat heeft niets te maken met een socialer karakter van de Franstalige partijen, maar met een andere context en dus andere gevoeligheden. In essentie gaat het er om dat de Franstalige burgerlijke partijen zelf willen kunnen bepalen hoe en in welk tempo ze hun sociale afbraak organiseren, zoals rond de aanpak van de werklozen, daar waar “Vlaanderen” hen dat wil opleggen.
Geen ruimte voor koopkracht-maatregelen?
100.000 betogers. Acties, stakingen en betogingen alom, boeren die het land dreigen plat te leggen,… De regering komt echter niet verder dan het voortbestaan van de automatische indexering aan te bieden als hun bijdrage om de koopkracht te beschermen. De indexering is er vandaag nog omdat het vakbondsverzet steeds duidelijk heeft gemaakt dat daar absoluut niet aan kan worden geraakt. Nochtans is de indexering wel al serieus ondermijnd, o.a. voor meer dan 300.000 bedienden uit het paritair comité 218 die slechts éénmaal per jaar een indexering ontvangen en nu nog een half jaar moeten wachten op de aanpassing van hun loon aan de prijsstijgingen van de afgelopen maanden.
Het budget van de regering staat al een tijdlang in het rood. De regeringen-Verhofstadt hebben tijdens de economische bloeiperiode van de laatste vijf jaar enkel met kunst-en vliegwerk de begroting in evenwicht gekregen en vele facturen doorgeschoven naar volgende generaties. De huidige regering zal in een verslechterende conjunctuur maatregelen moeten nemen. De vraag is dan waar het geld vandaan zal komen. Electrabel liet reeds duidelijk verstaan dat de 250 miljoen euro die ze aan de regering moet betalen, zal worden doorgerekend aan de klant. Op die manier zal elke maatregel door onszelf worden betaald.
Wat na 15 juli?
De volgende verkiezingen (in 2009) zijn veel te dichtbij gekomen om de electorale retoriek te stoppen. Geen enkele partij wil als verliezer uit de bus komen. Stoere praat richting de andere taalgroep is het enige waar de partijen zich aan kunnen vasthouden. Vroeger werden budgetaire middelen vrijgemaakt, om als een lepel suiker het akkoord verteerbaar te maken. Niet enkel beweerde het Vlaams kartel geen euro te willen betalen voor de splitsing van BHV, de financiële ruimte is er simpelweg niet meer om een akkoord af te kopen.
In die zin is het geen wonder dat de onderhandelingen nu al meer dan een jaar aanslepen. Er is amper ruimte voor een zogenaamd Belgisch compromis. De verkiezingen komen steeds dichterbij en niemand laat enige ruimte voor de andere om te landen, waardoor het moeilijk is te voorspellen wat er uiteindelijk uit de bus zal komen op 15 juli, of wat er daarna zal gebeuren. Wat wel vaststaat, is dat we meer van dezelfde politieke onstabiliteit zullen krijgen. En dat de politici niet wakker liggen van de problemen waarmee gewone werkende mensen worden geconfronteerd.
In deze context winnen rechtse populisten als Dedecker terrein. Hun oplossingen betekenen echter nog meer van hetzelfde neoliberale beleid. De arbeidersbeweging heeft dringend nodig aan een politieke stem in het debat. Wanneer staat er een stroming op binnen de christelijke arbeidersbeweging ACW en de socialistische arbeidersbeweging ABVV om de asociale politiek van CD&V, CDH, SP.a en PS aan te klagen door op te roepen voor een nieuwe arbeiderspartij?