Gemeenteraadsverkiezingen. Hebben we wel een keuze?
Met de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober profileren alle partijen zich als de grondleggers van een ‘goed bestuur’. Nochtans hebben we de afgelopen zes jaar zowat overal een besparingsbeleid gezien met een afbraak van de diensten en aanvallen op het stadspersoneel.
Geert Cool
Politici pikken een graantje mee
De sociale huisvesting lag langs Franstalige zijde onder vuur na het bekendmaken van een reeks schandalen waarin de PS betrokken was. Daarbij werd in de media amper melding gemaakt van het tekort aan sociale huisvesting, waardoor er meer onregelmatigheden en fraude optreden. In Antwerpen verklaarde schepen Van Peel (CD&V) dat de stad reeds meer dan voldoende sociale woningen heeft en dat bijgevolg de randgemeenten ook maar een inspanning moeten doen. Hij verklaarde eerder reeds dat zijn grootste verwezenlijking het terugdringen van het aantal personeelsleden bij de stad was…
Dat soort politici wordt nu voorgesteld als voorbeeldpolitici die instaan voor een goed bestuur. De Gentse burgemeester Frank Beke (sp.a) wordt daarbij zowat als rolmodel gebruikt. Nu hij geen burgemeester zal blijven, zal Beke zich wellicht meer kunnen bezighouden met zijn bestuurdersfunctie bij Dexia. De vergoeding van 20.000 euro per jaar en 2.000 euro per vergadering zal een aangenaam appeltje voor de dorst zijn. Bij Dexia is Beke niet de enige politicus. Ook zijn Luikse collega Willy Demeyer is er bestuurder, net als CD&V-kopstuk Herman Van Rompuy. Als er gediscussieerd wordt over het aanpakken van de lonen of het aanpakken van de superwinsten zullen de politici-bestuurders wel weten hoe ze hun broodheren moeten dienen!
De Vilvoordse burgemeester Jean-Luc Dehaene is bestuurder bij Inbev. De asociale ontslagen en herstructureringen in dat bedrijf laten hem koud, maar de royale bestuurdersvergoeding pikt hij graag mee. In alle traditionele partijen zijn er politici die tal van bestuurdersfuncties in grote bedrijven hebben opgenomen. Op 8 oktober willen ze ons echter laten geloven dat ze dicht bij ons zouden staan…
Wat was het beleid van de traditionele partijen?
Om niet te moeten ingaan op het gevoerde beleid, maken de traditionele partijen van de gemeenteraadsverkiezingen graag een individuele populariteitspeiling. De foto’s domineren de campagne bij gebrek aan een inhoud die aansluit bij de reële behoeften van de bevolking.
Door de liberalisering van de elektriciteit verloren de gemeenten gemiddeld 5% van hun inkomsten. Dat geld werd uiteraard elders gezocht en gevonden. En dat was niet bij de dure prestigeprojecten die telkens duurder bleken dan aanvankelijk verwacht.
Er werd wel bespaard op de kap van sociale dienstverlening aan de bevolking en op de kap van het stadspersoneel. Zo ging de Mechelse burgemeester en VLD-voorzitter Bart Somers over tot de privatisering van zowat alles dat kon geprivatiseerd worden. Maar ook elders werd steeds meer gewerkt met tijdelijke en onzekere contracten voor het stadspersoneel. Bovendien werden noodzakelijke investeringen niet gedaan. Denk bijvoorbeeld maar aan het probleem van mobiliteit. De grote steden in dit land lopen op het spitsuur, maar vaak ook daarbuiten, snel vol met auto’s. Waarom is er geen werk gemaakt van degelijk en gratis openbaar vervoer dat het verkeer in de binnenstad kan ontlasten? Ook daarvoor zullen er geen middelen geweest zijn.
Wat is de uitdaging van 8 oktober?
Op 8 oktober kunnen we vooral kiezen tussen traditionele partijen die voor een zelfde neoliberaal besparingsbeleid staan, ook op lokaal vlak. De verkiezingen zullen door de verschillende partijen gebruikt worden om hun posities te versterken en om nadien opnieuw postjes te kunnen verdelen.
De verkiezingen zullen een test zijn voor de PS langs Franstalige kant. Na de schandalen in de sociale huisvestingsmaatschappijen kan de PS een aantal klappen krijgen. Dat zal echter wellicht beperkt worden door het gebrek aan enig alternatief. Sommigen zullen het extreem-rechtse FN als alternatief zien, maar FN-voorzitter Féret is al geen haar beter dan zijn PS-collega’s. Met ons belastinggeld liet hij zich een villa bouwen aan de Côte d’Azur… Langs Nederlandstalige kant wordt het uitkijken naar de resultaten van het Vlaams Belang in een aantal grote steden en ook in de lokale districten in Antwerpen. Het is mogelijk dat het VB daar monsterscores haalt en zelfs een meerderheid verkrijgt in enkele districten. Dat zou de deur openzetten voor een nog harder beleid tegen de armsten. Wij hebben geen illusies in het cordon sanitaire, maar verzetten ons tegen het beleid waar het VB voor staat. Het is niet uit te sluiten dat het op lokaal vlak tot coalities komt met het VB, zeker niet indien de harde klappen voor de VLD in nationale peilingen zich doorzetten op lokaal vlak.
Tegenover de traditionele partijen zal er nood zijn aan een andere politiek. Op nationaal vlak is Groen al zwaar door de mand gevallen met haar regeringsdeelname van 1999 tot 2003. Sommigen denken dat deze fout vandaag wordt rechtgezet met een socialere en consequent linksere benadering. Wij denken echter dat de fouten die Groen heeft gemaakt tijdens haar regeringsdeelname het logisch gevolg zijn van haar programma. Ze zijn het resultaat van de weigering om fundamenteel in te gaan tegen het neoliberalisme. In verschillende gemeenten gaan ze vandaag kartels aan met de VLD. In Aalter zogezegd om Pieter De Crem (CD&V) van een absolute meerderheid te houden. Ook in de VS dacht men op die manier Bush van een tweede ambstermijn te houden.
In Beveren vormde Groen de afgelopen zes jaar een coalitie met VLD en VU. De bewoners van Doel hebben van de groene machtsdeelname weinig positief gemerkt. In Mechelen gaat Groen in kartel met burgemeester Somers. In Mechelen, waar VLD-burgemeester Somers (en zijn opvolger) een hard neoliberaal beleid voerden, sluit Groen een kartel met de liberalen. Met de gemeenteraadsverkiezingen is de keuze voor een alternatief erg beperkt, maar dat mag ons niet tegenhouden om te bouwen aan een alternatief. Het Comité voor een Andere Politiek organiseert op 28 oktober een conferentie om een nieuwe formatie te lanceren. Dat biedt ons de beste kansen sinds lang om te bouwen aan een politiek instrument voor de arbeiders en hun gezinnen.