Stop de aanval op de brugpensioenen. Actieplan is nodig!
De regering plant een regelrechte aanval op de brugpensioenen. De beperking van het brugpensioen tot werknemers die een voltijdse loopbaan van 40 jaar hebben gehad, betekent in de praktijk dat brugpensioen onmogelijk wordt voor de meerderheid van de bevolking. Dat wordt bevestigd door een studie van de RVA die berekende dat volgens de huidige plannen van minister Van Den Bossche 70% van de mannen en 84% van de vrouwen geen kans meer zou maken op brugpensioen. Tegenover een dergelijke aanval is een actieplan van de vakbonden nodig!
Pamflet LSP-Antwerpen
Inzet van het eindeloopbaandebat
De voorstellen van minister Freya Van Den Bossche (sp.a) in haar nota “Actief Ouder Worden” vormen in de praktijk een afschaffing van het brugpensioen voor de meerderheid van de bevolking. De regering gebruikt daarbij het excuus dat mensen langer leven waardoor de pensioenen onbetaalbaar worden.
Nochtans geven voorspellingen aan dat het aantal niet-actieven in de samenleving niet fundamenteel aan het veranderen is. In 1970 stond tegenover elke actieve (20-60 j.) precies één niet-actieve: tegenover 100 actieven 62 jongeren en 38 ouderen. In 2030 zou dat nauwelijks verschillend zijn: 100 actieven voor 43 jongeren en 62 ouderen.
Het eindeloopbaandebat gaat dan ook niet over een beperking van de stijgende uitgaven voor de sociale zekerheid, maar om een besparingsoperatie op de kap van oudere arbeiders en gepensioneerden.
De nota van Van Den Bossche gaat voorbij aan de realiteit dat de huidige arbeidsmarkt oudere werknemers uitstoot. Niet weinig mensen die voor de pensioenleeftijd stoppen, doen dat omdat hun werkgevers van hen afwillen, niet omdat ze daar zelf voor kiezen. Anderen zijn dan weer door de hoge werkdruk in hun sector letterlijk kapot gewerkt lang voor de officiële pensioenleeftijd. Bovendien heeft nu al meer dan 60% van de gepensioneerden een pensioen dat lager is dan 1000 euro/maand – hen daarop laten inleveren, betekent de facto hen dwingen te werken aan gelijk welke voorwaarden.
De Sociale Zekerheid is niet onbetaalbaar!
De Nationale Arbeidsraad becijferde dat in 2004 16,7% van het bruto binnenlands product naar de sociale zekerheid ging. 25 jaar geleden was dat 16,2%. De uitgaven voor de sociale zekerheid zijn procentueel gezien dus niet toegenomen. De uitgaven voor pensioenen zijn zelfs gedaald van 5,4% van het BBP in 1980 tot 5,2%!
Wat wel veranderd is in de afgelopen jaren, zijn de inkomsten voor de sociale zekerheid. Daar is zwaar besnoeid door het geven van cadeaus aan het patronaat door zogenaamde lastenverminderingen. De cadeaus die de regering aan de patroons geeft, willen ze ons nu laten betalen door te besparen op de sociale zekerheid.
Bovendien wordt de beperkte stijging van de uitgaven voor de sociale zekerheid mee veroorzaakt door de hoge werkloosheid. Op een ogenblik dat 1 op de 5 jongeren werkloos is, zal het langer laten werken van oudere werknemers niet zorgen voor een daling van de werkloosheid!
De sociale zekerheid is afgedwongen door arbeidersstrijd en zal ook moeten verdedigd worden door strijd. Daarbij moet geantwoord worden op de leugens die verspreid worden om een aanval op onze verworvenheden goed te praten.
Hoe het verzet organiseren?
Er is nood aan een syndicaal antwoord op de afbraak van onze sociale verworvenheden. Luc Cortebeeck van het ACV dreigde met vrijdagstakingen zoals in 1977 en zelfs met een algemene staking. Ook bij de ABVV-leden is er een enorm ongenoegen over de plannen. Dit ongenoegen moet georganiseerd worden.
Er zou kunnen gewerkt worden met een reeks stakingen in verschillende sectoren waarbij toegewerkt wordt naar een algemene staking. Dat zou een succes kunnen zijn indien de basis actief betrokken wordt bij de voorbereiding van de acties, zodat deze niet beperkt zijn tot het ‘aflaten van stoom’.
Het volstaat niet om ronkende verklaringen af te leggen om daarna in onderhandelingen opnieuw toe te geven. De mobilisaties van de Witte Woede en vooral de betoging van 21 december tegen de patronale voorstellen voor het Interprofessioneel akkoord hebben aangegeven dat er een enorme bereidheid is om strijd te leveren. En ook dat toegevingen kunnen afgedwongen worden op basis van strijd. Maar het feit dat er na 21 december geen verderzetting van de beweging kwam, heeft er ook voor gezorgd dat er uiteindelijk een slechte loonnorm werd opgelegd. Er ontbrak een actieplan op langere termijn.
Besparingen op onze kap. Terwijl de winsten blijven stijgen…
Bij de onderhandelingen over het Interprofessioneel Akkoord (IPA) lanceerden de patroons hun offensief. Op hun verlanglijstje: meer flexibiliteit, een loonstop en een voor de patroons nog gunstiger eindeloopbaanregeling. Nu komt het patronaat zelfs naar voor met de eis om stookolie uit de index te halen zodat we verder moeten inleveren. Dat moet de concurrentiepositie van het bedrijfsleven veilig stellen. Zoniet komt de tewerkstelling en op termijn de welvaartstaat in het gedrang. Kortom: we moeten de patroons dankbaar zijn dat we mogen inleveren.
Doorgaans bevestigt de pers, die volledig in handen is van het patronaat, deze onzin. Af en toe publiceert de gespecialiseerde pers echter eens de echte cijfers. Wat blijkt? Volgens het rechtse weekblad “Trends” hebben de 30.000 grootste bedrijven in België in 2003 hun winst verdubbeld tot een recordbedrag van maar liefst 27,8 miljard euro of 1.121 miljard bfr, een kleine 300.000fr/actieve inwoner.
Het meest rendabele bedrijf in 2003 was Belgacom. De 15.975 werknemers leverden maar liefst 5 miljard euro nettowinst op of 12,65 miljoen bfr./ werknemer. Ondanks deze superwinsten wil het patronaat niet horen van een loonsverhoging. Het extremistische Voka, het vroegere VEV, stelt zelfs de indexkoppeling in vraag. Paul Soete van Agoria volgt deze logica en stelt vandaag in De Morgen dat de loonindexering oneerlijk is.
Jongeren willen werk!
De regering en het patronaat willen de arbeiders en hun gezinnen laten betalen voor de crisis. Daarbij proberen ze ook de verantwoordelijkheid voor sociale problemen af te schuiven op de slachtoffers van het huidig systeem. In plaats van de werkloosheid aan te pakken, worden de werklozen gecriminaliseerd en wordt de jacht op hen geopend. In plaats van werk te creëren voor jongeren, worden oudere werknemers verplicht om langer te werken en worden werknemers die op brugpensioen willen, voorgesteld als profiteurs die de betaalbaarheid van de sociale zekerheid ondermijnen.
Tegenover deze logica is verzet nodig dat vertrekt vanuit de verdediging van de belangen van de arbeiders en hun gezinnen. De werkloosheid kan enkel aangepakt worden door een radicale arbeidsduurvermindering met loonsbehoud en evenredige aanwervingen. Een 32-urenweek zou het werk verdelen, in plaats van de huidige logica die vooral de werkloosheid verdeelt. Het zou bovendien een antwoord kunnen bieden op de steeds stijgende werkdruk.
Welk alternatief voor het huidig beleid?
De regering zit in een zeer zwakke positie: de enige reden waarom ze tot nog toe niet gevallen is, is omdat geen enkele partij verkiezingen wou. De slechte economische situatie, de asymmetrie in de Belgische politiek,… hebben de regering verzwakt en de interne tegenstellingen vergroot. Dit kan in het najaar leiden tot vervroegde verkiezingen.
De zwakke positie van de regering zou door de arbeidersbeweging ten volle moeten worden gebruikt om te voorkomen dat de crisis op de rug van de arbeiders en hun gezinnen wordt afgewenteld. Massamobilisaties kunnen deze zwakke regering zeker op de knieën krijgen. Dat de regering haar plan erdoor krijgt zonder toegevingen lijkt zelfs zonder mobilisatie uitgesloten. Maar zonder mobilisatie gaan we er zeker op achteruit, vooral nu duidelijk is dat naast het eindeloopbaandebat eveneens de discussie zal gevoerd worden over besparingen van zo’n 4 miljard euro of meer.
De Algemene Sociale Bijdrage, voorgesteld door de PS, daarin gevolgd door de twee grote vakbonden, is zo’n voorbeeld van onderhandelde achteruitgang. De leiding van deze organisaties is akkoord dat de loonlasten in België te hoog zijn en afgebouwd moeten worden.
In feite moet de ASB toelaten dat op een “sociaal verantwoorde manier” te doen, in tegenstelling tot het voorstel tot alternatieve financiering van de VLD, die met BTW-verhogingen de armsten het meest wil laten bijdragen tot de sociale kosten. Maar de ASB is ook een stapje verder op de weg naar de volledige afbouw van het sociaal stelsel dat in de naoorlogse periode de armoede in België op een historisch laag peil had teruggebracht.
Er is geen nood aan een begeleide afbraak, maar aan een verdediging van de sociale verworvenheden!
LSP
De Linkse Socialistische Partij is een kleine formatie die actief is onder jongeren en op de werkvloer. Wij komen op voor de strijdbare vakbonden waarin de basis actief betrokken wordt. We menen tevens dat er nood is aan een nieuwe arbeiderspartij die de belangen van de meerderheid van de bevolking verdedigt tegenover de neoliberale afbraaklogica van de traditionele partijen (sp.a incluis).
We zijn actief in de provincie met afdelingen in Antwerpen, Mechelen en Turnhout. Militanten van onze organisatie zijn actief als vakbondslid of delegee in zowel ABVV als ACV. Wil je met ons de discussie aangaan over een strategie tegen het de patronale afbraakpolitiek? Aarzel dan niet om contact op te nemen of ons te volgen via onze website.