Mechelen: dit is maar een begin van de strijd!

In Mechelen ging de staking donderdagavond rond 21u30 al van start met een militantenconcentratie voor het ACOD-gebouw. Er waren een 50-tal personen, vooral van ACOD, maar ook van BBTK, de metaal, de algemene centrale en een 10-tal militanten van ACV-Transcom. Vlak voor 22u werd naar het station getrokken om de treinen te stoppen.

Wouter Gysen

Dit leidde tot een aantal discussies met reizigers. Eén reiziger stelde dat hij nooit meer op de ‘socialisten’ zou stemmen. Hij was zich er zich blijkbaar niet van bewust dat de aanval op de brugpensioenen mee uit het kamp van Freya Van Den Bossche komt en dat we dus evengoed tegen de SP.a staakten.

De volgende ochtend trokken we met 6 LSP-leden naar het industrieterrein Zuid. De invalswegen van het bedrijventerrein werden met vier piketten afgezet. Eén op de brug naast Procter&Gamble aan de Hombeekse Steenweg, één op de bedrijvenlaan vlak voor de rotonde bij Technopolis, één op het kruispunt van Geerdegem-Schoneberg en de Europalaan en één op de Kruisbaan vlakbij BMW en het nieuwe gebouw van De Post. Op het hoogtepunt stonden er zo’n 150 stakers.

Van 5 uur ’s ochtends tot 15 uur hebben we ons met de fiets verplaatst tussen de vier piketten. We hebben ze mee bemand en op werkwilligen ingepraat. Een deel bracht zijn werkgever op de hoogte en droop af. Sommigen hebben we echt moeten weren. Maar enkele werkwilligen vervoegden uiteindelijk het stakerspikket. Aanvankelijk gebeurde dit een beetje aarzelend, maar toen enkelen het initiatief namen en werkwilligen stopten, werden ze hierin al snel door iedereen gevolgd.

Met de meeste actievoerders hebben we gesproken en ons pamflet aangeboden. Iedereen leek in te stemmen met de inhoud van het pamflet. Eén arbeider zei me woedend: “Als dit er door komt dan stuur ik mijn lidkaart versnipperd in een enveloppe op naar het partijbureau.”. Misschien dat hij die enveloppe best naar Verboven stuurt, dan komt het ook wel terecht aangezien die een zitje heeft in het partijbureau van SP.a. Misschien kan Verboven meteen in de lijn van de staking tegen de voorstellen van o.a. de SP.A zijn ontslag uit het partijbureau aankondigen?

Huygebaert lag quasi geheel plat, van de 70 arbeiders hebben slechts 6 het werk aangevat. De ACV-ers bleven thuis. Onder de arbeiders van Huygebaert aan het piket bij de rotonde waren opvallend veel jongeren. Dat was ook het geval met de delegatie van Sparitail in Heist-op-den-Berg. Van de ongeveer 200 vaste werknemers staakten er 54. Een deel van hen kwam naar Mechelen. De ongeveer 40 uitzendkrachten werden niet binnen gelaten. Het ABVV heeft er slechts één delegee, het ACV twee. Een arbeider van Sparitail maakte gewag van enkele ACV-leden die hun lidkaart omruilden voor een kaart van het ABVV. Dit omdat ze absoluut wilden meestaken.

Bij BMW in Bornem zou een piket gezet worden om de boel te blokkeren. De directie rook echter nattigheid en sloot het bedrijf dan maar zelf: een ware lockout. Een deel van de arbeiders van BMW bezette er dan maar samen met volk van o.a. Siegwerk en Upsar de steenweg. Een aantal arbeiders van Siegwerk kwamen naar ons piket aan de rotonde. Op het pikket spraken we ook met mensen van Inno, Brico, Carrefour Zemst, enkele bouwvakkers,…

Twee veteranen uit 1993 vertelden me dat het verzet tegen het Globaal Plan van Dehaene toen veel radicaler was. Dat de arbeiders van een bepaald bedrijf dat ondertussen is verhuisd voor niets terugdeinsden, dat autobanden in brand werden gestoken, dat op sommige plaatsen het wegdek was gesmolten. En dat barricades niet uit enkele paletten bestonden, maar uit opleggers en containers. Of dat er toch op zijn minst met clarks een solide muur van stapels paletten werd opgetrokken. Velen vroegen zich af waarom dit nu het geval niet was, des te meer omdat ook de BTB deelnam aan de staking. Ook de houding van de politie was fundamenteel verschillend. Een hulpagente kwam een praatje met ons slaan en vroeg naar onze beweegredenen, al snel begon ze te vertellen over de politiehervorming en over premies die ze als hulpagente niet krijgt terwijl ze bij risicomatchen evengoed wordt ingezet, maar dan zonder beschermstukken.

Aan de piketten waren er ook verschillende arbeiders van Dupont terug. Verspreid over zes locaties in Mechelen wordt er 1.300 man tewerkgesteld. Op één van de locaties vulden 70 mensen een stakerskaart in, wat een overwinning is, bij eerdere stakingen waren het er hooguit 10. Weliswaar bleven de meeste stakers thuis, hen aan het piket krijgen is een volgende stap. De ABVV delegatie drong het ACV met de vorige sociale verkiezingen terug. Vandaag hebben ze 3 delegees en het ACV 2. Qua ledenaantal liggen de verhoudingen anders.

Bij Procter&Gamble werken 900 personeelsleden waarvan 650 arbeiders. Voor het eerst hebben alle zes de delegees van het ABVV meegestaakt. Vele arbeiders wilden meestaken maar durfden niet, de houding van de patroon is er erg agressief. Zelfs met het lidmaatschap van een vakbond loop je best niet te koop. De directie was er duidelijk niet op haar gemak: aan de verschillende ingangen had men security geplaatst.

Zowel bij Procter als bij Dupont gaf de directie het personeel verschillende telefoonnummers opdat ze zouden kunnen verwittigen als ze op een onwrikbaar piket stuitten. Als ze echt niet op het werk geraakten zouden ze worden uitbetaald. Zij die het effectief deden, kregen te horen dat ze harder moesten proberen. Sommigen vertikten het, maar anderen deden een doorbraakpoging, wat tot schermutselingen leidde.

Op het eind van de de blokkade kwam nog een delegee van Exel aan, hij had piket gestaan aan zijn bedrijf in industriepark Noord. Van een arbeider van Exel hoorde ik eerder dat de directie het personeel had aangemaand een dag verlof te nemen om ‘zichzelf miserie’ te besparen. Arbeiders die eigenlijk liefst gestaakt hadden, namen verlof. Op deze personeelsvergadering kwam geen respons van de vakbonden. Hun mobilisatie had zich overigens ook beperkt tot het leggen van pamfletten in de refter. Bij De Post was er een gelijkaardige beperkte mobilisatie.

Enkele arbeiders voelden zich verraden door het ACV, maar iedereen maakte het onderscheid tussen de basis en de top. Er was veel interesse in verslagen van de ACV-vergaderingen in Limburg en Leuven die op deze site verschenen. Ook werd deze staking algemeen niet gezien als een eindpunt, maar als een beginpunt voor een beweging. We verkochten 9 nummers van ons blad en 11 militanten gaven hun contactgegevens op voor verdere discussie.

Enkele foto’s: